.|»DÏ
ЯgÏ
ĞAÑÑÅ«|. ( Ayfer'in Bloğu )
[COLOR="Purple"]gökyüzünü göremiyorken,
ellerim tutmuyor, gözlerim körken
seninle hayata tutunurken,
elim kolum gözlerim sen oluyordun...
bebeklik adımlarımı ilk sen attırıyordun bana,
ellerimden tutup, gözlerim görmesede,
senin dediklerini hayalimde canlandırıp,
hayatı bir başka canlandırıyordum kafamda...
hayatı sen sevdirdin bana,
kuşların sesini dinlettirip,
hayatı güzel zannettirdin bana,
meğerse herşey benim elimdeymiş...
hayatı sen varsın diye sevdim,
sesleri, senin sesine benziyor diye,
kalbime mığladım,
bir gün gelipte sesini unutamayayım diye...
sana sarılıp, doyasıya gülmek varken
hayatın korkularından uzak olup,
seninle el ele verip,
olmakla ölmek arasında gelip gider gibi...
seni görmesemde gözlerimle,
herşeyden tatlı olduğunu düşledim,
bana hayatın zevkini öğreten bir tek kişi vardı;
oda sendin...