Yobaz Canavarlar

Rum Sebasta’sından bozulma Sivas
Adın kutsal kent ama için kara yas
Sana kim dediyse Pir Sultan’ı as
93’de yak diyen de onlardı
Onlar sefil yobaz canavarlardı

İçerde sanatçı yazar türkücü
Dışarıda kara yobaz ile ülkücü
Sarmışlar Madımak’ı ne ürkütücü
Taş fırlatan ateş atan onlardı
Onlar cahil yobaz canavarlardı

Devlet halka ateş açma’n diyordu
Başbakan dışarıyı koruyordu
İçerdeyse insanlar yanıyordu
Yakanlara gözyumanlar onlardı
Onlar sefil yobaz canavarlardı

Sanki Ortaçağ’da yaşanıyordu
Basil, Bruno, Jean d’Arc yakılıyordu
Madımak’ta canlar kavruluyordu
Yine din adına yakan onlardı
Onlar katil yobaz canavarlardı

Nefes deyiş söyleyen ozanları
Semah dönen biricik civanları
Sevgi saçan güzelim insanları
Merhamet duymadan yakan onlardı
Onlar katil yobaz canavarlardı

Madımak kül oldu 35 canla
Sivas’a züll indi ateşle kanla
Batasın demedim sadece anla
Sana da bu zulmü yapan onlardı
Onlar cahil yobaz canavarlardı

On iki yıl geçti dinmiyor acı
Kimi hoca idi softa ve hacı
Yakalanamadı hala birkaçı
Devletten de destek alan onlardı
Onlar katil yobaz canavarlardı

Onca yıl geçti ya bak neler oldu
Otel yenilendi turistik oldu
Girişine kebab salonu kondu
Ölü eti yiyenler de onlardı
Onlar kana doymaz canavarlardı

Derviş Baba 2 Temmuz 93
Bu tarihin unutulması çok güç
Bir insanı yakmak bağışlanmaz suç
Oysa 35 canı yakan onlardı
Onlar cahil onlar sefil ve katil
Kana doymaz yobaz canavarlardı

Yürekte Kanar

Bir güvercin havalandı çığlıklar,
Hiç durmadan soluyordu zındıklar,
Yakın yıkın üstüne de ıslıklar,
Sivasın acısı yürekte kanar.

Bağır çağır çığlıkları kim duyar,
Madımakta karanfilden bir duvar,
Analar evlada kefeni sarar,
Sivasın acısı yürekte kanar.

Hasretin şelpesi sese karıştı,
Muhlisin avazı sözle yarıştı,
Tüm insanlık hani nerde barıştı,
Sivasın acısı yürekte kanar.

Pir Sultan diyarında dem durdular,
Hacı Bektaş Veliye cem oldular,
Yandı yakıldılar bin can buldular,
Sivasın acısı yürekte kanar.

Sazlar alev alev ciğerler dağlar,
Yakılan otelde tencere kaynar,
Son olsun bu çağda insanlar yanar,
Sivasın acısı yürekte kanar.
Ali Ekber

Madımakta Açan Güller

Temmuzun sıcağında gökyüzünde bir duman
Bu çağda insan yakmak yok mu sizde hiç iman
Ne zaman değişecek bu kafalar son aman
Madımakta açan güller çöl olacak o zaman

Sulari ser çeşmeden aşk şerbetin doldurur
Edibe yanık yüzü gül benzini soldurur
Akarsu çalar sazı karanfiller kondurur
Madımakta açan güller yeşerecek o zaman

Hasret arkasından binlerce sazı bıraktı
Handan Metin anası bitmez sızı kanattı
Semaha duran canlar estetikle sanattı
Madımakta açan güller derilecek o zaman

Turnalar avaz avaz güvercinler kafeste
Otuz yedi canım boğuluyor son nefeste
Madımak müze olsun ibret olsun herkese
Madımakta açan güller solmayacak o zaman
Ali Ekber

Sivas Ağıdı


2 Temmuz sıcağında
Ben yanarım Sivas yanar
Pir Sultan'ın ocağında
Ben yanarım Sivas yanar

Ya dost derim yana yana
Şavkım vurur Horasan'a
Canım kurban Pir Sultan'a
Ben yanarım Sivas yanar

Ben hallaca aşık oldum
Nesimi'ye beşik oldum
Kör gözlere ışık oldum
Ben yanarım Sivas yanar

Bu sahip olduğum ölüme
Dostlar dil sürer külüme
Dulda etmeyin yerime
Ben yanarım Sivas yanar

Koç gibi ve girdim dize
Kaşanlı'da döndüm köze
Anlar beni Seyit Rıza
Ben yanarım Sivas yanar

Pirim Pir Sultan adında
Erler cem tutar odunda
İnsanlığın hudunda
Ben yanarım Sivas yanar

OZAN EMEKÇİ

Yandırırlar



ağır yükü fukaraya bindirirler bindirirler
vatan millet diye diye kandırırlar kandırırlar

vicdanlara basa basa zulmu korur hangi yasa
yolun düşmesin sivasa yandırırlar yandırırlar
ocağını söndürürler

tekbir cihad sonumuza,kastederler canımıza
orta çağı kanımıza bandırırlar bandırırlar

vicdanlara basa basa zulmu korur hangi yasa
yolun düşmesin sivasa yandırırlar yandırırlar
ocağını söndürürler


emekçinin dert ortağı,bekle yakın umut çağı
sultanları al aşağı indirirler indirirler


vicdanlara basa basa zulmu korur hangi yasa
yolun düşmesin sivasa yandırırlar yandırırlar
ocağını söndürürler

Ozan Emekçi

Sivas destanı

Bir tarih başladı kanlı Sivas’ta
Maraz ilinden Yıldız köyüne
Belli olan katliamın diliyle
Düştü yobazın önüne(diline)

Kan kusan bir köpek gibi böğüren
Saldırınca ehl-i beyte ölüm diyen
Sarıldığı ateşe şeriat diyen
Çürümüş o düşüncesiyle

Ben Asım Bezirciyim yazarım
Ben Asaf Koçağım çizerim
Ben Hasret Gültekinim söylerim
Ben semahımı Sivas’ta yine dönerim

İnsanım deyip kendini bilmeyen
Ahiret yolunu görmeyen
Zora düştükçe öldüren
Kafasından fesi inmeyen

Anlatırsın anlamaz boş beyni
İçmemiş insanlık şerbeti
Dönüyor yine pis nefesi
Dünyanın konuşmadığı diliyle

Ben Asım Bezirciyim yazarım
Ben Asaf Koçağım çizerim
Ben Hasret Gültekinim söylerim
Ben semahımı Sivas’ta yine dönerim

Binay KOÇAK

Varıp Pir Sultan'ı analım dedik
Aşkın dolusuna, kanalım dedik
Meydanda bir semah dönelim dedik
Kahpe tuzaklarda vurulduk halkım..

Salyalı ağızlar kirli yürekler
Elde ateş, dilde Allahu-Ekber
İnsan yakmak için olmuş seferber
İsli dumanlarda savrulduk halkım..

Hasret Gültekin'im,Serkan Doğan'ım
Huriyem, Yeşim'im, özbe öz Özkan'ım
İki Metin ölüm, Sait Handan'ım
Hep birlikte yan yana serildik halkım..

Yüzbin yobaz bir Akarsu eder mi?
Öldürülen bu kaçıncı Nesimi!
Özlem, Nurcan, Serpil, Belkıs, Gülsüm'ü
Verdik birer birer kırıldık halkım! ..

Yandı özyurdunda, özyurt Ahmet'im
Kaynar ateşlerde Uğur Mehmet'im
Güpe gündüz ışıktı Gündüz Murat'ım
Cem olduk güneşe verildik halkım..

Koray Kaya'm onbirinde dal fidan
Ahmet Öztürk ile adaşı olan
Din için yakıldık 35 can
Kara topraklara karıldık halkım

madımakta yanan 35 can! ..
Artık herbirisi birer Pir Sultan..
Hızırın dölleri yazssın bin ferman
Gönüller içinde yer aldık halkım

Muhlisine muhip olan muhibem
Sulari'den atra kalan edibem
Cümlesi insan'a derki; Kabem...
Kanlı kefenlere sarıldık halkım


Karinna Cuanna, Hollandalı can..
Yanında Muammer Hakan ve Kenan
Bin beterdi Sivas ol Kerbeladan
Hüseyince ölüp dirildik halkım

Kızılgülüm söz düşerse dilime
Mızrabım isyankar vurur telime
Bir gün olup hesap sorsam zalime
Yobazlar elinden zar olduk halkım....