dogandeliktas yazdı:Bitkiyi çürüten hastalıklar vardır, insanı yatağa düşüren hastalıklar vardır, toplumların da kendine özgü hastalıkları vardır. Katılmayabilirsiniz ama Alevi toplumunun da kendine özgü bir hastalığı var: Bence, bu sorunuzun da cevabıdır.

-Çekememezlik, kıskançlık.

bende dogan abiyle aynı fikirdeyim.
bizim toplumumuzdada kıskançlık ve çekememezlik var.
orda yaşayan bir evliya pir var diyince bizim insanımıza ,verdikleri cevap aman olmaz öyle şey oluyor.
oysaki içinde inanç itikat besliyo olsa boşvericegine o piri o ulu şahı görmek için içi içini yemesi gerekir ..
inşallah ümit ediyorumki bizim toplumumuzda çok geç olmadan pirine evliyasına haktan gelen hak güneşine niyaz eder...

Daha iyi yerde yani tek noktada bir bütün olabilmemiz için birlik olmamız gerekiyor. Bir olmamızı engelyen yüzyıllardır süregelen sosyal, ekonomik, siyasal ,sosyal... nedenler sayabiliriz. Bu nedenlerin herbirini açıklmaya kalksak kitaplar yazılır. Bana göre bizi tek noktada bir bütün olmamızı etkileyen iki neden var: Birincisi Zahiri nedenler, ikincisi Batini nedenler. Zahiri yani dünyasal nedenleri yukarıda belirtiklerimle birlikte çeşitli nedenler de ekleyebilirz. Batini nedenler ise bir çoğu doğal olarak bizim bilgimizin dışındadır. Ancak biraz akıl yorduğumuzda bazı ipuçlarını bulmak mümkün. Bana göre batıni nedenler arsında biz alevilerin mayasında olan bir eksiklik: Ben merkezcilik. Hep ben, başkası olamaz.Kendimizden başkasına üstünlükleri yakıştıramayız vb. Bu yüzden Zöhre Ana gibi bir aziz gerçeği çoğu aleviler kendilerine yakıştıramamış, kendilerince sahip oldukları değerler karşısında Ana'yı küçük görme gümanına düşmüşlerdir. Ana'nın büyüklüğünü bir şekilde gördüğü zaman da yine Ego(Ben) devreye girip bu kez kendi benliğini ön plânda tutan aşağlamalar, yermeler ve yoketmeler başlıyor. Aleviliğin öngördüğü şekilde gönlünü alçak görüp turâb olan insanlarlar bugün Ana'nın bir gerçek olduğu erdemini göstrebilenlerdir. İşte bir sunninin mayasında bu yoktur. Yaşadığım bir örnekle anlattıklarımı netleştirebilirim. En yakınımdaki insanlara Zöhre Ana'yı anlatmak, O'nun bir gerçek olduğu konusunda yıllardır sürdürdüğüm ikna çabalarıma karşılık eşimin bir sunni arkadaşına sadece ismini söylemekle Ana'ya gitme konusundaki çabasını hayretle izledik. Ne oldu biliyor musunuz? Bizden aldığı adresle bu sunni arkadaş Ana'yla görüşme fırsatını bulup kendi kafasındaki sorulara bir sohbet havası içinde cevap olanağını buldu. Bu arkadaşımız Ana'yla tanışmış olmayı kendisine bir lütuf olarak görüp böyle bir insanla tanıştığım için mutluluk duydum, diye bize teşekkür etti. Ben ve eşimde buna sevinmek yerine kendi insanlarımızın içine girdikleri garabete üzüldük. İşte tek sorun mayamızda. Yüzyıllardır Aziz gerçeklerin verdiği asıl savaş da bu değil mi? Zöhre Ana'nın verdiği savaşa ne demeli?

Arkadaşlar hepinizin söylediklerine katılıyorum.
Aslında inançsızlık da etkili bu konuda diye düşünüyorum. Gördüğüm ve duyduğumkadarıyla özellikle alevilikte ataist çoğalmaya başladı. İşlerine geldikleri zaman bilimsel açıdan çok bilmişlik yapıyolar, inanmıyolar, kültürlerini yozlaştırıyolar, umursamıyolar... Her geçen gün de birileri etkileniyor. Pirimiz onlara fırsat vermesin.

Pirimiz yardımcımız olsun; iyilikten, güzellikten doğru yoldan, erenlerin evliyaların ışığından bizi ayırmasın.
MUSTAFA KEMAL bir güneşti, o güneşin aydınlığını da bize yansıtan yıldızımız ZÖHRE ANAMIZ. Kurban olduğum Allahım o yıldızı o ışığı üstümüzden eksik etmesin...

Bence tek suç bizim alevilerde değil...neden herşeye inanmıyorlar? neden kendi dinlerini bu kadar unuttular? diye düşünmek lazım bence...aleviler bu kadar yakılıp yıkılmasaydı korku içinde yaşamasaydılar böyle olmazlardı belkide. Dinini, İnancını bilmeyen alevi ne yazıki çok ve doğru yollu sünni lerden arıyorlar bilr var. Bu da aylelerin korkularından kaynaklanıyor onlar doğruyu öğrenmedikleri için çocuklarınada öğretemiyorlar. Onlarda başka yerden doğruyu arıyorlar bazılarda yolsuz ınançsız hayatlarını yaşıyorlar sanki hiç kural yokmuş gibi ve bu bizi kötü göstertiyor herkez sanıyor bütün aleviler öyle hepsinin inancını ve yolunu bilmiyor zanediyorlar ve bu da bizim şimdi olmamız gereken yerde olmamıza yol açıyor. yani bizi küçük görüyorlar bizi inançsız, imansız, yolsuz sanıyorlar.