Düşman - 2

Bursa'da havlucu Recep'e
Karabük Fabrikası'nda tesviyeci Hasan'a düşman
fakir köylü hatce kadına
ırgat Süleyman'a düşman
sana düşman bana düşman
düşünen insana düşman
vatan ki bu insanların evidir
sevgilim onlar vatana düşman...

7 Aralık 1945

Dört Güvercin

Geldi dört güvercin suda yıkanmak için. Su mahpusane yalağındaydı. ve güneş güvercinlerin gözünde kanadında kırmızı ayağındaydı. girdi dört güvercin yıkanmak için suyun içine. ve kederli toprakta dört insan baktı dört güvercine. Güvercinler hep beraber güneşi taşıyıp kırmızı ayaklarında uçabilirler. Durdurmaz onları demir ve duvar. güvercinlerin yumuşak kanatları var. Ve kanatlar Şimdi burda şimdi damın üzerinde. İnsanların kanatları yok İnsanların kanatları yüreklerinde. Dört güvercin güneşe varmak için yıkandı uçtu sudan.

Dörtlük

Koparmış ipini eski kayıklar gibi yüzer
kışın sabaha karşı rüzgârda tahta cumbalar
ve bir saç mangalın küllerinde
uyanır uykuda büyük İstanbulum.

Ezeli Sevgi

Mukaddes aşkları inkar ederdim
Yabancı illerde sevgi ararken
İlahi duygular hayalmiş derdim
Ak saçlı başınla yanımdayken sen

Kimsesizim işte sessizim bugün
Kalbimde solucu hislere kin var
İlahi duygular sendeymiş o gün
Ana mezarında bak ruhum sızlar

Fırtınadan Sonra

Gökyüzü bulutsuz mavi bir ülke Çırpınır köpükle lacivert deniz Karşıki sahiller bir renksiz gölge Her taraf uyuyor her taraf sessiz Siyah kayalardan bükülmüş beli Ak saçlı ana gözleri nemli Ufukta bir küçük beyaz yelkenli Görünce semaya açıldı eli Tam bugünle dört gün oldu gideli Oğlum Hasan daha hala gelmedi Poyraz vardı deniz olmuştu deli Gitme dedim gitme o dinlemedi Anne bu poyrazın üç gün elinden Aç yattık katıksız ekmek yedin sen Südünü hiç helal eder mi ana Onu aç yatıran nankör oğluna Kocamı da yediydi aç gözlü deniz Kundakta oğluma ağladım sessiz Oğlumu ayırma benden Allahım ‘Hasan’ı isterim senden Allahım Duası bitmişti indi kayadan Dedi:Acır bana elbet Yaradan Günler böyle geçti gelmedi oğlu Matemli gözleri yaş ile dolu Bir sabah Ayşe’yi buldular ölü Kınalı saçları köpük örtülü

Gazete Fotoğrafları Üstüne

1 Kara Yara Birinci sayfada yatıyor iki sütun üstüne iki çıplak yavrucuk birinci sayfada iki sütun üstüne bir avuç kemik deri. Delinmiş patlamış etleri. Biri Diyarbakırlı Erganili biri. Kolları bacakları kargacık burgacık kafaları kocaman ağızları korkunç bir haykırışla açık birinci sayfada taşla ezilmiş iki kurbağacık. İki kurbağacık kara yaralı iki yavrum benim. Yılda kim bilir kaç bininiz acı suya bile doymadan gelip gidiyor... Ve müsteşar bey : (Kara Yaraya tutulası) "Endişeye mahal yok" diyor. 3 Ağustos 1959 2 Emniyet Müdürü Güneş bir yara gibi açılmış gökte akıyor kanı. Uçak alanı. Karşılayıcılar eller göbekte : coplar cipler hapisane duvarları karakollar ve darağaçlarında sallanan ipler ve siviller göze görünmez ve bir çocuk işkenceye dayanamadı attı kendini Emniyet'te üçüncü kattan. Ve işte Emniyet Müdürü bey uçaktan iniyorlar Amerika'dan dönüyorlar mesleki tetkikattan. İncelediler uyku uyutmamak usullerini ve memnun kaldılar pek hayalara bağlanan elektrottan ve bizdeki tabutlukların üstüne bir de konferans vererek açıkladılar faydalarını koltuk altlarına kaynar yumurta koymanın boyun derisini kibritle ince ince yakıp soymanın. Emniyet Müdürü bey uçaktan iniyorlar Amerika'dan dönüyorlar ve coplar cipler ve darağaçlarında sallanan ipler üstat döndü diye seviniyorlar. 1959 3 Adnan Bey Türküler söylendikçe Türk diliyle Seni seviyorum gülüm dendikçe Türk diliyle Türk diliyle gülünüp Türk diliyle ağıtlar yakıldıkça Adnan Bey ben anılacağım anılacak Türk diliyle size sövüşüm. Tarlalarımıza girmiş değil sizin gibisi yaban domuzunun. Şehrimiz görmüş değil yangının sizden kanlısını. Bir adınız var Adnan Bey adımıza benzeyen. Dilimiz kuruyor dilimizi konuştuğunuz için. Bitten açlıktan sıtmadan betersiniz. Yüz Türkiye olsa elinizden de gelse yüzünü de zincire vurur yüz kere satarsınız. Milletimin en talihsiz gecesi ana rahmine düştüğünüz gecedir. 1959 4 Ahmet Emin Yalman Selanikli Osman Efendi keskin muhasebecilerdendi ama o da yanıldı ömründe bir kere yanlış bir tohum atıp rahm-i madere. Bu tohum dünyaya çıkıp insan biçimini aldıysa da boyu bir karış kaldıysa da öyle haltlar yedi öyle işler karıştırdı ki sövdüler kabrinde bile babası Osman Efendiye. Osman Efendi Ahmet Emin adını takmıştı tohumuna,Ahmet Emin, Yalman'lığı kattı buna ve Ahmet Emin Yalman önce Alaman oldu sonra Amerikan. Ona göre her devirde her zaman satılacak bir gazeteydi "Vatan" ve hazret sattı vatanı. Hapse atacaklarmış Ahmet Emin Yalman'ı Amerikana yaranmaktaki rekabet yüzünden. Hapisteki hırsızlara acıyorum ben ahlâkları bozulacak Emin Beyle aynı damda yaşayarak... 1959 5 Refik Koraltan «Tekstilde umutsuz durum. Bir işsiz kezzap içti. Bir milyon çocuk okuldan mahrum. Kara yara Mardin'e geçti. Grev yapan işçiler yakalandı. Köylü çiftliklerinin ekinini yakıyor...» Bir gazete sayfasında başlıkların arasından bakıyor başkan başkan Refik Bey bel bel bakıyor. Büyük Millet Meclisi'nin sahibi gösteriyor suratını milletime bilmem neyini gösteren bir deli gibi. Biliyoruz odur küçük dağları ve dağların doğurduğu fareleri yaratan ve Debreli Hasan gibi martini atan. Biliyoruz tutmuş elinden Amerikan : Yürü ya Refik kulum demiş ve Refik Bey yürümüş göbeği kendinden bir karış önde diz kapaklarına kadar kana batarak milli şerefimizin kemikleri üstünde. Biliyoruz biliyoruz bu vatanın anasını ağlatan bir İsmet bir Adnan bir de Koraltan. 1959 6 Korku Korkuyor Adnan Menderes ölülerden korkuyor. Kore dağlarından geliyor kimi apaçık gözleri dumanlı kaytan bıyıkları kanlı yaşları yirmi. Korkuyor Adnan Menderes ölülerden korkuyor hele çocuk ölülerinden. Karınları davul gibi boyunları çöpten ince kırıyorlar Adnan Bey'in mutfak camlarını her gece mezarlarından çıkınca... Korkuyor Adnan Menderes dirilerden korkuyor hele çarıklılardan hele kasketlilerden. Kasketliler hayını bağışlamayı bilmez. Korkuyor Adnan Menderes kocaman yanakları sarkıyor yağlı sarı. Korkuyor Adnan Menderes üç saata indi uykusu. Korkuyor Adnan Menderes hiçbir korkuya benzemez halkını satanın korkusu. 1959

Gece Gelen Telgraf

Gece gelen telgraf dört heceden ibaretti « VEFAT ETTİ .» İmza yok. Bu dört hece bile çok. Bakıyorum duvara: duvarda bir yara – duvarda bir resim – Vefat edenin elimle çizmişim. Saat bir. Saat üç. Saat beş. Polis düdükleri saatler… Yatağım bozulmamış. Çekmecemde kâatlar: bazıları onun el yazıları. Gece gelen telgraf dört heceden ibaret… Şafak söküyor – odam geceden ibaret. Avuçlarımda ellerinin gölgesi dolaşan adam Demir parmaklıklardan gördü son gündüzünü. Mahpushane doktoru örterek paltosuyla upuzun yatanın yüzünü: - Tamam! dedi. Bunu belki evvelki akşam dedi: Evvelki akşam ben…........ Satıcılar geçiyor mahalleden. Bakıyorum gece gelen telgrafa. O mükemmel bir kafa mükemmel bir yürek yumruklarıyla erkek gözleriyle çocuktu. Hudutsuz ve Allahsız bir baştı o. Yoldaştı o… ***************** Düşmanlar kına yaksın dostlar girsin saflara. Sen gözyaşı göstermeden ağlıyacaksın gece gelen telgraflara…