Hala şiirlerimde adın geçiyorsa
Bu seni seviyorum demek değil
Doğru unutamadım
Ama nefretimden
Sen kirli bir sayfaydın
Asla kapatamadığım
Gözlerim ıslanıyorsa
Sen aklıma düştüğünde
Bu seni seviyorum demek değil
Sevgin değil bana acı veren
Vicdanım beni kahreden
Senin gibi birine sevdalanmanın
Senin gibi birinin tuzağına düşmüş olmanın
Çaresizliği beni bitiren
Hala adını her duyuşta ürperiyorsam
Buseni seviyorum demek değil
Jiletlerle kollarıma
Nefretimle yüreğime kazıdığım adın
Kahrolasıca
Çıkmadın hayatımdan
Bir türlü çıkmadın.
Senden sonra kimse olmadıysa hayatımda
Bu seni seviyorum demek değil
Yıldım yıkılmaktan
Korktum yeniden terkedilmekten
Yeniden aldatılmaktan
Zaman zaman uykularım bölünüyorsa
Bu seni seviyorum demek değil
Kabusa döndüğünde düşlerim
Gecenin bir yarısında
Daha da büyür sana olan nefretim
Hey sen!...
Karbeyazı düşlerimin üstüne
Çığ gibi düşen kara leke
Seni öldürmüyorsam içimde
Bu seni seviyorum demek değil.

Benim kanadım kırık benim kalbim yaralı
kan kokar bakışlarım sebebini sormayın
benim isyanlarım var toprakta biter
öyle 1 zalim sevdim ki aldığım nefesle beni terk etti...
Allahım allahım allahım...
ne kaldı ki canımdan başka ne kaldı ki_?
dertli dertli gözyaşıyla yaşamak bu değil ki..
Aşkımı sevdamı gururumu gözyaşımı ruhumu çaldıda öyle gitti.
Allahım allahım allahım al bu canımıda kurtulayım...
Allahım allahım allahım duy ne olur sesimi sonlardayım.

Düşlerim var rüzgara ters düşen...

Her eğilip baktığımda başımın gövdemden ağır gelmesiyle yerde buluyorum kendimi...
Deyimlerden cıkmış bi cümle olabilir ama kafamın içindekiler beynimi sömüren anlamsız yada belkide fazla anlamlı düşünceler tasımıyor artık bu bedeni...Her defasında düşmek mi bana yazılan yada en acısı yerlerde sürünürken bile başımı kaldırabilecek gücü bulup (ki nerden bulduğumu anlamış değilim hala) düştüğüm yüksekliği görmek mi?

]Gülücük perisi niye uğramıyorsun yüzüme?
Hala kaçırıyorum gözlerimi insanlardan...
Kaybolmasınlar içimdeki boşlukta diye..

Niye farklı olduğumu devamlı yüzüme vuran kelimeler seçiyorlar benimle konusurken?... Niye hissettiriyolarki bunu? Yüzümdeki tepkisiz maskenin atında devamlı ağlayan bi yüz olduğunu öğrenmek içinmi bütün bu çabalar? Ne zaman acık vericek diye ben kaçtıkca bıkmadan üstüme gelmeleri...
Neden?...

Herşey yalan sadece düşlerim gerçek...
Düşlerim var rüzgara ters düşen... Her attığım adımda onlara biraz daha kaybediyorum içimdeki beni... Vardığıma kalacak mıyım?
Bilmiyorum.

Yalnız mıyım? onların dediklerine göre yalnız olamam... Etrafımdalar çünkü...
Ve evet bencede yanlız değilim kimsenin bilmediği 2 kişilik bi dünyam var benim..
Adım hala hayat kitabında yazıyor...
Gerçek cok şeffaf tıpkı ağladığımda gözlerimin kıpkırmızı kesilmesi kadar...
Kahretsin acınacak haldeyim yine kelimelere vurmak bu olsa gerek...

]Melekler duymuyor sesimi
Karanlık işte yine her yer
Gözyaşlarım keşkeleri yok edemiyor
Korkuyorum
İnancım kalmadı benim....

İnsan eğer gece uyanık olursa
Gecenin ne kadar karanlık olduğunu
Ne kadar sessiz olduğunu anlar
Sen beni uykumun en güzel yerinde uyandırdın

İnsan eğer güneşe bakarsa canı acır
Bakmadan çok güzel sanır
Hep güneşe aldanır
Sen beni güneşe bakmaya mecbur bıraktın

İnsan eğer mutluluktan ağlarken
Ağlamayı keserse anlar ne demek olduğunu
Kalbinin nasıl yandığını hisseder
Sen beni mutluluktan hiç ağlatmadın

İnsan kavuşamadığının hasretini duyar
İçi parçalanır herkese bağırır çağırır
Kalbi yanar gözleri ağlar
Sen beni hiç kendinle yalnız bırakmadın

İnsan değer gördükçe insan olduğunu anlar
Omzu yükselir karşısındakine daha bi bağlanır
Gözleri ışıldar mutluluktan uçar
Sen beni hiç insan yerine koymadın..

Gerçekten süper...Emeğine sağlık can

Bulut olsam uçsam sonsuz göklerde
Kaçsam zalimlerden sonsuzluklar ülkesine
Yüreği yoranlardan uzak
Kalbi kıranlardan ırak
Kaçsam gökkubenin en sonundaki yerlere