Buyruk'ta anlatılana göre: Muhammed bineği Burak ile Mirac'a çıktığı gün Tanrı ile doksan bin kelam konuşur. Bunun otuz bini hakikatli sır olarak Ali'de kalır. Muhammed'e Mirac'da bal, elma ve süt verilir. Bal aşkı, sevgiyi, elma ise dostluğu temsil eder. Muhammed'in önüne bir arslan çıkar.
Muhammed gaipten bir ses duyar: "Parmağındaki yüzüğü arslanın ağzına atması" istenir. Böylece Muhammed arslanı atlatır ve Tanrı ile görüşür. Şehre dönerken yolda bir dergaha rastlar.
Kapıyı çalar içeriden: "Kimsiniz*" diye sorarlar.
] Muhammed:
"Ben peygamberim içeriye girmek istiyorum" der. İçeriden: "Peygamberliğini git ümmetine yap. Bizim aramıza peygamber sığmaz"
diye cevap gelir.
Muhammed ayrılırken yine gaipten bir ses ayrılmamasını kapıyı tekrar çalıp yeniden farklı bir şekilde yanıtlamasını söyler.
Bu sefer Muhammed:
"Ben de sizden biriyim. Bir insanım. Sizi görmek istedim" der. Bu sefer kapı açılır. "Hoş geldin sefa getirdin, uğur getirdin" diye karşılanır.
İçeride 17'si kadın 22'si erkek tam 39 kişi vardır. Muhammed'e yer gösterilir. O da gösterilen yere oturur. Ali de meclistedir. Muhammed tesadüfen Ali'nin yanına oturur. Muhammed sorar.
"Size kimler denir?" der.
"Bize Kırklar denir" diye yanıt alır.
"Ama burada 39 kişi saydım" der.
"Selman-ı Pak Can Parstadır"denir.
"Peki sizin ulunuz, büyüğünüz, küçüğünüz kim" diye sorar Muhammet. Gelen yanıt şöyle olur: "Bizim küçüğümüz, büyüğümüz yoktur. Küçüğümüz de uludur, büyüğümüz de uludur. Birimiz kırkımız, kırkımız birimizdir" denir. Bunun üstüne Muhammet meclisten bunu kendilerine kanıtlamalarını söyler.
O sırada Ali kolunu uzatır ve gömleğini sıyırır. İçlerinden biri "destur" diyerek bıçağın ucu ile kolunu hafif kanatır. Kolundan bir damla kan akar. Onu, her can'ın kolundan birer damla kanın gelmesi izler. 40. canın bir damla kanı da pencereden içeri gelir. Bu ise Selman-ı Pak'ın kanıdır. Sonra Ali kolunu bağlar, hepsinin kanaması durur. [kaynak belirtilmeli]
Büyük bir coşku ile vecd halinde semah dönülürken Muhammet'in başından sarığı (imamesi) düşer. Kırk parçaya bölünür. Kırklar parçaları bellerine bağlarlar, kemerbest olurlar. Muhammet, Kırklar Meclisi'ne pirlerini sorar. "Pirimiz Ali'dir" derler.

alıntıdır... ]

Hz.İbrahim çocuğu olmuyor ve bu olay onu çok üzüyordu,her gün dualar edip adaklar adayararak Allahın kendisini unuttuğunu düşürdü sonra hacer ile evliliğinden ismail saradan ise ishak dünyaya geldi .

Cenab_ı Allah ibrahime ey Abraham sen her gün dualar ve adaklarla çocuğun olsun dilerdin biz ise sana istediğini verdik şimdi ise sıra sende
Abraham hem sevinç ve düşünce ile vaadini gerçekleştirmek için oğluna ey ismail benim vaadim karşılığında Hak seni benden istiyor der ne yapmalıyım ne dersin ismail eğer verilmiş söz var ise yerine getirmelisin baba.

İbrahim çaresiz Bir şekilde içi titreyerek gözleri dolu dolu vaadini gerçekleştirmek için sarp kayalıkların yanına varıp ismailin ellerini ayaklarını ve gözlerini bağlar ve o anda kulağına nida gelir.Ne oldu ey Ibrahim için titriyor konuşamıyorsun Halbuki senin soyundan olan Muhammedin torunu İmam Hüseyin evlatları gözlerinin önünde suzuz bir şekilde katledilecek en son olarak Hüseyin bedeni paramparça edilerek başı bedeninden ayrılarak mızraklara takılarak zülm edilerek zalim yöneticilerin önüne konulacak ve o halde iken bile geri dönmeyecek Hakka gülümseyerek gelecek .İbrahim duydukları karşısında oturup ağlamaya başlar ve Ayağa kalktıktan sonra bıçağı İsmailin boğazına dayamak üzere iken Cebrail elinde bir koç ile gelerek ey İbrahim Allah seni İmam Hüseyin için döktüğün gözyaşına ismaili Sana bağışladı artık kurban adayacaksan İmam Hüseyin aşkına Ada der.

Ey gönül sende nefsini kurban et ,başka kurbana gerek yok aç olana muhtaç olana şevkat kollarını esirgeme ,gece gündüz İmam Hüseyin aşkına gözyaşını esirgeme Allahda senden lütfunu esirgemesin.Allah Allah HÜ .
Mümine Ya Ali.

alıntıdır...

Bir yolcu akşama doğru bir şehrin ışıklarını görür. Bu şehrin adı: Eyvallah'tır. Bu şehre girmenin üç şartı vardır.
1- Allah’ın işine karışılmayacak.
2-Kulun işine karışılmayacak.
] 3-Yalan konuşulmayacak.
Bizimki şartları kabul eder ve girer bu şehre. Hoş geldin derler, "eyvallah" der. Kalacak yer gösterirler " eyvallah" der. Hizmet verirler " eyvallah " der. Evlendirirler " eyvallah " der.
Adam bir gün yolda yürürken sade giyimli bir genç kız ve süslü giyimli orta yaşlı bir kadın görür. Kalbinden "şu kadının haline bakın bu ne hal" der. Kadınlar bağırmaya başlar,
" Yetişinn kulun işine karışan varrr".
Etraftan gelirler bir güzel döverler. Her tarafını kırarlar ve kan revan içinde hamalın küfesine koyup evine gönderirler.
Küfede adam " Ey Allah’ım nedir bu başıma gelen..?" diye kalbinden geçirir. Hamal küfeyi yere atar ve bağırır
" Yetişinnnn Allah'ın işine karısan varrrr"
etraftan koşup gelenler adamın sağlam kalan yerlerini de kırıp iyice döverler. Orada bırakırlar.
Sürünerek evine giden adama kapıyı karısı açar. "N’oldu sana böyle" diye sorar. Bizimki " çok kötüyüm hanım, soran olursa evde yok de " der. Der demez kadın cama çıkıp
"Yetişiiinnnn yalann söyleyenn biri varrr"
diye bağırır. Etraftan koşup gelenlerden üçüncü bir dayak daha yer, bu sefer bayılıncaya kadar. Meğer bu şehirde kalptan geçenler karşıdakine mâlum olur hiç bir şey gizli kalmazmış.
Adam acılar içinde bayılır ve bir müddet sonra mürşidinin huzurunda adap tutarken ayılır. Mürşidi ona tebessümle bakmaktadır.
" Evladımm " der, " Daha Eyvallah Şehri’nde yaşamasını bilmiyorsun, Rızâ kapısından nasıl geçersin? RIZÂ KAPISINDAN GEÇENLER, RIZÂYA RÂZI OLMAK İLE GEÇERLER’"

Rızaya Razı Ol Hakka Kailsen
Ara Bul Mürşidi Müşkülde İsen
Hakikat Şehrine Yolcu Değilsen
Ne Yolcuyu Eğle Ne Yolu İncit


alıntıdır...

Birgün yaşlı bayan ile gelini Hz.Şahı Merdan Aliyi ziyarete gitmek arzusundaymiş
Ve yola koyulmuslar gitmişler yolda gider iken yaşlı yorulmuş ve karanlık çökmüş bir anda esgiyalar gelmiş ve ellerinde ne var almış
Ve bunlarıda esir almış
. Gelin genç ve güzelmiş
Kaynanası bakmış bunlar haramzade ve aldıkları para ile yetinmiycekler.
Ve yaşlı kadın ağlayarak
Demiş ki ya Emirelmüminin YA ALİ biz sana gelemedik sen bize yardım et. Şehit ağam İmam Hüseyin hatrına şehit oğlumun eşine sahip çık diyor.
Duası bittiği bir anda bir atlı geldi ve o haramzadeleri def etti
] Yaşlı kadın dedi sağol evladım bu yardımı yapmışsın gel bizide Mevlamiz Hz.Şahı Merdan Aliye götür ve o atlı der ki
Ali size geldi dönün evinize.
Allah bizleri Muhammed Ali yolundan ayırmasın darda zorda bırakmasın,soysuza arsıza pirsize düşürmesin neydim ne oldum dedirtmesin dert verip derman aratmasın Allah Allah Hü Mümine ya Ali.

Benim mi duam kabul okur demeyin, yeter ki gönülden dileğin canlar..

Canlar vede Abdallar masumu PaK hatri yok mudur?
Er ile Evliyalar kabede doğan çok mudur?
Bir el verip nefes etseniz ne ola
Ali Asgar boynundaki ok mudur?

Bizde yoktur kem ile kerem
Hakk tan gelene nasıl söz edem
Dinler elbet yoktan var eden
Yok mudur Aşıklara nefes eden,dua eden?


alıntıdır... [COLOR=#1C1E21]

Bir Bayram günü Peygamber efendimizin sevgili torunları Hz Hasan ile Hz Hüseyin yeni elbise isterler .
Ama damadı Hz Ali ile kızı Hz Fatima'nın parası yoktur ki çocuklarına elbise alsınlar .
Çocuk işte anlamaz ısrarla elbise isterler . Bunun üzerine Cebrail aleyhisselam peygamber efendimiz'e iki tane elbise getirir .
Çocuklar yeni elbiseleri görünce sevinirler ama , keşke renkli olsaydı derler .
Peygamber efendimiz Hz Cebrail'e bakar . Cebrail aleyhisselam Efendimiz,e derki:
üzerlerine su serpin efendim çocuklar hangi rengi istiyorlarsa o renge dönüşsün der .
Efendimiz üzerlerine biraz su serper .
Hz Hasan'ın elbisesi yeşile ,
Hz Hüseyin'in elbisesi ise kırmızıya dönüşür . Çocuklar sevinerek giderler .
Cebrail aleyhisselam ağlamaya başlar .
Efendimiz sorar :
Ya Cebrail çocuklar çok sevindi neden ağlıyorsun ?
Cebrail aleyhisselam derki :
Ne yazık ki Hasan ileride zehilenerek vefat edecek .
Hüseyin ise kanlar içinde öteki âleme yürüyecek .
Seçtikleri renkler onun rengidir der .
(Hz Hüseyin Kerbelada şehit edilip alkanlara boyanmıştır) (Hz. Hasan zehirlenerek HAK ka yürümüştür)
Rabbim bizi iki cihandada Hz.Muhammed, Şahı Merdan Ali, Ana Fatma,İmam Hasan ve İmam Hüseyin den ayırmasın.Allah Allah HÜ mümine Ya ALİ

alıntıdır...

HZ İBRAHİM'İN BÜYÜK İMTİHANI

Hz. İbrahim’in uzun yıllar çocuğu olmamıştı. İçi Allah sevgisiyle dopdolu idi. Allah sevgisinin yerini hiçbir şey alamazdı; alamazdı; ama neslini devam ettirme arzusu, beşer sıfatı taşıyan herkeste olduğu gibi onda da vardı.
Bu duygular içinde Hz. İbrahim bir gün ellerini yüce dergaha açarak: ’Ya Rabbi, salih evlatlar lütfeyle bana.’ diye dua etti. Bu dua kabul gördü ve İsmail doğdu. Daha sonra Hz. İbrahim, hanımıyla oğlu İsmail’i, ekin bitmez, ziraate elverişsiz bir vadiye bırakmak zorunda kaldı. İsmail orada büyüyüp gelişmeye başladı. Annesiyle beraber bırakılan çocuk büyümüş ve koşup oynayacak yaşa gelmişti. Bu devre bir baba için çocuğun en çok sevilebileceği yaştı.
Hz. İbrahim bir rüya görmüştü; rüyasında kendisini oğlu İsmail’i boğazlama girişiminde bulunurken görüyordu. Pek ehemmiyet vermedi önce. Sonra bu rüyalar devam etti. Sonunda anladı ki, bu İlahi bir işarettir.
Hz. İbrahim hanımına rüyasını ve niyetini anlatmadan, sadece oğluyla dağa gideceklerini söyledi. O da bir panayıra gidiyormuş gibi güzelce giydirdi ve babasıyla beraber yola koydu.
Oğlunu alıp kurban edeceği yere götürmek üzere yola çıktığı zaman şeytan durumu anlamıştı. Hz. İbrahim yine tam bir teslimiyet içinde Allah’ın emrini yerine getirecekti. Onu kandıramazdı artık, çünkü daha önce denemişti. Bir şefkat timsali olan annenin yanına koştu. Ancak şefkati ne kadar çok olursa olsun, o Hz. İbrahim’i tanıyordu. O yanlış bir şey yapmazdı. Zaten Hz. İbrahim’den teslimiyet ne demektir tam manasıyla öğrenmişti. Annenin yanından da yüzgeri edildi şeytan. Son çare olarak kurbanlık İsmail kalmıştı. Ona da gitti. Ancak Hz. İsmail şeytanı kovmakla kalmadı, aynı zamanda onu taşladı da.
Hz. İbrahim oğlunu kurban etmek üzere yoluna devam ediyordu. Bu İlahi bir emirdi, yapacaktı. Ancak içini bir endişe kaplamıştı. Endişesi oğlundan yanaydı. Acaba oğlu ne derdi bu emre? İsyan mı ederdi? Kaçar mıydı?
Endişesi boşa çıkmıştı. Zira konuyu açtığında oğlunun cevabı şu olmuştu:
–Babacığım! Hiç çekinme, Allah tarafından sana ne emrediliyorsa onu yap. İnşallah benim de sabırlı ve dayanıklı olduğumu göreceksin.’
Her şey tamamdı kurban merasimi için. Oğlunu şakağı üzerine yatırdı. Kesmek üzere bıçağı çıkardı. Ancak olanlar onu çok şaşırtmıştı. O kadar bileyip, ağzını keskinleştirdiği bıçak kesmiyordu. Zira ateşe ’İbrahim’e karşı serin ve selametli ol.’ diyen Allah. bıçağa kesmemesini emretmişti. Tam teslimiyet içindeki Hz. İbrahim’e bir nida geldi:
–’Rüyanın gereğini yerine getirdin.’
Zaten ondan istenen de oğlunu kurban etmekten ziyade kendisine dünyaya geliş sebebini unutturacak her şeyi, bu canından bir parça olan oğlu bile olsa feda edebileceğini ispat etme ve Allah’a karşı görevlerini her türlü şart altında yerine getirebileceğini göstermesiydi. Kur’an’ın ifadesiyle bu gerçekten ağır bir imtihandı. Kazanıldıktan sonra imtihanın ne kadar zor ve ağır olduğunun ne ehemmiyeti olabilir ki! İmtihan kazanılmış ve sonrasına bir Vacip olarak kalacak olan Allah tarafından gönderilen büyük ve gösterişli bir koç kurban edilmek üzere gönderilmişti.

alıntıdır...

Birisi dedi ki : Allah'tan cenneti istiyorum.
İmam Caferi Sadık buyurdu ki : Siz Ehlibeyte bağlı olanlar zaten cennettesiniz. Allah'tan isteyin ki sizi dışarı çıkarmasın.
Dediler ki : Sana feda olalım. Ama biz şu an dünyadayız.
Buyurdu ki : Siz bizim imametimize bağlı değil misiniz? Kim bize ikrar ederse cennettedir. Allah'tan isteyin ki sizi 12 imam dairesinden çıkarmasın.

alıntıdır...