] Pir Sultan Abdal darağacına doğru yürürken Hızır Paşa emir verir.
Herkes Pir Sultan'a taş atsın taş atmayan boynu vurulmuş bilsin.
Uğruna mücadele ettiği halk
Pir Sultanı ABDAL'ı Taşlamaya başlar.
Taşlar Pir Sultan'a kadar gelmekte ama değmeden düşmektedir.
Pir Sultan'ın Müsahibi Ali Baba taş atmasa da Can korkusundan Pir Sultan' a Gül atar.
Gül Pir Sultan'a değer ve yaralar en çok dostunun bu hareketi incitir Pir Sultan Abdal'ı.


Pir Sultan Abdal'ım Can Göye Almaz
Haktan Emir Olmasa Rahmet Yağmaz
Şu Ellerin Taşı Bana Hiç Değmez
İlle Dostun Bir Tek GÜLÜ YARALAR BENİ BENİ.

] İmâm Hüseyin seslendi!
] "Biraz düşünün ve kendinizi yoklayın,Beni öldürmeniz size bir İyilik getirmez. Ben sizin Peygamberinizin kızının oğlu değilmiyim?Ben Ali'nin oğlu değilmiyim?
] Hamza, Abbas,Cafer benim amcalarım değilmi?
Peygamberimiz benim ve kardeşim için bunlar Cennetlik gençlerin Efendisidir buyurmadımı?
Sanki kalpler Taş kesilmişti! Gözlerini kan bürünmüştü! Ve Vahşet başladı...!
Lebbeyke Ya Hüseyin.

Pir Sultan Abdal dar ağacına aşk ile giderken dilinden deyişleri duvazları düşmüyor ...

Gözleri dolu dolu pirine kavuşacağı dakikalar ile daha heyecanla yürümeye başlarken ,
Mana aleminden bir anda Muhamamet ve Ali gelir ,
Hz.Muhammet Hz.Aliye hitaben, senin aşık seni çağırıyor bak bakalım ya ALİ senden yardım mı istiyor der tebessüm ederek,
Hz.Ali Pir Sultana nedir dileğin canını mı kurtarmamı istiyorsun, Ey Haydar
Pir Sultan Abdal,hayır ey Pirim darda iken dünya gözü ile son bir defa cemalini görmek istedim der eğilerek niyaz eyler Hz.Aliye, sonra gönül sarhoşluğu ile yağlı urganı boynuna geçirir ve o an gündüz geceye döner bir an ve bakarlarki Pir Sultan Abdal dar ağacında yok,o anda sır olur,gözlerden kaybolur.
Ya gönül sende eğer sevdiğine can vermede korkak isen, aşığım deme hakkına sahip değilsin,çünkü aşk kah kanat açtırır,kah kanadı yaktırır.

alıntıdır...

Allah, Resul, Ehl-i Beyt, Oniki İmam ve yol uğruna kendini adamış ve bu uğurda, yolda ölmek var dönmek yok şiarıyla başına kızıl sarık sararak ilan eden kişidir.
ALEVİ TARİHİNDE İLK KIZILBAŞLIK OLAYI
625 Tarihinde hicretin üçüncü yılında Ebu Süfyan ve Mekke’nin putperestleri büyük bir orduyla Medine’de İslam devletini kuran, Hakk’ın ilahi yasasını insanlara tebliğ eden, iki cihan Serveri âlemin güneşi güzel Muhammed’in üzerine yürür. Gönüller Sultanı Hz. Muhammed müsrik ordusunu Uhud’da karsılar. Her zaman olduğu gibi keremler sultanı, velayet sahı yanındadır. (Teberi, Rauza, İbni Esir söyle anlatırlar.) Kureymlilerden kim bayrağı aldıysa öldürüldü. Kureys bayraktarlarının arka arkaya ölümü kendilerinde yılgınlığa neden olmuştu. Bu sebepten dolayı bir durgunluk görünüyordu. Hakk’ın tebliğcisi, hakikat yolunun göstericisi, rahmet kapısı Hz. Peygamberin elinde bir kılıç vardı.
Peygamber bu kılıcı ordusuna göstererek:
— İçinizden bu kılıcın hakkını verecek birisi var mıdır?
Diye ordusuna sordu. İslam ordusunun saflarından birkaç kisi çıktıysa da güzel Resul kılıcı hiç birine vermedi.Kahramanlığıyla tanınmış iyi bir pehlivan olan Ebu Deccane bir adım ileri gelerek:
— Ey iki gözümün nuru, yüce Yaradan’ın Resulü, bu kılıcın hakkı nedir? Diye sordu. Güzel Muhammed:
—Ağzı eğilinceye kadar müşriklerle savaşmaktır, dedi.
Ebu Deccane: —Ya Resulallah! Bu kılıcı bana veriniz onunla Hakk’ın yolunda çarpışayım, taki hakkını verinceye kadar. Allah’ın Resulü kılıcı Ebu Deccane’ye verdi.Hakk sevdalısı, Allah’ın yolunun yiğit savaşçısı Ebu Deccane başına kırmızı sarık sardı ve gururlu bir şekilde yürüdü. Oradakiler ya Allah’ın Resulü bunun anlamı nedir? Diye sorarlar. Güzel Peygamber, Allah gururu sevmez ama bu sarık ve bu yürüyüş Allah ve Resulü’nün uğrunda ölmek var dönmek yok demek harekâtıdır. Ebu Deccane kılıcın hakkını fazlasıyla verir.
Güzel Peygamberimizin bu savaşta dişi kırılır ve bir çukura düşer, bunu gören Ebu Deccane kendisini Hazreti Peygamberin üzerine atar bütün oklar, mızraklar bedenine saplanır ve şehit olur. Canını Hazreti Peygamberin uğruna feda eder.İslam tarihinde ilk Kızılbaşlık olayı budur. Bu savaşta başına kırmızı sarık saranlardan biri Hazreti Hamza, Ebu Süfyan’ın karısı Hinde’nin Vahsi’ye şehit ettirdiği Hazreti Peygamberin yiğit amcası birde Keremler Sultanı Ali’yyel Murteza idi.
Hazreti Peygamber çukurda Allah’a niyazda bulundu.
Cebrail gelip ya Muhammed Ali’yi çağır dedi.
Hazreti Muhammed:
—Ali benden çok uzaktadır, beni duymaz Cebrail:
—Ya Muhammed sen Ali’yi çağır, o seni duyar onun işleri acayiptir. Hz. Muhammed:
—Ya Ali yetiş carıma der,
Keremler Sultanı yetişir
—Yetiştim Ya iki gözümün nuru Hz. Peygamberi çukurdan çıkarırken dişinden akan kanlar elini kana boyar.Güzel Muhammed’in kanını başındaki kırmızı sarığa sürer ve tekrar savaşa başlar. Müşrikleri geri püskürtür. Yüksekçe bir yerde duran Ebu Süfyan’ın karısı Hinde
—Bu Kızılbaş da kimdir ordumuzu püskürtüyor, perişan ediyor? Diye sorar. Oradakiler Ebu Talip oğlu Ali’dir, derler.
Selam olsun Allah’ın, Resulün, Ehl-i Beyt’in, Oniki İmamların yolunda mücadele eden Kızılbaşlara’

alıntıdır...

Hazreti Ali yolculuğa hazırlanırken, yaşlı ve kör bir adam yaklaşarak dedi ki :
Bana bir ekmek verir misiniz?
Buyurdu ki :
Kanber bu adama bir ekmek ver.
Kanber dedi ki : Ekmek bohçanın içindedir. Açıp vereyim.
Hz Ali Buyurdu : Bohçayı içindekilerle ver.
Kanber dedi : Bohça devenin yükünün içindedir. Açıp vereyim.
Buyurdu : Devenin yükünü olduğu gibi ver.
Kanber dedi : Yük deveye bağlı. Çözüp vereyim.
Buyurdu : Deveyi yükü ile ver gitsin.
Dedi : Yedi deve birbirine bağlı. Açıp vereyim.
Buyurdu : Develeri yükleri ile ver gitsin.
Kanber baştaki devenin yularını yaşlı adamın eline verip ters istikamet kaçmaya başladı...
Hazreti Ali buyurdu ki : Mal benim malımdır bağışlıyorum. Sana ne oluyor?
Kanber dedi ki : Bugün yine cömertliğin coşmuş. Korkarım bu gidişle beni de bu adama hediye veresin . Halbuki ben kendimi sana hizmete adamışım .
...... Yaşlı adam dedi ki :
Kimsin sen?? Senden bir ekmek istedim. Sen ise yedi deveyi üzerinde yükü ile verdin.
Buyurdu ki : Ben Ebutalib oğlu Aliyim.
Bunu duyan adam eğilip ellerine sarıldı.
Yıllardır seni arıyordum. Adını Tevratta okumuştum. Adını duyduğum an gönlüme yerleştin .
Buyurdu ki : Biz Ehlibeyt bahşettiğimiz malı geri almayız. Hepsi senindir.....
Sonra adam hayat hikayesini anlatmaya başladı.
Çocukken senin adını okuyup herkese seni anlattım. Babam bölgenin en ileri gelenlerinden idi. Beni çok uyardı ve sonunda vurup gözlerimi kör etti. Ben de senin aşkınla düştüm çöllere ve sana şimdi kavuştum. Şimdi sana kavuştuktan sonra ben malı mülkü ne edeyim.
Hazreti Ali ellerini onun gözlerine çekti ve...
(Cömertlik bize ŞAHI Merdan'dan kalma diyen canlara selam olsun.)

alıntıdır...

HAZRETİ SÜLEYMAN

Karıncaya dedi ki : Senede kaç buğday tüketiyorsun?
Dedi ki : Üç tane.
Hz.Süleyman bir kutuya 3 buğday koyup karıncayı kutuya kapattı.
Bir yıl sonra kutuyu açtığında karıncanın 1 buçuk buğday yediğini gördü.
- Hani sen 3 buğday yiyordun?
Karınca dedi ki : Ben dışarıda özgür iken 3 buğday yerdim. Allah beni unutmaz rızkımı ulaştırır derdim.
Ama sen bir kulsun beni unutabilirsin diye ne olur ne olmaz deyip gelecek seneyi de düşünüp yarısını sakladım.
- Allah Kuran'da buyurur ki bütün canlıların rızkı bana aittir.

alıntıdır..

Bir adam Hazreti Ali'ye geldi ve; "Sana sormak istediğim dört sorum var" dedi. İlim şehrinin kapısı Ali ; "Buyur sor" dedi. Adam sordu; "Vacip nedir? Vacipten evvel vacip nedir?" Hazreti Ali cevap verdi; "Tövbe etmek vaciptir, günahları terk ise ondan önce vaciptir." Adam sordu; "Yakın nedir? Yakından yakın nedir?" Hazreti Ali cevap verdi; "Kıyamet yakındır, ölüm ondan daha yakındır." Adam sordu; "Acayip nedir? Acayipten daha acayip nedir?" Hazreti Ali cevap verdi; "Dünya acayiptir, dünyayı sevmek ise ondan daha acayiptir." Ve adam son olarak şu soruyu sordu; "Zor nedir? Zordan daha zor nedir?" Hazreti Ali bu son soruya da şöyle cevap verdi; "Kabir zordur, azıksız, amelsiz kabre girmek ondan daha zordur.

alıntıdır...