ŞENGÜL HABLEMİTOĞLU VE NİLÜFER KIŞLALI İLK KEZ "KAYBETTİKLERİNİ" KONUŞTULAR
Toplum aydınlarını onlar kocalarını kaybetti
Biri Necip Hablemitoğlu'nun, diğeri ise Ahmet Taner Kışlalı'nın karısı... İkisi de acımasızca işlenen cinayetler sonucu hayatını kaybetmiş iki aydın. Şengül Hablemitoğlu ve Nilüfer Kışlalı ile "hayatta" kalmayı konuştuk.
Selin ONGUN
Boğazınız düğümlenir ama ağlayamazsınız... Söyleyecek sözleriniz vardır, tek kelime çıkmaz dudaklarınızın arasından... Oturduğunuz iskemle rahat değildir fakat sonsuza kadar orada çakılı kalmak istersiniz... Yani düğüm düğümsünüzdür. Ne ileri ne geri... Öylece yerinizde sayarsınız.
Son 30 yılına 10 binin üzerinde faili meçhul cinayet ve suikast sığdırmış Türkiye'de "düğümlenmiş" bir tanıdığınız vardır muhakkak. Yoksa bile kamu belleğine atılmış isimler ve nutuklar yer alır hafızanızda. İlk anda aklınıza gelenler şöyle olabilir: "Faili meçhul cinayet bir devlet için ayıptır", "Bu cinayeti çözmek devletin namus borcudur", "Bu suikast tüm Türkiye'ye yöneliktir"... Bu cümlelerden sonra kocaları öldürüldüğü için toplum belleğine kaydettiğiniz bazı kadın isimlerini hatırlayabilirsiniz.
Nilüfer Kışlalı ve Şengül Hablemitoğlu o isimlerden sadece ikisi...
Onlar kamuoyuna eşleri suikasta uğradığı için maloldular. Prof. Dr. Ahmet Taner Kışlalı ve Doç. Dr. Necip Hablemitoğlu ise hep söylendiği gibi "inandıkları düşünceleri benimsemeyenler tarafından katledildiler". Her şeyin bir nedeni olduğu fikrini benimsiyorsanız, bu iki röportajın bugün yapılmasının "güncel" bir nedeni olduğunu düşüneceksiniz. Hayır, hayır bu hafta onların ölüm yıldönümleri değil. Cinayete azmettirenler de yakalanmadı. O zaman neden?.. Bu haberde "gerçeklik" kadar "duygular" da ön planda... Ama asla duygu sömürüsü üzerine inşa edilmiş bir haber değil.
ŞENGÜL HABLEMİTOĞLU
"Hayatta olamayan bir adama da aşık olabilirsiniz"
Prof. Dr. Şengül Hablemitoğlu Ankara Üniversitesi, Ev Ekonomisi Bölümü Müdür Yardımcısı. 41 yaşında, iki kızı var. Prof. Dr. Ahmet Taner Kışlalı'nın üniversitedeyken öğrencisi olan ve üç buçuk yıl önce uğradığı suikast sonucu öldürülen Doç. Dr Necip Hablemitoğlu'nun eşi. Şengül Hablemitoğlu'nun nüfus cüzdanının medeni hali bölümünde "evli" yazıyor ve o hâlâ eşine aşık.
- Kötülerin yakalanıp cezalarını çektikleri "mutlu son"lara inanıyor musunuz?
Yeryüzünde sürekli mutluluk ve sürekli mutsuzluk diye iki kavram yok. Hepsi yan yana. Üç buçuk yıldır bir öğrenme süreci içindeyim. İlk andan beri şu cümleyi özümsüyorum: Çok üzgünüm ama mutsuz değilim. Mutsuz olmak ve üzgün olmak çok farklı şeyler. Mutsuz olmak için kendinizden ve yaşamınızdan memnun olmamanız lazım. Ben, mesleğime ve kızlarıma sahibim.
- Bağımsız bir kadın mısınız?
Ben, bağımsız oldum.
- Ne zaman?
Eşimle evlendikten bir süre sonra kendimi fark ettim. Bunu beraber yaptık biz. Çok geleneksel bir ailede yetiştim ben. Babam esnaftı, annem ev hanımı. Başı kapalı, son derece dindar bir kadındı. Bir de kocamı seçme hakkımı son derece bağımsız kullandım ben.
- Nasıl tanıştınız?
Evlendiğimizde 21 yaşındaydım. Necip de 32'ydi. Üniversite ikinci sınıfta "Devrim Tarihi" derslerimize giriyordu. Ve açıkçası ben onu tavladım. (Gülüyor) Ama o, "Yalan bu" diyordu.
- Aşık mısınız?
Evet! Ne güzel bir şey bu.
- Hayatta olmayan birine aşık olmak nasıl bir duygu?
Çok güzel. İnanın hiç rahatsız olmuyorum. Ve bunu bitirmemek insanların elinde. "Evlilik aşkı öldürür, aşk kimyasal bir şeydir" laflarını da çok komik buluyorum. Aşkın öyle bir aritmetiği olabilir mi? Yalnız o kelimeyi nüfus cüzdanımda görmemek için nüfus cüzdanımı değiştirmiyorum.
- Hangi kelime? "Dul" mu?
Evet, nefret ediyorum bu laftan. "Eşini kaybetmiş bekâr" ya da sadece "bekâr" yazamaz mı? Hoş, ben onu da görmek istemiyorum. Çünkü kendimi evli hissediyorum. "Kadına bak, çıldırmış" diyecekler... Ama inanın öyle hissediyorum. Ve o kelime ne kötü bir sıfat ve sınıflandırma!
- Aşkınız için ne yapıyorsunuz bugün?
Ayakta kalıyorum. Sağlıklı ve mutlu olmaya çalışıyorum. Ve Necip'in adını taşıyan bir çatı oluşturmak için çalışıyorum. Hedefleriniz, amaçlarınız varsa yaşama çok güzel tutunuyorsunuz.
- Evet, eşinizi kaybettikten sonra profesör oldunuz siz.
Bu, eşimin çok görmek istediği bir aşamaydı. "Ben bir asistanla evlendim, doktor oldu. Şimdi doçent bir karım var. Yakında profesör olacak. Ben de seçenek çok!" diyordu. Çok tatlıydı. Böyle bir insana hâlâ aşık olmamak mümkün değil ki.
- "Ölüm" size ne öğretti?
"Ucunda ölüm yok ya!" deyip dünyevi sıkıntılara üzülmemeyi, kızgınlığımı ifade edebilmeyi öğretti. Ben kocamı yatağında aldığı pozisyonda buldum orada. Bu, çok acı bir şey. Keşke bir trafik kazasında ya da kalp krizi sonucu ölseydi... Ama bakın bunu bencilce istemiyorum. Birine kurşun sıkılmış ya da bombalanmış olarak bulmak... Necip arabasının sadece kapısını uzaktan kumandayla açmıyordu. Hatta arabalarımızın kontaklarını bile 100 metre uzaktan kumandayla çalıştırıyorduk.
- Yıllarca öldürülmeye karşı tedbirli yaşamak, "Keşke kalp krizi geçirseydi" diyerek yutkunamamak, hayatta olmayan bir adama çılgınlar gibi aşık olmak... Tüm bunlara değdi mi?
Onu Necip'e sormak lazım... Bunu değerlendirme hakkını kendimde görmüyorum. Böyle bir hayat, Necip'in seçimiydi.
- Siz, seçtiğiniz hayatı mı yaşadınız?
Ben Necip'i seçtim, hayatı seçmedim. Bu çok önemli. Ben o adamla yaşamayı, onun kafasını, karakterini seçtim.
- Çocuklar, anne ve babanın seçtiği hayata doğarlar... Bunu düşündünüz mü hiç?
Doğru. Babaları öldürüldüğünde Kanije 11, Uyvar 10 yaşındaydı. Evet, ilk zamanlar, babalarına kızdılar belki. Ama kızlarım, 12 - 30 çocuklu beş eşli bir aşiret ağasının kızları olarak yaşayabilirlerdi. Ya da Bush'un kızları olarak yaşamanın onursuzluğunu taşıyabilirlerdi. Her ne kadar Necip'i ben seçtim desem de bizim bir araya gelişimizin tesadüf olmadığına inandığım zamanlar da yok değil. Çocukken kendi paramızı ödeyerek aldığımız ilk kitap aynı biliyor musunuz?
- Hangi kitap?
“Bülbülü Öldürmek”. Bunu birbirimize söylediğimizde birbirimizi seçmemizin sağlandığını düşünmek de hiç zor olmadı. Belki çocuklarımız için de öyle olmuştur ne dersiniz?
- Çocuklarınız kendi gelecekleri hakkında ne düşünüyor?
Büyük kızım Strasburg'daki İnsan Hakları Mahkemesi'nde çalışmak istiyor. Küçük kızım benimle kalmak istiyor. Koruyacakmış beni. Büyük kızım Danıştay saldırısından sonra ne dedi biliyor musunuz? "Anne hiç olmazsa hakim amcanın çocukları babalarıyla uzun yıllar birlikte olabildiler" dedi.
- Siz cenazeye katılmadınız değil mi?
Kocatepe sanki bu insanların kaderi. Hep de Kocatepe'den gidiyorlar... Necip'i aralık ayında toprağa verdik. O gün çok soğuktu. Ayaklarımı hissetmiyordum. Bir yakınımız gidip bot almıştı bana. Oraya gidince aynı hissi yaşamaktan korkuyorum galiba. Kocatepe'de ayaklarımın donduklarını hissediyorum.
- Deliğe bakmadan kapıyı açar mısınız?
Asla. Hiç açmadık da! Deliğe bakmadan kapıyı açmamız için gelenler olduğu halde Necip'ten sonra da açmadık. Ama bazen her şey o kadar kolay ki, ne yazık ki!
- Suikast ve cinayet arasındaki fark nedir?
Suikast tüm topluma bazen dünyaya aittir. Ancak düşününce aslında suikastle öldürülenin belki de hep anımsanacak iyi ya da kötü sıklıkla hatırlanacak olmasının dışında, ailesinin duygusal anlamda hep itilip kakılması olarak da algıladığımı fark ettim. Necip, dolaylı olarak da tabii ki biz, kitlesel medyanın, köşe yazarlarının, siyasilerin malzemesi olduk. Ve hep de olacağız. Bu, bizi itip kakmak, sürekli tartaklamak gibi bir şey. Sürekli sarsılmak öyle yorucu ki aslında.
- Başbakan Recep Tayyip Erdoğan "Bu ülke Necip Hablemitoğlu suikastini, cinayetini örtbas etmiş bir ülke" dediğinde ne hissetiniz?
"Ayda yaşadığımıza göre ayda bizim sınırlarımız içinde olmadığına göre bu cinayet bizi ilgilendirmez." gibi bir şey yazmıştım o zaman. Böyle söylediğim için "Kadına bak ajitasyon yapıyor" diyenler oldu. Bu ülkede 30 binin üzerinde insan öldü. Bu kadar insanın katili faili belliyken benim Necip Hablemitoğlu'nun eşi olarak burada viyaklamamın çok da değeri yoktur. Ne söyleyebilirim başka ben? Bu konuda böyle konuştuğum için "Faşist kadın!" diye de değerlendirilebilirim. Ama hiç umrumda değil.
- Ne umrunuzda?
Bu ülkenin devamlılığı çok umrumda. Çünkü kendimi bu ülkeden başka ait hissedebileceğim hiçbir yer yok.
-----------------------------
NİLÜFER KIŞLALI
"Benim Ahmet'le evlenmem kader, onun öldürülmesi kader değil"
Nilüfer Kışlalı 42 yaşında, 12 yıldır güzellik uzmanlığı yapıyor. Eğer kabul etseydi kocası Prof. Dr. Ahmet Taner Kışlalı'nın ölümünden sonraki ilk seçimlerde "milletvekili adayı" olabilirdi. Eşi öldürülmeseydi, 7 yaşındaki kızı Nilhan babasını tanıyabilir ya da Nilüfer Kışlalı hâlâ canı acımadan Kışlalı'nın kitaplarını okuyabilirdi.
- "Erol Köse'nin eşinin göğüs dekoltesi haberleri basında daha çok yer alıyorsa, söyleyeceklerimin ne kıymeti var?" diyerek röportaj talebimizi defalarca reddettiniz.
Söylediklerimin arkasındayım yine. Hülya Avşar'ın Kaya Çilingiroğlu'yla olan diyaloğu manşet olup da Ahmet'in katillerinin salıverildiği haberi orta sayfada küçük bir haber olarak çıkınca üzülüyor ve kırılıyorum. Eğer Ahmet'le ilgili haberler haber değilse, unutulmuşsa söyleyeceklerimizin ne değeri olabilir? İsteğim, sadece onun anılması. Ben sokaktaki insanın onu unutmadığını da biliyorum. Ancak medyada öyle bir şey var ki, sanki insanlar sadece popüler figürlerin özel hayatlarıyla ilgileniyor. Onun için konuşmak istemedim. Ahmet, kim için öldürüldü? Niye kızı babasız büyüyor? Benim kızım 29 günlüktü Ahmet öldürüldüğünde.
- Kızınız şimdi yedi yaşında. Babasını ilk kez ne zaman sordu?
İki buçuk yaşında... Nilhan anaokuluna 3 yaşında başladı. Arkadaşları "Senin baban öldürüldü" demiş. Ve o gün eve "Anne benim babamı öldürmüşler. Neden?" diyerek geldi. Şimdi ölüm gerçekliğini, babasının olmadığını biliyor. Ama çok önemli bir babası olduğunu da biliyor. Her çocuk için babası kıymetlidir. Ama kızım "Anne herkesin babası var, benim yok. Bilmiyorsun çok zor." deyip ağladığında ona şöyle diyordum: "Babaları var, ama onların babalarını kimse tanımıyor. Senin çok özel bir baban var. Onu herkes tanıyor. Sokaklara ismi veriliyor, heykelleri var." Hiç unutamıyorum ülkeleri yeni öğrendiği bir gün; "Anne babamı Almanlar, Fransızlar, İngilizler, Amerikalılar da tanıyor mu?" deyivermişti. Bugün kızım "Sen kimin kızısın?" denildiğinde "Annemin kızıyım" demez. "Ben Ahmet Taner Kışlalı'nın kızıyım" der. Bir şey yerken "Anne babam da sever miydi?" diye soruyor. "Evet kızım" dediğim an, daha iştahlı yiyor. O, babasının heykelini görerek, sokaklardaki ismini okuyarak büyüyor.
- Oturduğunuz sokağın adı Kışlalı. Mahalleniz, Ahmet Taner Kışlalı mahallesi. "O", evde olmadan Kışlalı Sokak'ta oturmak nasıl bir his?
Büyük bir manevi güç veriyor. Kendimizi hiç yalnız hissetmiyoruz. Ve o hiç hayatımızdan çıkmamış gibi yaşıyoruz.
- Kader ne değildir?
Benim başıma gelen, Nilhan'ın babasız büyümesi kader. Fakat babasının suikasta uğraması kader değil.
- Ya ne?
Onun cevabını siz vereceksiniz.
- Siz de bu konuda illâ ki çok düşünmüşsünüzdür.
Canımı çok acıtan bir konu bu. Düşünmemeyi tercih ediyorum. Şöyle bir çıkış yolu buldum. Ahmet ideallerinin uğruna öldürüldü. Ve idealleriyle birlikte ölümsüzleştirildi. Ben ölümlüyüm, Ahmet ölümsüz. An azından öyle bir teselli buldum. Aksi halde kızgın oluyorsunuz, nefret ediyorsunuz. Uyumadan önce "Ülkem için bugün ne yaptım?" diye düşünen bir insanın daha çok şey yapacakken öldürülmesine inanamıyorsunuz.
- Peki bugün neye inanıyorsunuz siz? Akıl gücü, devlet, sistem, ülkesi için çalışan insanlar?..
Ülkesi için çalışan insanlara "yazık" diyorum. Çünkü gözleri o kadar korkutuldu ki... Hiçbir şeye inancım kalmadı. Tanrı inancımı yitirmedim çok şükür ama hiçbir şeye de inancım kalmadı.
- Adalet?
İnanmıyorum. Adalet olsa o beş kişinin dördü salıverilmezdi.
- Danıştay baskını sonrası cenaze görüntülerini izlediniz mi?
Canım acıdı. Ve cenazede Semra Hanım'a (Semra Özbilgin) gidip "Çok üzülüyorum. Olan size ve eşinize oldu. Bu kalabalık dağılacak" dedim. Çünkü bu acılar hiç bitmiyor. Biliyor musunuz, damdan düşenin halini damdan düşen anlıyor.
"AHMET'İN KİTAPLARINI FLÖRT EDERKEN OKUDUM"
- Ahmet Bey'le aranızda kaç yaş fark vardı?
25.
- Nasıl tanışmıştınız?
Nur içinde yatsın Ahmet'in ilk eşi Nilgün Hanım'ı ve çocuklarını tanırdım. Bir şekilde eşinin vefatından sonra tanıştık.
- Nilgün Hanım'la iş gereği mi tanışıyordunuz yoksa aile dostunuz muydu?
İş gereği tanışıyorduk. Ama çok da iyi dosttuk. Nilgün Hanım'ı çok sever ve sayardım.
- "Kader budur" diyorsunuz?
İş yerimi yeni açmıştım. Ve Nilgün Hanım, "Bak artık işin de var, evlenmelisin." demişti. "Aman Nilgün Hanım, doğru düzgün biri olsa evlenirim ama yok ki" dediğimde "Sana Ahmet gibi biri lazım. Dost, arkadaş, güvenilir... Ben onun için ülkemi bırakıp geldim." demişti. Ben de artık konu kapansın diye "söz Nilgün Hanımcım, Ahmet Bey gibi birini bulursam evleneceğim" demiştim... Bu konuşmadan iki gün sonra Nilgün hanım bir trafik kazasında hayatını kaybetti. Ve bir buçuk yıl sonra ben Ahmet'le evlendim. Dedim ya, Ahmet'in ölümü kader değil ama hayatımın Ahmet'le birleşmesi, kızım, bunlar kader, kader bu...
- Ahmet Bey'in hangi kitaplarını okudunuz?
Hepsini! Hem de flört ederken okudum. Ahmet'i daha iyi tanımak, nasıl bir pencereden baktığını daha iyi anlamak için flört ettiğimiz dönemde tüm kitaplarını okumuştum. O dönem Eryaman'da oturuyordum. Eryaman, Ankara'ya uzak bir semttir. İşime belediye otobüsüyle gidip geliyordum. Ve otobüste Ahmet'in kitaplarını okuyordum. Ahmet de benle çok eğleniyordu. "Sana inanamıyorum Belediye otobüsünde, trafiğin içinde Atatürk'e Saldırmanın Dayanılmaz Hafifliği, Kemalizm Laiklik ve Demokrasi'yi nasıl okuyorsun?" diye keyiflenirdi.
- Söylediklerinizin yer aldığı bu röportaj ne işe yarayacak? Ne ifade edecek? Neden okunacak?
Hiç unutmuyorum, annemi kaybettiğimde şöyle demişti: "Canım anneni hep an. İnsanlar, anıldığı sürece yaşarlar" Ben de onu anıyorum. Ve ilk kez duygularımı açtığım bir mülakat yapıyorum.
- 35 yaşında eşinizi kaybettiniz. Şimdi 42 yaşındasınız. Bundan sonrası için ne düşünüyorsunuz? Bir daha evlenir misiniz?
Bunları bilmiyorum. Hayat bana neyle karşılaşacağımızı bilmediğimizi öğretti. Şu an an tek duygum kızımı büyütmek.
ÅENGÜL HABLEMİTOÄLU VE NİLÜFER KIÅLALI İLK KEZ "KAYBETTİKL ERİN İ" KONUÅTULAR 2006 röportajı
Biz cahil dediğimiz zaman, mektepte okumamış olanları kastetmiyoruz. Kastettiğimiz ilim, hakikati bilmektir. Yoksa okumuş olanlardan en büyük cahiller çıktığı gibi, hiç okumak bilmeyenlerden de hakikati gören gerçek alimler çıkabilir.
Mustafa Kemal Atatürk
Mustafa Kemal Atatürk
Son Düzenleme: 17/04/2010, 17:29, Düzenleyen: SvmDoğan.
