]Çiçekler, meyveler gibi...

Yaz, sonbahar ya da kış.

Nedense duygu rüzgârları hep ilkbahara yakıştırılır.

Coşkular, tutkular hep baharı simgeler.

Gürül gürül akan sel sularına pek yaraşsa da
bir mevsimle sınırlandırılamaz duygular.

Ne zamanı ne de yeri vardır sevginin. Ne de kuralı...

Ilık bir rüzgârda olabilir, savurup götüren bir fırtına da.

Buz gibi yalnızlıkları da yaşatır, sıcacık özlemleri de...

Gün ışığı olur, süzülür yüreğinize, ısıtır kavurur belki de yakar.

Yine de onu arar, ona koşar insanoğlu.
Yakınsa da bıkmaz.
Ya yüreğinde saklar sımsıkı
ya da kaçırır parmaklarının arasından...

Çünkü özgürdür sevgi.

Tutsak edilmeyi sevmez.

Neden ille de ilkbahar rüzgârları?...

Oysa hemen ardından yaz gelir.

Ve gerçek sevgi yaza daha yakındır.

Yakan, kavuran yine de iyi ki var denilen sevgi...

Buğday güneşsiz olgunlaşamaz.
Ve sevgi, ekmek gibi,
su gibi gerçeğidir insanın...

Acı da çektirse, ısıtır, yüceltir, olgunlaştırır sizi.

Anılarınızda neler var?

Neler kaldı kocaman yazdan?

Yüreğinizde sakladığınız yıldızlar mı?

Yoksa bir mevsimlik Yaz duygusu mu?

Hani yaz yağmurları gibi geçiveren...

Olsun...

Yaşanılan her güzelliğe saygı göstermek gerek.

Yaşamının baharında olan da,
Sonbahara doğru yol alan da ıslanabilir bu yağmurlardan.

Olsun varsın.

Sevgi yağmur gibi yağacaksa ve sırılsıklam ıslatacaksa sizi,
bırakın yağsın gönlünce...

Sevebilen bir yüreğiniz varsa,
sevgiye saygınız da varsa eğer,
dört mevsim bahar ve yazdır sizin için.
Kışlardan korkmanıza hiç gerek yok!

Sevgi kaynağınız ısıtır sizi...

Çok Teşekkür ederim ŞahımAlidir..
çok anlamlı Abicim..

BÜLBÜL KASİDESİ..

İsmi sübhan virdin mi var?
Bahçelerde yurdun mu var?
Bencileyin derdin mi var?
Garip garip ötme bülbül
Ötme bülbül ötme bülbül
Derdi derde katma bülbül
Benim derdim bana yeter,
Bir de sen dert katma bülbül.

Bilirim âşıksın güle
Gülün hâlinden kim bile.
Bahçedeki gonca güle
Dolaşıp söz atma bülbül.

Ötme bülbül ötme bülbül
Derdi derde katma bülbül
Benim derdim bana yeter,
Bir de sen dert katma bülbül.
Bilirim âşıksın verde,
Cünûnun var gâyet serde.
Şu sinemde olan derde


Pervâz olup uçar mısın,
Deniz deryâ geçer misin?
Bencileyin nâ-çâr mısın?
Sen de hâlin söyle bülbül.

A bülbülüm uslu musun,
Kafeslerde besli misin?
Bencileyin yaslı mısın?
Garip garip ötme bülbül.


Yunus vücûdun pâk derken,
Cihanda mislin yok derken,
Seher vakti "hakk hakk" derken
Bizi de unutma bülbül.

Bedia AKARTÜRK'ten dinlemenizi tavsiye ederim..

MADEM İÇİMDE REHİN ALDI GÖZLERİN:

Ne çok benzerin var bu şehirde, her akşam dalgın bir gece çökünce üzerime binlerce suretin dökülüyor önüme. Herkesin sana benzeyen yanlarını görüyorum kaldırımların arasında, nereye baksam sen duruyor, sen oluveriyor bütün şehir gözlerimin önünde.
Ya herkes sana çok benziyor ya da sen herkese.
Bir de bu yetmezmiş gibi gecelerin en usul yerlerine koyuyorum seni, uyku aralarımda, en çoçuk, en masum, en kırılgan anlarını , o ince parmaklarının aralarından kayıp bir boşluğa düşer gibi sessizce süzülüp gecemi bölüyorum, - kendimi - , kendi keder bahçemde yalın ayak senden artakalanlarla bir yap boz oyunu oynuyorum kulağım çabucak telefonun sesinde. Eğil içine bak bahçemin diyorum, ürkmeden, tiksinmeden öylece eğil içine bak, senden öncekilerden sana kalan ne varsa al senin olsun hadi durma.
Zaten ben senin için ölümü değil, yaşamayı göze almış biriyim korkma. Teninin, saçının kokusunu bırak bana gerisi zaten aklımda. Yarısı okunmuş bir kitap veya yarısı içilmiş bir çay gibi yarım kaldım masada, içi dışı ters düz edilmiş bir eldiven gibi ol orta karşında durmaya çalışıyorum N’lur anla. Dem tutmaz bu yürek artık başka iklimlerin soğuğunda, sesini alıp gittiğin gibi kokunu da saklama benden uzaklara . . .
Biliyorum hiç bir şey yokluğunun bıraktığı boşluğa sığmayacak, Saçlarını dağıtıp yüzüme usulca, üç dal çiçek kopmayacak bir daha keder bahçemden . Gögsüme uzanıp kıvrılan bedenin gibi hiç bir beden yakışmayacak bana, yaklaşa- mıyacak gögüs boşluğuma - içi tamamiyle senle dolu bir kalbin dışına seni koymak - hiç bir akşam bir daha uyandırıp seni gecenin bir yarısı , az sonra kaybedecek gibi sımsıkı sarılmayacağım sana. Ve hiç bir zaman saçlarını koklamak bu kadar kısa olmayacak kalan anılarda, 4 kısa günden başka ne kaldı ki zaten bana.
Yorgunum bitanem, yorgunum yaşamaktan ve yaşamak zorunda olmaktan, yorgunum attığın bir mesajı beş - on kez okumaktan, yorgunum her gece belki ararsın diye telefonun sesini beklemekten, yorgunum kapımdan içeri girecekmiş gibi - sürekli kapıyı kollamaktan, yorgunum seni özlemekten, yorgunum özleminden, yorgunum sensiz kalma korkusundan, yorgunum - gözlerimi ovuşturup az önce çıktığım “senli uykudan” tekrar sana kavuşmak için dalmaktan, yorgunum karanlıkta bir yerlerde ıslık çalar gibi ürekek bir sesle seni aramaktan , yorgununum adını sen koydugum şişelerin bir bir bitişini izlemekten, yorugunum “bir varmış bir yokmuş” diye başlayan masallarında isimsiz bir kahraman olmaktan, yorgunum içimde bir deprem kargaşasıyla karşında durmaya çalışmaktan.
Kaybettim kendimi bu saklambaç oyununda
- sağım solum -
S O B E !