Çocuklar Ölebilir Yarın

Çocuklar ölebilir yarın
hem de ne sıtmadan ne kuşpalazından
düşerek te değil kuyulara filân;
çocuklar ölebilir yarın
çocuklar sakallı askerler gibi ölebilir yarın
çocuklar ölebilir yarın atom bulutlarının ışığında
ne bir santim kemik ne bir damla kan
çocuklar ölebilir yarın atom bulutlarının ışığında
arkalarında bir avuç kül bile değil
arkalarında gölgelerinden başka bir şey bırakmadan.

Çocuklarımıza Nasihat

Hakkındır yaramazlık.
Dik duvarlara tırman
yüksek ağaçlara çık.
Usta bir kaplan
gibi kullansın elin
yerde yıldırım gibi giden bisikletini..
Ve din dersleri hocasının resmini yapan
kurşunkaleminle yık
Mızraklı İlmihalin
yeşil sarıklı iskeletini..
Sen kendi cennetini
kara toprağın üstünde kur.
Coğrafya kitabıyla sustur
seni «Hilkati Âdem»le aldatanı..
Sen sade toprağı tanı
toprağa inan.
Ayırdetme öz anandan
toprak ananı.
Toprağı sev
anan kadar...
1928

Çınarı Yıkmak İçin Baltayı Köküne Vururlar

Çınarı yıkmak için
baltayı köküne vururlar.
evi yıkmak için
sokarlar kundağı temele.
Kartal uçmaz olur
kanadı kırılınca.
düşünebilir miyiz
başımız vurulunca?

Onlar köküdür memleketin
dallara yürüyen su
bu kökte saklıdır.
Onlar umudun temeli
onlar kanadı hürriyetin
halkın aklıdır.

Kaç kere kaç yerde baltalandı kök
yürümez oldu su
dallar kurudu.
Kırıldı kanat
öldürdüler aklı;
Ve sonra yolladılar insanları salhaneye.
Çünkü böyledir
asrımızın gerçeklerinden biri.

Davet

Dörtnala gelip Uzak Asya'dan
Akdenize bir kısrak başı gibi uzanan
bu memleket bizim.

Bilekler kan içinde dişler kenetli ayaklar çıplak
ve ipek bir halıya benziyen toprak
bu cehennem bu cennet bizim.

Kapansın el kapıları bir daha açılmasın
yok edin insanın insana kulluğunu
bu davet bizim...

Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür
ve bir orman gibi kardeşçesine
bu hasret bizim...

Diyet

KORE'DE ÖLEN BİR YEDEK SUBAYIMIZIN MENDERES'E SÖYLEDİKLERİ

Gözlerinizin ikisi de yerinde Adnan Bey
iki gözünüzle bakarsınız
iki kurnaz
iki hayın
ve zeytini yağlı iki gözünüzle
bakarsınız kürsüden Meclis'e kibirli kibirli
ve topraklarına çiftliklerinizin
ve çek defterinize.
Ellerinizin ikisi de yerinde Adnan Bey
iki elinizle okşarsınız
iki tombul
iki ak
vıcık vıcık terli iki elinizle
okşarsınız pomadlı saçlarınızı
dövizlerinizi
ve memelerini metreslerinizin.
İki bacağınızın ikisi de yerinde Adnan Bey
iki bacağınız taşır geniş kalçalarınızı
iki bacağınızla çıkarsınız huzuruna Eisenhower'in
ve bütün kaygınız
iki bacağınızın arkadan birleştiği yeri
halkın tekmesinden korumaktır.
Benim gözlerimin ikisi de yok.
Benim ellerimin ikisi de yok.
Benim bacaklarımın ikisi de yok.
Ben yokum.
Beni Üniversiteli yedek subayı
Kore'de harcadınız Adnan Bey.
Elleriniz itti beni ölüme
vıcık vıcık terli tombul elleriniz.
Gözleriniz şöyle bir baktı arkamdan
ve ben al kan içinde ölürken
çığlığımı duymamanız için
kaçırdı bacaklarınız sizi arabanıza bindirip.
Ama ben peşinizdeyim Adnan Bey
ölüler otomobilden hızlı gider
kör gözlerim
kopuk ellerim
kesik bacaklarımla peşinizdeyim.
Diyetimi istiyorum Adnan Bey
göze göz
ele el
bacağa bacak
diyetimi istiyorum
alacağım da.


(25 Haziran 1959)

Doğum

Anası bir oğlancık doğurdu bana;
kaşsız sarı bir oğlan
masmavi kundağında yatan
bir nur topu üç kilo ağırlığında.

Benim oğlan
dünyaya geldiği zaman
çocuklar doğdu Korede
sarı ay çiçeğine benziyorlardı.
Makartır kesti onları
gittiler ana sütüne bile doymadan
Benim oğlan
dünyaya geldiği zaman
çocuklar doğdu Yunan zindanlarında
babaları kurşuna dizilmiş.
Bu dünyada ilk görülecek şey diye
demir parmaklığı gördüler.

Benim oğlan
dünyaya geldiği zaman
çocuklar doğdu Anadoluda
mavi gözlü kara gözlü elâ gözlü bebeklerdi.
Bitlendiler doğar doğmaz
kim bilir kaçı sağ kalır mucize kabilinden.
Benim oğlan
benim yaşıma bastığı zaman
ben bu dünyada olmıyacağım
ama harikulâde bir beşik olacak dünya
siyah
beyaz
sarı
bütün çocukları
sallıyan
mavi atlas döşekli bir beşik.



Makartır - (Mac Arthur): Amerikan generali. 2. Dünya savaşında
Asya'daki Amerikan ordularının kumandanlığını yaptı. Asya halk-
larına karşı yürüttüğü baskılarla ün saldığı (!) için Amerikan hükü-
meti tarafından Kore savaşının kumandanlığına da atandı.

Dokuzuncu Yıldönümü

Dizboyu karlı bir gece sofradan kaldırılıp polis otomobiline bindirilip bir trenle gönderilerek bir odaya kapatılmakla başladı maceram. Dokuzuncu yılı biteli üç gün oluyor. Koridordasedyede bir adam yüzünde uzun demirlerin kederi açık ağzıyla sırtüstü ölüyor. Akla yalnızlık geliyor -iğrenç ve tam delilerin ve ölülerinkine yakın- ilki yetmiş altı gün: sessiz düşmanlığında üstüme kapanan kapının; sonrasaç bir geminin baş altında yedi hafta. Lakin yenilmedik; kafam: ikinci bir insandı yanımda. Çoğunun yüzünü unuttum büsbütün; yalnızçok ince çok uzun bir burundur aklımda kalan halbuki kaç kere karşımda oturup dizildiler. Bir tek kaygıları vardı hakkımda hüküm okunurken: heybetli olmak. DEĞİLDİLER. İnsandan çok eşyaya benziyorlardı: duvar saatları gibi ahmak kibirli ve kelepçe zincir filan gibi hazin ve rezildiler. Evsiz ve sokaksız bir şehir. Tonla ümit tonla keder. Mesafeler mikroskobik. Dört ayaklı mahluklardan yalnız kediler. Yasaklar dünyasındayım. Yarin yanağını koklamak: yasak. Çocuklarınla yemek yiyebilmek aynı sofrada: yasak. Aranızda tel örgü ve gardiyan olmadan konuşmak kardeşinle ananla: yasak. Yazdığın mektubun kapatmak zarfını ve zarfı yırtılmamış mektup almak: yasak. Yatarken lambayı söndürmen: yasak. Tavla oynaman: yasak. Ve yasak olmayan değil yüreğinde gizleyip elde kalabilen şey: sevmek düşünmek ve anlamak. Koridorda sedyede öldü adam. Götürdüler. Artık ne ümit ne keder. ne ekmek ne su. ne hürriyet ne hapislik ne kadınsızlık ne gardiyan ne de tahta kurusu ve ne de karşında oturup yüzüne bakan kediler bu iş bitti tamam. Fakat devam ediyor bizimkisi sevmek düşünmek ve anlamakta devam ediyor kafam dövüşemeyişimin affetmeyen öfkesi devam ediyor. ve sabahtan beri karaciğer sancımakta berdevam.