]Rüzgâr ile Yaprak
]Rüzgâr ile yaprak dost oldular. Artık rüzgâr savurmuyordu yaprağı.
]-''Söyle dostum, nereye istersen oraya götüreyim seni" dedi rüzgâr yaprağa.
]Yaprak düşündü taşındı, aklına hiçbir şey gelmedi.
]Tekrar sordu rüzgâr:
]- Hadi söyle seni istediğin yere taşıyayım.
]Tekrar düşündü yaprak , aklına yine bir şey gelmedi...
]- ''Bilmiyorum rüzgâr kardeş, aklıma hiçbir şey gelmiyor. Sen söyle ?'' dedi.
]Rüzgâr:
]- Gidecegin yeri bilmedikten sonra rüzgâr dostun olsa neye yarar.. Savrulur gidersin!
]dedi ve bildigi gibi esti tekrar.
]Yaprak yine savruldu...
]Üstelik de bu sefer savuran dostuydu.
Alıntıdır........

Gidecegin yeri bilmedikten sonra rüzgâr dostun olsa neye yarar.. Savrulur gidersin!

Ne kadar güzel bir söz değil mi arkadaşlar bir insanın şu kısacık hayatta idealleri,amacı , geleceğe dair planları yoksa o zaten yaşamıyordur içi kurumuş bir ağaçtan farkı kalmamıştır bence.

güzelmiş gerçekten sevim abla. insanın gideceği yeri bilmesi yoluna biz çizgi çizmesi çok önemli.Boş boş yaşadıktan sonra hayatta olmusun neye yarar.

"Gidecegi Limani bilmeyen Gemiye, hic bir rüzgardan hayIr gelmez."

çok doğru canlar .... bir doğru rota olmadıktan sonra çekilen küreklerin faydası omaz...