KERBELA UFUKLARINDAN

Kerbela susuz Kerbela

Huseyn’ime nasıl kıydın?!

Sıcak kuru toprağını

Kan-gözyaşıyla suladın.

(Nakarat)


Ufuklar karanlık iken

Kızılca bir güneş doğdu

Tüm cihânı nura boğdu

Kerbela ufuklarından





Bir ışıktır zâhir oldu

Nice gâfil gönüllerde

Vicdanlara ışık tuttu

Kerbela ufuklarından



Gözü kamaştı tarihin

Kerbela’ya baktığında

Gelecekler aydınlandı

Kerbela ufuklarından



O sönmez nurun ışığı

Varmıştır tâ asrımıza

Yayılmış mekanımıza

Kerbela ufuklarından

Bu gün muharremin ikisi canlar
Yezit emir verdi bağlandı yollar
Kerbela’ ya kondu bütün ihvanlar
Hüseyin, Hüseyin Şahım Hüseyin

Hüseyin, Hüseyin, Şahım Hüseyin
Karanlık gecede mah’ ım Hüseyin
Resul’ ü Ekrem’in Nur-i Ayini
Feryadım, figanım, ahım Hüseyin

Kerbela çölleri İmam’ ın yurdu
Mel’ un İbni Ziyad tuzaklar kurdu
Hak’ tan ayrılmadı, serini verdi
Hüseyin, Hüseyin, Şahım Hüseyin

Hüseyin, Hüseyin, Şahım Hüseyin
Karanlık gecede Mah’ım Hüseyin
Resul’ ü Ekrem’ in Nur-i Ayini
Feryadım, figanım, ahım Hüseyin

Sen Hak’ kı savundun, çünkü Hak sensin
Sen ki, MUHAMMEDİN oğlu Hüseynsin
Adem’ den Mehdi’ ye Din, İman sensin
Hüseyin, Hüseyin, Şahım Hüseyin

Hüseyin, Hüseyin, Şahım Hüseyin
Karanlık gecede Mah’ ım Hüseyin
Resul’ ü Ekrem’ in Nur-i Ayini
Feryadım, figanım, ahım Hüseyin

Sen Hak’ kı savundun, sensiz Hak olmaz
Hak’ kı arayanlar senden ayrılmaz
Seni seven muhib yollardan kalmaz
Hüseyin, Hüseyin, Şahım Hüseyin

Hüseyin, Hüseyin, Şahım Hüseyin
Karanlık gecede Mah’ ım Hüseyin
Resul’ ü Ekrem’ in Nur-i Ayini
Feryadım, figanım, ahım Hüseyin

İnsanlık imtihan oldu seninle
Seni seven elbet olur seninle
Sana uyan ölür senin Din’ inle
Hüseyin, Hüseyin, Şahım Hüseyin

Hüseyin, Hüseyin, Şahım Hüseyin
Karanlık gecede Mah’ ım Hüseyin
Resul’ ü Ekrem’ in Nur-i Ayini
Feryadım, figanım, ahım Hüseyin

İmtihan olmadan İman bulunmaz
Hüseyn’ i sevenler İmansız kalmaz
O’ nu seven düşmanına dost olmaz
Hüseyin, Hüseyin, Şahım Hüseyin

Hüseyin, Hüseyin, Şahım Hüseyin
Karanlık gecede Mah’ ım Hüseyin
Resul’ ü Ekrem’ in Nur-i Ayini
Feryadım, figanım, ahım Hüseyin

Mümin olan, Mümin yasını çeker
Muharrem ayında göz yaşı döker
Ahu figanımız mahşerde biter
Hüseyin, Hüseyin, Şahım Hüseyin

Hüseyin, Hüseyin, Şahım Hüseyin
Karanlık gecede Mah’ ım Hüseyin
Resul’ ü Ekrem’ in Nur-i Ayini
Feryadım, figanım, ahım Hüseyin

Biat etmez Ebu Süfyan kavmine
Boyun eğmez İbn-i Ziyad zalime
Şah Hüseyin kıyam eder zulüme
Hüseyin, Hüseyin, Şahım Hüseyin

Hüseyin, Hüseyin, Şahım Hüseyin
Karanlık gecede Mah’ ım Hüseyin
Resul’ ü Ekrem’ in Nur-i Ayini
Feryadım, figanım, ahım Hüseyin

Kul Seyidim figan eder dem-a dem
Yanar bağrım, kan yaş akıtır Didem
Her günüm aşure, her günüm matem
Hüseyin, Hüseyin, Şahım Hüseyin

Hüseyin, Hüseyin, Şahım Hüseyin
Karanlık gecede Mah’ ım Hüseyin
Resul’ ü Ekrem’ in Nur-i Ayini
Feryadım, figanım, ahım Hüseyin.

“Bizi öldü bilen, Bir anda diriliriz. Bir anda eririz, her meydanda gezen biziz.... İsterse Sultanım, Allah, deyip gezdiririz. Gezenler, erenler ölmez. Batındaki zahiriz... Her Dervişin piri var, Şah Üseyin’den söyleriz...”


Sabahtan kalkmışım eren Şahına
Oturmuş postunda şahımı gördüm
Sarınmış cübbesi kırmızı ala
Erenler Şahını ben bugün gördüm

Kimden aldım ben bu kürkü giyeyim
Konya ili şehirinde gezeyim
Düzlük derler, ovasında döneyim
Erenler şahını ben bugün gördüm

Gökyüzünde al eyledim pervazım
Yol eyledim Ya Muhammet niyazım
Kılavuzum üç turnadır avazım
Erenler şahını ben bugün gördüm

Göründüm gözüne cemalim sensin
Sağ gözün Muhammet Ali’dir densin
Erenler Şahı var, bir nefes versin
Erler meydanını ben bugün gördüm

Gül eyledim Hasbahçe’de ötenler
Allahınan şu nefesi dökenler
Pençesi var Şahımerdan diyenler
Erenler şahını meydanda gördüm

Pervaz açtım, pervaneyim yerinden
Kürküm vardır Şahımerdan pirinden
Yetmiş dona Ya Muhammet erişen
Meydanlar Piri’ni ben bugün gördüm

***

Kesildi Üseyin’im başı bilinmez
Fatıma kızımın gözyaşları hiç dinmez
Ali hak’tır Muhammed’den bölünmez
Erişipte her kuluna görünmez

***

Kara giymiş derviş hakka gezinir
Gece yatmaz gündüz kula ezilir
Kırkların darına duran dizilir
Hz. Üseyin niye kesilir

***

Muhammed Ali’nin var oldu yolu
İmam Üseyin’e bağlıdır kolu
İt ürür kervana köpeğin sonu
Kerbela şehidi imamlar oğlu

***

Hızır Hatem Hızır Hatem Veli’dir
Aşk oduna yananlarım delidir
Üseyin’in uğruna kanlar selidir
Zöhre Ana başı dili Ali’dir

(Bildiren Zöhre Ana)

Ağladılar Şah Hüseyin'e

Ali Fatima’nın nazlı çiçeği
Yolundu gülzardan güller ağladı
Dedesi Muhammed’in gözbebeği
Şah Hüseyin’im diyen diller ağladı

Ölüm döşeğinde çağ’rıp yanına
Muaviye dedi Yezid oğluna:
“Hasan’ı ben yedim Hüseyin sana”
Duyan işiten kullar ağladı

O Yezid ki Şam’a halife oldu
Medine valisine buyruk saldı
Şah Hüseyin’ı biata zorladı
Bu zulmü gören gözler ağladı

Göçedip bir sure Mekke’de kaldı
Ali ailesi kedere daldı
Küfeliler gel diye haber saldı
Ona mektup yazan eller ağladı

Duydu ki Amr ibn ül-As geliyor
Bilenmiş bir kılıç, ölüm geliyor
Şah Hüseyin orayı terkediyor
Arkasından Mekkeliler ağladı

Akrabalar çocuklar ve kadınlar
Yanlarında elli dört savaşçı var
Küfe’ye doğru çekmişler katar
Eğlendiği konaklar yollar ağladı

Küfe yolunun tam ortasındaydı
Müslim’in katlinin haberin aldı
Üzüldü sızlandı, yoldan kalmadı
Ayağı altında çöller ağladı

Hür bin askerle peşinde idi
Dört bin Kerbela’da onu bekledi
Fırat’a ulaşması engellendi
Bağrı yanan kız gelinler ağladı

Dönek Küfeliler utanmadılar
Yezid’in ordusunda yer aldılar
Sözde Ali Şiası müslümandılar
Ali’yi candan sevenler ağladı

Celal Abbas o ne yiğit eridi
Aldı kırbaları suya yürüdü
Kestiler kolların’ yine durmadı
Kırbadan dökülen sular ağladı

Savaşan güçler genelde eşittir
İnsanlık tarihi hiç görmemiştir
Beş bin zalim yetmiş mazlum ne iştir
Tarihteki tüm dengeler ağladı

İmam Al’ Asgar’ı havada tuttu
Ona İbn-i Sad’dan su talep etti
Zalim su yerine bir ok göndertti
Masumun boğaz’na, yaylar ağladı

Eli silah tutanlar şehit oldu
Hüseyin tek, asker içine daldı
Mübarek bedeni çok yara aldı
Düştü toprağa yerler ağladı

Şimr lain geldi oturdu göğsüne
Kesti kafasını aldı eline
Onlar nasıl İslamız der kendine
Peygamberini sevenler ağladı

Derviş Baba lanet ehl-i Yezid’e
Bizim tevellamız ol Ehl-i Beyt’e
Tam yetmiş üç şehit, o susuz çölde
Aşura gününde tarih ağladı.

Bitmeyen bir yas, bitmeyen bir diriliştir Kerbela.
Kaleleri kin, düşüncesi zehir olanlara,
bir kırmızı güldür Kerbela.
Ey şehidi Ey şüheda!
Adına adanmış bir yerdir Kerbela.
Ey minik Ruğayya!
Fırat’ın susuzluktan yandığı bir gündür, Kerbela.
Yarabbi! içime akıttığım bir öfkedir Kerbela.
Ey insanlık! Unuttukça onu
Sizi mahkûm eden bir dildir Kerbela.
Bir cana bin canla ödül verildiği yerdir Kerbela.
Elleri bağlı Abbas’ımın canını,
Canana feda ettiği candır Kerbela.
Her gün aşura! Her yer Kerbela
Nidası ile insanlığın
İmtihan edildiği yerdir Kerbela.
Ey kutsal şehir! Ey Peygamber şehri Mekke! Nerde Kerbela?
Ey kutsal dinin ümmeti! Nerde Peygamber reyhanı?
nerde Kerbela.?
Ey Zeyneb! Her yerde seni sordum.
O sana kardeşini sormuş Kerbela.
Hıçkırık var Zeyneb geçtiğin her yerde, bir nida var dillerde
adı Kerbela.
Ey Şam! Ver küçük şehidimi götüreyim bekler onu Kerbela.
Ey Zeyneb! Ey yaralı ana! Seni bile vermediler
Her gün ağlar sana Kerbela.
Ey pazarlık konusu Mısır! Ey satılık saltanat! Sen gittin bak! baki olan Kerbela.
Ey Kudüs! Şahit ol! Şahit ol! Dedesi şahitti sana,
Ağlıyor bak Kerbela.
Koynuma sığmayan bir yarsın Kerbela.
Seni mahkûm etmişler sanma,
Tarihe sığmayan bir yersin Kerbela.
Irmaklar içinde susuz kalmış yavrular var sinende! Kerbela.
Sonra senin bedeninde dirilmişler,
yas tutan gözler ey Kerbela.!
Çadırları yakan eller yansın
Yansın seni O mübarek baştan ayıranlar
Yansın Kerbela.!
Ey Ebul Fazl! Ne görkemli bakıyorsun ağabeyine. İkinize de Kerbela.
Ne şanslısın ki:
Cennet koynunda yatıyor ey şanlı Kerbela.
Peygamber ağlamış toprağına ey Kerbela. !
Sana canını emanet etmiş
Ne şanslısın Kerbela.
Peygamber adını anmış Fatma’nın kulağına, ey Kerbela.!
Fatma’nın dudağından çıkmış ya adın
varsın bir feryat olsun ey Kerbela.!
Resul senin koynuna vermiş, gözünün nurunu ey Kerbela!
Hor görüleni bağrına basıp,
Bağrından vurulmuşun Kerbela
İnsanlar bugün çok zeliller gör ey Kerbela!
Rengârenk olmuş ümmet, bir imtihansın
İnsanlara Kerbela!
Tarihin unutamadığı kapkara bir ansın Kerbela!

Medet Allah Medet Ya Muhammed Mustafa Mdet YA Ali, MEDET YA HZ: İMAM ÜSEYİN.....

Hepinizin emeğine yüreğine ağzına sağlık kardeşlerim.....