[COLOR=#800080]bİ ŞaRaP bİr sİgaRa SoN bAhAr KOyNUmdA yAnLIZlıGı kOKluoRum KUrUtULmuS yApRaKLaRDa yaGmUr yemıS TopRAklArdA...
[COLOR=#800080]

İlk gün, Ağlayarak başlayacaksın
Yaşam sahnendeki Başrolüne…
Ve Son gün Toprak kokacaksın
Dualar arasında…

[BNe yapacağını bilmeden yaşamak zordur oysa..
Şu yazıyı yazmak için saatlerce içindeki duyguları düşünmek ve seni nasıl bir boşluğun ele geçirdiğini farketmek.. Ne acıdır..
Oysa hayatına giren insanlara duymak istediği sözleri söylüyor ve duymak istemediğin sözleri duyuyorsundur.. Ama içini acıtmıyordur artık söylenenler.. Ne gururun kalmıştır, ne öz güvenin, ne aşkın, ne kederin.. Hayatını uzaktan uzağa yaşamak nasıl birşeydir oysa.. Sen o´sundur; sabah kalkarsın, kahvaltını yaparsın, okuluna gider, arkadaşlarınla vakit geçirir, bazen ağlar, bazen gülersin.. Hayatındaki insanlara onları sevdiğini söylersin ama bunu hiç içinden hissetmessin.. Ağlarsın ama yaşlar sadece gözlerinde kalır.. Bakarsın ama göremessin.. Dokunursun ama hissedemessin.. Sen o´sundur oysa.. Bunların hepsini yaşayan daha gencecik, hayatında upuzuun yıllar olan o´sundur.. Gerçekten sevmek istersin birini, güvenmek istersin.. Karşına geçip gözlerine bakıp seni sevdiğini söyler öyle içini okşayarak.. İşte tam o an, gözlerine bakıp söylemen gerekeni söyleyeceğin o ana kadar geçen zaman içinde gözlerine bakıp geçmişini, aşklarını, yalanlarını, insanlara zararlarını düşünürsün.. Nefret edersin bir anda ondan.. Bu bakışın bir gün çekileceği gelir aklına, donar kalırsın.. Ama söylemen gerek bir şey vardır.. "Bende seni seviyorum".. Oysa hiç içten hissetmiyorsundur bu duyguyu.. Karşında vurulup ölse canın yanmayacaktır.. Ağlayacaksındır ama gözlerinde kalcaktır yaşlar..

Hiç bir bebeği severken aklınızdan geçtimi ilerde neler yaşayacağı, ne kötü bir dünyaya sahip olacağı.. Eğer şanslıysa güçlü duracak ve mutluluk oyununda bir köşe kapıp devam edecektir bu alışılagelmiş düzene.. Bir şey bir gün kaybettirecektir ona tüm sahip olduğu duyguları.. Er yada geç.. Sonra oda o olucaktır bir gün.. Hayatından yüzlerce insan gelip geçecektir belki ama hiç birinde hissetmeyecektir gerçek aşkı, nefreti.. Çünkü bir gün hayat ona önce mutluluğu sunacaktır oda en dibine kadar yaşayacaktır. Ardından nasıl büyük bir acının geleceğini bilmeden.. Ve bir gün gelecektir o acı, ister istemez onuda yaşayacaktır en dibine kadar.. Ve bundan sonra yaşayacağı hiç bir mutluluk onu mutlu etmeyecek hiç bir acı canını yakmayacaktır.. Sahipsiz kalacaktır duygularıda benliği gibi..

Hıçkıra hıçkıra ağlamak hiç mutlu ettimi sizi ? İçinden bir parça kopuyormuş gibi hissetmek.. Neden ağlarki insan ? Oysa büyük acılar, üzüntüler değilmidir nedeni.. Hani o boğazınızın tam ortasını yakarak oturan, koca bir düğüm vardır ya. Konuşamazsınız, ağlayamazsınız, yutkunamazsınız.. Sadece canınız acır ya o an. O anın hiç bitmemesini hiç istediniz mi ? Gitmesin diye dualar ettiniz mi..

Ben ettim oysa.. Çünkü uzun zamandır gerçekten hissettiğim tek duygu bu.. Ne yediğim yemekten mutlu oluyorum, ne içtiğim sudan.. Oysa biliyorum hepsinin nasıl özel şeyler olduğunu, ve söylüyorum.. Söylüyorum çünkü belki söylersem bir gün gerçek olur, belki bir gün yeniden hissetmeye başlayabilirim diye bu duyguyu.. Hayatımdaki insanları mı aldatıyorum yoksa kendimimi bilmiyorum.. Geçen zaman bize en çok sabrı öğretiyor değil mi ? Oysa o hiç sabretmiyor bu an dursun biraz daha yaşansın bu mutuluklar demiyor.. Herkes herşeyin düzeleceğini söylüyor, söylüyor da o düzelene kadar geçen zamanın telafisinin nasıl yapılacağını biri çıkıp söylemiyor.. Şu içimde/içimizde kaybolan umutların yerine yenilerinin nasıl geleceğini kimse düşünmüyor.. Bu yüzdendir hıçkıra hıçkıra ağlamaya bile özlemim.. Mutluluğu çok denedim.. Ama hayat öyle büyük bir mutluluk yaşattıki bana ve ardından öyle bir acı.. Ne hissetsem tutmuyor işte yerini..
Ne dersiniz.. [/B]

Büyük mutluluklar büyük hayatların mı bedeli ?

Yoksa hayat başlı başına acıların mı temeli ?

Hiç dostu yoktur aslında insanın. Yalnızdır mücadelesini verdiği yaşam savaşında... Umursandığını ve umursadığını sanarsın yada olmak istersin düşüncelerinin olmak istediği yerde. Dediğim gibi, sadece sanarsın ama olamazsın... Çünkü; Hiç kimse varlığını koymaz bir başka nefese, aldatmacaların bolca öne sürüldüğü bir sinemadır yaşantımız... Düşündüklerimiz herzaman dublör olmamış mıydı ? Bu hayatımızın her anını bize yansıtmamış mıydı ? Kötü düşüncelerimiz olmadı mı ve ya iyi düşüncelerimiz... Çılgınlıklarımız... Bunlardan kaçtanesini kendimiz oynadık ki ? Asıl önemli olan faaliyetlerimiz değil miydi? ''Düşünüyorum öyleyse varım...'' sözüne katılırım ama aklımdan şu da geçer, düşündüklerimi yapmıyorsam varlığımın var olmasının sebebi ne ? Kaç kişi dostu için kafasına silahı dayayıp, kendine kıyabilir ki ? Kaç kişi dostu için hırsızlık yapıp ona bakabilir ki? Kaç kişi ömrünü bir dost için harcayabilir ki ? Ve soruyorum size, Kaç kişi dostu için ailesinden, eşinden, çocuğundan vazgeçebilir ki ? Dostluk da aşk gibi ayaklar altına alınmış, zavallılaştırılmış bir halde son nefesini veriyor hayatın acımasız insanlarına karşı. Herkesin bir dostu var, aslında herkes kendini kandırıyor... Herkesin bir aşkı var, aslında herkes yalan söylüyor. Dediğim gibi, sadece sanarsın ama olamazsın...

Unultudular...
[COLOR=#8b0000]
Su verdiğin çiçekler küçük bahçemi süsler
Şimdi bütün güller susuz ve kimsesiz
Seni beklemekten, seni özlemekten bu halimiz

İnandığın masallar birer şarkı oldular
Sana imkansızlıkları unutturdular
Şimdi yarım kaldılar, sen gidince unutuldular

Masamdaki resimler bir eski filme döndüler
Hergün aynı sahneler, içinde kendimiz
Küçük mutluluklar, çok eski hatıralar içindeyiz

Sevildiğim zamanlar birer öykü oldular
Meraklı çocuklara anlatıldılar
Şimdi yarım kaldılar, sen gidince unutuldular

Ağlama

Ağlayan gözlerle karşında
merhamet duymazsın sen aşka
ağlama ağlama ağlamak yakışmaz sana
ağlama ağlama hiç bir şey duymadın daha
bir hata bin ceza sen hatasızı oynama
Hem sana hem bana yaptığın şeylerden sonra

İnsan önce kendinden başlar
geç kalır bazen pişmanlıklar
ağlama ağlama ağlamak yakışmaz sana
ağlama ağlama hiç bir şey duymadın daha
hiç beni düşünmedin nerdeyim ben ne haldeyim
şimdi çok uzaktayım ağlasan duymam bundan sonra
Artıııık...

] ÇocukLuğumu özlüyorum. . .
]Yara bere içindeki dizLerimi. . .
Pamuk heLvaya yapışmış suratımı. . . Elma şekerine bulanmış ağzımı. . .
YaramazLık yaptığımda annem göremesin diye . . .
]sakLandığım kapı ağzını. . .
Oysa . . .
[/B][B] ]Çoktan sobeLedi hayat. . . [COLOR=palegreen]

[FONT=Monotype Corsiva]]
[FONT=Monotype Corsiva]]