KibriyasınÜseyin yazdı:Merhaba canım

Güzel temennilerin için teşekkürler ablacım

Abimin küçüklüğünde bir rahatsızlığı vardı.Doğduğundan beri ağladığında vücudu,yüzü morarıyormuş ve nefes alamıyormuş.Çoğu kez ailem abimin kollarında can verdiğini düşünmüşler.Çok doktorun kapısını çalmışlar.Ve sonunda Ana'ya getirmişler.Ana abimin kalbinin delik olduğunu söylemiş ve dermanını vermiş.Ve ailem sürekli dergaha gelmeye başlamış.Ben o zamanlar 4-5 yaşlarındaydım fazla hatırlamıyorum ilk gelişimizi.O zamana dair hatırladığım ilk şey, ilk defa semah dönüşüm.6 yaşında vardım yoktum saçlarımda kısaydı baya, üzerimdede siyah bir pantolon ve gömleğim vardı.Ana'dan destur alıp semah döndükten sonra oturduğumda Ana sohbete başladığında "Bu karaoğlan kimin oğlu? ne güzel semah dönüyor" demişti hiç unutamıyorum..Ve o günden sonrada dergahta büyüdüm diyebilirim.Her türlü faaliyete katıldım, çoğu kişinin nasip olmasını istediği değerlere sahip oldum, her hizmette bulunmaya çalıştım.Beni çoğu kişi bilir tiyatro olsun folklor olsun başka faaliyetler olsun bacaksız halimle abilerimin ve ablalarımın destekleriyle yardımlarıyla her organizasyonda bulunurdum.Diyeceğim o ki ben Ana'yı tanıdığım günden beri dergah insanıyla ve Ana ile içiçeyim.Pirim bana o Ana'yı tanıdığım günü yaşattığı için, bu günlere kadar kapısından hizmet etmeyi nasip ettiği için O'na şükürler olsun.Nasip etti layık etsin..Neydim ne oldum dedirtmesin..Yolundan, kapısından, sevgisinden ayırmasın..Ve en önemlisi Ana'yı başımızdan eksik etmesin...

abloşum sorumu yanıtladığın için teşekkürler

Sevgili Pelin kardeşim Haftanın Konuğu köşesine hoşgeldin.
Öncelikle derslerinde başarılar dilerim.
İzninle benim sorum şöyle:

1- İç güzelliği nedir? Bir insanın iç güzelliği hangi özellikleriyle insanlara yansır?
2- Dostla arkadaş arasında sana göre en önemli farklar nelerdir?
Şimdiden teşekkür ederim.

Pelincim haftanın konuğu bölümüne hoşgeldin..

Teknolojinin hayatımızdaki önemi nedir

Olması bize hangi avantajları sağlar

Yokluğu bizden ne götürür?

Teşekkürler

Sevgili Pelin hoşgeldin haftanın konuğu bölümüne..


Benim sorum :

Yaşayan bir Pir'i tanımış genç olarak ilerde veya şimdi yoluna nasıl hizmet etmek istersin...

şimdiden kolay gelsin sana..

selam canlar selam pelin bacım hoşgeltin nasılsın ihsalah iyisintir allah seni bütün kötülüklerden korusun
benim sorum sana basbakan olsan aleviler için ne yapartın
ne düsünürtün

adgan yazdı:Sevgili KibriyasınÜseyin,
Öncelikle merhaba, benim sorum şudur;
Anne babaların çocuklarına karşı nasıl bir tutum içinde olmalarını dilersin? Bu konudaki fikrini senin kendin pencerendendeki bakış açınla alabilirmiyim?

Merhaba Aydın Abi

Çok hassas ve kapsamlı bir konuya değinmişsiniz. Annelik duygusunu tatmamış, bir çocuğun sorumluluğunu almamış biri olarak ne kadar doğru noktalara değinebilirim bilmiyorum ama bir çocuk olarak aileden beklentilerimiz nelerdir? Eğitimimiz, gelişimimiz ve kişiliğimizin şekillenmesinde ailelerin yanlış ve doğru tutumları nelerdir? Gibi konuların cevaplarına ulaşmaya çalışacağım.

Çocuğun ailesinin bir yansıması olduğu düşünüyorum. Davranışları, düşünceleri, doğruları, bakış açısı anne ve babasının kişiliğinin harmanlanmış ve ortaya konmuş şeklidir. Hani bir tabir vardır ya “Biz babadan böyle gördük” diye, işte bir çocuk ailesinin kendisine karşı tutumlarının ne şekilde olduğuna bağlı olarak toplumda kendini gösterir. Çok basit bir örnek olacak ama çocuk hamursa onu şekillendiren ailesinin elleridir. İlk olarak anne babanın çocuğunu bir “birey” olarak görüp gerektiği ilgi ve sevgiyi çocuğuna yansıtması gerekir.

Çocuğun toplum içerisinde kendisine güvenmesi sağlanmalıdır. Bunun için ailenin yapması gereken çocuğun ta küçüklüğünden başlayarak yaptığı güzel şeylerde, söylediği sözlerde takdir edildiği ona hissettirilmeli ancak aşırıya kaçmadan çocuğun şımarık bir birey olarak yetişmesi engellenmelidir. Seviye çok önemlidir çocukla anne babası arasında. Bir çocuk yetiştiriliyorsa; ne bir şeyler eksik olup çocuğunda bunun eksikliğini hissedip başka şeylerle yerini doldurmaya çalışmasına neden olunmalıdır ne de fazlasını verip çocuğun şımarık, çabuk sıkılan, değer bilmeyen biri olması sağlanmalıdır. Dengeyi korumaksa her anne babanın yapabileceği kadar kolay değildir.

İnsan her yaşta büyümeye ve öğrenmeye devam ediyor. Çocuğun öğrenme isteği, seviyesi, gözlemleri, soruları ne kadar çok olursa o çocuk ilerde daha zeki, daha geniş düşünebilen, mantığını kullanabilen ve her yaşında öğrenmeye meraklı bir birey oluverir. Ancak burada anne babanın öyle büyük bir etkisi vardır ki buda çocuğun öğrenme isteğine ailenin gerektiği gibi karşılık vermesi gerekir. Bu nasıl olabilir? Çocuğun ilk defa gördüğü veya duyduğu herhangi bir şey hakkında sorduğu sorularda bıkkınlıkla geçiştirici cevaplar verilmemeli, zeka gelişimini destekleyecek her türlü imkan sağlanmalı, çocuğun eğitimi için gerekli ortam sağlanmalı sonuna kadar desteklenmeli, onlara her konuda yardımcı olunmalıdır. Ancak dikkat edilmesi gereken bir şey var ki çocuğa yardım konusunda aşırıya kaçılmamalıdır. Kendi ayakları üstünde durabilecek, yaratıcı, çalışkan, özgüveni olan ve yaptığı şeyin sonucunda mutlu olabilmeyi öğrenen bir insan yetiştirmek isteniliyorsa biraz da çocuğun kendi kendine öğrenimi sağlanmalıdır diye düşünüyorum. Aksi durumda kendine yetememe duygusuna kapılan çocuğun benlik duygusu gelişmez.

Eğer çocuk ailesinde yeterli sevgi, ilgi ve huzuru bulamazsa bunu dışarıda arar. Buna bağlı olarak çocuğun ilerleyen yaşlarında kötü alışkanlıklara eğilimli olması kaçınılmazdır. Bunu önlemek için yapılması gereken ilk şey bellidir. Aile ortamında yeterli sevgi ve ilginin çocuğa gösterilmesi. Daha sonra çocuğun küçük yaşta ve tabii ki yaşına uygun olarak kötü alışkanlıklar hakkında bilinçlendirilip ve bunun zararları ve sonuçlarını çocuğun kavraması sağlanmalıdır. Buna ek olarak çocuğun sosyalleşmesine ortam sağlanarak aileden kopuşunun engellenmesi sağlanabilir. Tabi ki insanlar çocuğun eğitimi, sosyal aktiviteleri vb konularda bütçelerine uygun olarak çocuğa gerekli ilgiyi gösterebilirler ancak bu sorunu kendi çaplarında çözebilirler. Örneğin bir çocuğa ödevi yaptırılacaksa bunu sürekli ona “çalış” baskıyla değil sonunda ödüllendirerek yapılmalıdır. Nasıl bir ödül? Maddimi? Tabi ki hayır. Bir babanın, çocuğunun dersi bittiğinde elinden tutup, çıkıp mahallede dolaşması, onunla konuşması ve geçerken bir dükkandan belki bir çikolata alması bile çocuğun düzenli olarak ders çalışmasını ve bu yakın ilgiden dolayı ailesiyle her şeyini paylaşabilecek ve ufacık şeylerden mutlu olmayı öğrenebilecek bir birey olması sağlanabilir.


Aslında söylenecek çok şey var. Bir “insan yetiştirmek” gerçekten çok zor. Ancak bunun eğitimini almış ve toplumu bilinçlendirmek için çalışmaları olan birçok insan dururken ben ne söylesem boş. Ailelerin bilinçlenmesi gerektiğine inanıyorum bu yüzden bu konuyla ilgili kitapların, makalelerin,dergilerin okunması, konusunda uzman kişilere danışılması ve bu kişilerin önerilerine uyulması gereklidir.

“Çocuk Yetiştirme Sanatı” konusunda her anne babayı bilinçlenmeye davet ediyorum.Unutmayalım ki çocuklar yarınlarımızdır..



Şimdi ben susayım bir çocuk konuşsun..

Annem bana diyor ki:
-Yemeğini yedin mi Oya?
Elbette yiyeceğim,
Aç mı kalacaktım yani!
Babam bana diyor ki:
Düzelttin mi odanı da?
Elbette düzelteceğim,
Pasaklı kız mıyım sanki?
Öğretmenim diyor ki:
-Dersine çalıştın mı Oya?
Elbette çalışacağım,
Okulda işim ne yoksa?
Kimse sormuyor bana:
-Oyun oynamak istiyor musun?
-Bebek alalım mı sana?
-Luna Park’a gidelim mi Oya?
Benim önce bunlara,
İhtiyacım var oysa.
( Ünitelerle Çocuk Şiiri Antolojisi , s.377)


Saygılarımla...

SvmDoğan yazdı:Evimize hoşgeldin Pelin:

Gelecekte mesleğinle ilgili kariyer yapmayı planlıyormusun?

İdealistmisin gerçekçimisin?

Teşekkür ederim.

Hoşbulduk sevgili SvmDoğan

Hemen başlayım

Şu an bilgisayar teknolojisi ve programlama bölümü 2.sınıf öğrencisiyim.Okul bittiğinde 4 yıllığa geçiş sınavına(DGS) gireceğim.Mezun olduğumda bilgisayar teknikeri olacağım ancak hedefim Pirim nasip ederse bilgisayar mühendisi olmak.Kendimi geliştirmek adına yapmak istediğim çok şey var.İleri seviyede ingilizce öğrenmekle bu işe başlamak istiyorum.Eğer bu sene DGS sınavını kazanamazsam ingilizce kursuna gitmeyi aynı zamanda mesleğimde kendimi geliştirmeyi ve tekrar sınava hazırlanmayı düşünüyorum.Şansımı zorlayabileceğim yere kadar zorlayacağım.Eğer DGS sonu hüsran olursa bir yazılım şirketine girip çalışma hayatına bende bir el atmak istiyorum Bakalım hayırlısı..


İdealist miyim? Gerçekçi miyim?
Kısaca şöyle söyleyim : Gerçekçiyim.Gerçekleri görüp yorumlayıp kendime ve yaşamıma uyarlayarak da ideallerimi belirlerim.Yani idealist olmamı sağlayan gerçekçi kişiliğimdir. İnsan gerçekçi olmadan idealist olamaz.:ok:


Teşekkür ederim ablacım

Saygılarımla..