Günlerden bir gün, evrenin bir noktasında, küçük bir tırtıl gözlerini
hayata açmış. Doğal içgüdüleri ile hemen beslenmeye başlamış.
Ne bulursa yemiş. Bir süre sonra, yeterince büyüdüğünde,
kendine güvenli bir yer bulup, bir koza örmeye başlamış.
Bu kozanın içinde geçirdiği uzunca bir sürenin sonunda da,
rengarenk kanatlı bir kelebek olup çıkmış.

Minik kelebek, uçabiliyor olmanın da verdiği mutlulukla uçmaya
başlamış. Dağlar tepeler aşmış, ormanın her yerini dolaşmış.
Derken bir vadiye gelmiş. Rengarenk çiçeklerin bulunduğu bir vadiye.
Etrafına şaşkın şaşkın bakarken, vadinin öbür ucunda bir papatya
görmüş. Bir anda afallamış. Ne düşüneceğini, ne yapacağını
bilememiş. içinden “Ne muhteşem bir çiçek” diye geçirmiş.
Ve vakit kaybetmeden yüzlerce renkli, hoş kokulu çiçeğin
üzerinden geçip doğruca onun yanında almış soluğu.

“Merhaba” demiş papatyaya, “sizi uzaktan gördüm ve yanınıza
gelmek istedim.”. Nazlı papatya şöyle bir bakmış konuğuna ve
“Merhaba” demiş, “ben de yalnızlıktan sıkılmıştım zaten.”
Ve konuşmaya başlamışlar. Kelebek ona hayat hikayesini,
nerede dünyaya geldiğini, geçtiği ormanı, tepeleri anlatmış.
Papatya da ona kendinden bahsetmiş. Birbirlerinden gerçekten
hoşlanmışlar. Kelebek bütün zamanını papatyayla geçirmiş.
Gece olunca beraber yıldızları ve ateş böceklerinin danslarını
seyretmişler. Gündüz olunca kelebek, kanatlarıyla papatyayı
güneşin yakıcı ışınlarından korumuş. Minik kelebek papatyayı çok
sevmiş. O kadar çok sevmiş ki, bir türlü onun yanından ayrılamamış.

Papatyanın da onu sevip sevmediğini merak ediyormuş. Ama cesaret
edip de bunu papatyaya söyleyememiş bir türlü. Onu kırmaktan,
incitmekten, bu yüzden kaybetmekten korkmuş. Papatya da
kelebeği çok sevmiş ama o da bir türlü söyleyememiş sevgisini.
Duygularının karşılığının olmayacağından, bu yüzden kelebeği
kaybedeceğinden korkmuş. Böylece iki sevgili yan yana
ama sevgilerini paylaşmadan sürekli sohbet etmişler.
Böylece saatler saatleri kovalamış. Günler geçip de, kelebek
artık zamanı kalmadığını, gücünün tükendiğini anlayınca, papatyaya
dönmüş ve; “Üzgünüm ama senden ayrılmam gerekecek” demiş.
Papatya buna bir anlam verememiş. “Neden” demiş. “Yoksa
benim yanımda mutsuz musun?”. “Hayır” demiş kelebek. “Bilakis,
sen benim hayatıma anlam kattın. Fakat biz kelebeklerin ömrü
sadece üç gündür. Ve ben de ömrümü tamamladım. Artık
kelebeklerin hiç ölmediği bir yere gitmeliyim.”
Papatya bu duruma çok üzülmüş ama yapacak bir şey yokmuş zaten.
Kelebek artık hiç gücünün kalmadığını, daha fazla tutunamayacağını
fark ettiğinde, son bir gayretle papatyaya “Sevi seviyorum”
diyebilmiş ancak. Papatya donakalmış. Sadece “Bende…”
diyebilmiş kelebeğin arkasından. Ardından da gözyaşlarına boğulmuş.

İçinden “Keşke onun da beni sevdiğini bilseydim.
Keşke onu sevdiğimi söyleyebilseydim.” diye geçirmiş.
Papatya, sevdiğinin onu sevdiğini bilmeden geçirdiği günlerin
acısına dayanamamış. Bir süre sonra yaprakları önce solmuş,
sonra da dökülmeye başlamış.
Her düşen yaprakta papatya, “seviyormuş” diye geçirmiş içinden.
İşte o günden beri, bunu bilen aşıklar,
sevgililerine soramadıklarını hep papatyalara sormuş:
“Seviyor mu, sevmiyor mu?”…

]Duygular vardır anlatılamayan..sevgiler vardır kelimelere sığmayan...
Bakışlar vardır insanı ömür boyu ağlatan...yollar vardır aşılması güç olan.
Kalpler vardır acılarla parçalanan, ve insanlar vardır hiç unutulmayan.
Sanma beni sevipte bırakanlardan. Benim sevgim mezara kadar olanlardan...

Bazen kendi kendine dertLeşme ihtiyacı duyarsın. Çünkü o zaman eLini attığında uzatacak,bir söz söyLediğinde duyacak ve seni anLayacak KişiLer o an için seni [B]anLamaz,duymaz[/B] ve görmez oLurLar.
Kendi dert girdabının içinde boğuLmaya terkediLmişsindir.İşte o zaman başLarsın kendi kendinLe konuşmaya.O zaman sadece [B]Sen [/B]değiLsindir,birden cansız varLıkLarın da sesini duyar gibi oLursun. DeLİce geLebiLİr ama duvarLar,LambaLar,masanın üstündeki defterLer,eLİnde ki bir kaç resim diLe geLİr, senin derdini dinLer ve seninLe konu$ur gibi oLur.

Sende yaLnızLığını payLaşacak kimse oLmadığından sende başLarsın [B]amaçsız [/B]ve kederLİ sohbetine. İÇinden ağLamak geLİr,ağLarsında [!] utanacak ne de oLsa kimse yok, sadece DuvarLar.. Sesini senden ve o cansız cisimLerden başka kimse duymayacağı için anLatırsın içinden geçenLeri bir bir, BiriLerini kırıcam derdi oLmadan...

Yanında oLmasını istediğin ama en kötü anında sana eL uzatmayanLara [B]LANET edersin ![/B] sonRa geçmişin fiLm şeridi gibi gözünün önünden akıp gideR. HatırLarsın geçmişte yaptıkLarınızı, oysa ne güzeL günLeriniz geçmiştir herbiriyLe..
Ama [B]şimdi onLar yanında yoktur.[/B] Seni çaresiz bırakmı$ oLurLar ve sende çareyi kendinde aramaya başLarsın. O korkunç çıkmazın içinde durup nesef aLmak iyi geLİrdi beLki ama sen yaLnızLığının üstüne üstüne gitmeye başLamışsındır. Her akLından 'Neden böyLe oLuyor' diye düşünceLer geçmeye başLar.

Ve evet başarıyorsun ! BeLkide şu Empati deniLen deniLen şeyi yapmam gerekLİ diyorsun ve kendinde de suç aramaya başLıyorsun. Gerçekten de bu yoğun düşünceLeriniçinden çıktığını fark edebiLiyorsundur. AsLında oLaya optimistik yönden bakınca pesimist düşünceLerin yok oLacağını tahmin etmişsindir. ama duyguLarına yenik düştüğün için yapamamışsındır.

[COLOR=#808000]Parçalandım..

Ve her bir parçayı ayrı yere bıraktım :
Birini [COLOR=plum]açık denizlerin en derin yerine attım
Kürek çektim, uzaklaştım, dönüp arkama bakmadım bile
Birini [COLOR=plum]hiç unutmadığım o küçük şehirde bıraktım
Dönemedim, kimbilir, belki dönsem de bulamazdım ..

Önce savruldum yok oldum
Sonra dinlendim duruldum
Ve her giden parçam yerine
Yenisini doğurdum

Daha [COLOR=darkslategray]güçlü , daha [COLOR=darkslategray]sakin
Daha [COLOR=dimgray]mutlu , daha [COLOR=dimgray]suskun
Daha [COLOR=gray]olgun , daha [COLOR=gray]kırgın
Daha [COLOR=slategray]yalnız , daha [COLOR=slategray]yorgun

Birini [COLOR=plum]tanıdık bir vişne ağacının dibine ektim
Soramadım filizlendi mi, sürgün verdi mi ?
Birini [COLOR=plum]çok sevdiğim bir dostta unuttun
İstedim, geri vermedi, meğer benden pek haz etmezmiş ..
Birini [COLOR=plum]büyük bir aş k uğruna ateşlere attım
Bilerek, isteyerek, ama asla pişman olmadım