Senden sonra hiç acım olmadı
Ne deliliğim kaldı sevdadan yana ne de aşka inancım bir damla
Oysa ben seni severken hiç acı çekmemiştim
Ne olduysa, sen beni sevince oldu
Bir zaman varlığını arzulayan gönlüm
Yeri geldi yokluğunu aradı durdu
Yazık, sevilme süreni kendin kısalttın
Artık dönmesen de olur
Hem sen, yokken daha güzeldin
Hem sen, varlığında tanıdığım sen değildin
Yine sevilirdin bu kadar
İnan dönüşüne bağlı değildi sevdamın ağırlığı
Yokluğuna ve imkansızlığına direnmek,
Herşeyden daha anlamlıydı
Eğer dönmeseydin, ne yapar ne eder gözlerini tedarik ederdim biryerlerden
Elini en karanlıklarda bulup tutardım
En azından oyuncağıyla oynayan çocuk gibi kırmadan, kırılmadan
Kendi kendime severdim seni,
Artık dönmesende olur,

Herşeyin ikincisi yenilgidir,
Her dönüş ispatıdır biraz da kaybetmişliğin
Maluptur ileriye bakamayan
Bakamaz ki bir türlü pişmanlığından
Onu tutar geride bıraktığı her neyse
Daha da bağlanır ardında kalana
Terkedilen çabuk büyür, hüzün kalana düşsede
Pişmanlık hep gidenin payına
Ayrılık zor zanaat, kimse yüzde yüz gülemez
Kimse yüzde yüz gidemez
Giden dönüyorsa, sevdiğinden değil kaybettiğindendir
Ve aradığını bulamadığından
Dönene kapıyı açmayın
Sevseydi o, gitmezdi hiç bir zaman
İşte bu yüzden dönene kapılarınızı birdaha asla açmayın
Ve sen
Gelme
O kapı hiç açılmayacak sana
Eski rüzgarların sözü geçmez terkettikleri dağlara
Geceye yeni şiirler gerek, gemiye yeni fırtına
Her eylüle başka yağmur
Kalana taze baharlar lazım
Ve gidene biraz yürek
Kaçanlar pişman şimdi
Kalanlar, sevmeye devam edecek.

Şimdi biz ayrıldık ya
Birkaç gün sendeleyerek yürürüm
Ayağım takılsa da düşmem
Yine doğrulurum biliyorum,
Yaşadığım tüm aşkların üzerine yemin ediyorum
Ben artık senden vazgeçiyorum.

(alıntı)

HAYAT İŞTE!
Beraber gidilen mekânlara o gün son kez gidildi.

Son sigaraların yakıldığı zaman son sohbetlerdi.



Stresin tesiriyle çevirip durdu; biri çakmağı, diğeri sigara paketini.


Ancak arada bir yoğunlaşabilen sohbetlerde,

Gülmelerin getirdiği gözyaşı aslında gülmekten değildi.



Ve arada yoğunlaşabilen o sohbetlerden geriye kalan,
İç ürperten bir sessizlikti.



O sessizlikse, hiç de anlamsız değildi. Çünkü o gün “son”du.



Bu “son”, verilecek uzun bir aranın başlangıcıydı.

Yani aslında bilinen “son”lardan hiç de değildi.



Ama eninde sonunda bir sondu ve son,
İyi şeyler için hiç de güzel değildi.



İkisinin de bildiği gitmeleri gerektiğiydi.
Durmalarının bir faydası yoktu biliyorlardı.

Yine de beraberce aynı mekânda olabilmekti istedikleri.

Ama gitmeleri gerekiyordu, biliyorlardı.



Ve beraberken de hep ayrıldıkları yerden ayrılıyorlardı.
Bu olay onların hayatıydı. Bu hayattı.

Hayat işte!

SENİ SANA ANLATAMAM Kİ….

Seni sana anlatmak
Ne kadar zordur bilir misin ,
İçimde sakladığım sevgini,
Mısralara sığdırabilir misin ?

Şimdiye kadar yaşadım sandım,
Halbuki hep içime attım,
Acıları çok tattım,
Yeniden güldürebilir misin?

Şu kağıtlardı sırdaşım,
Mutluluklarım, sevdalarım…
Hasret kaldığım umutlarım,
Seninle yaşatabilir misin ?

Yıldızlara bakardı gözlerim,
Seni söylerdi dillerim,
Rüyalardaki gerçeklerim,
Hayata döndürebilir misin ?

Her zorluğa çektim cefa,
Direndim inatla zamana,
Elbet bir gün son olsa da,
Yaşama tutunabilir misin ?

“Seni seviyorum” derken bedenim,
Sanki ilk gün gibi titrerim,
Heyecan sarsa da her yerim,
Bendeki seni anlayabilir misin ??

bugün yine hayallerimde yaşattım seni
minicik ayaklarına olabilecek patiğini düşündüm mesela
pembe mi?mavi mi diye rengini
fermuarlımı olsun yoksa düğmelimi?diye tulumunu
başka bebeklerin ayaklarında gördüğümde imrendiğim kırmızılı ayakkabıları
ağladığında söyleyeceğim ninniyi bile düşündüm
bugün yine hayallerimde yaşattım seni
bebek arabanın rengini bile düşündüm
ilk çıkacak dişini
dudaklarından dökülecek ilk kelimeyi düşündüm..
seni anlatan kitaplar aldım
bebeklerin ağlamasının bile çeşidi varmış
her farklı ağlamasında farklı şeyler isteyebilimiş
bir anne değilim
bir baba olarak ne yapabilirim ağladığın da onu düşündüm..
bugün yine seni yaşattım düşlerimde
ilk dudaklarındean çıkacak kelimeyi düşündüm
o minicik dudaklarından dökülebilecek,belkide benim için tek sihirli kelimeyi
baba demeni düşündüm
ve ağladım...
kız olursan diye düşündüm
beline kadar uzanan saçlarını düşündüm kıvrım kıvrım
annene çeken kara gözlerini
baba demeni düşündüm
sesinin rengini düşündüm,
sesinin renginin en güzel ses olacağını düşündüm şimdiye kadar duyduğum
bugün bir hayal daha kurdum
seni yaşattım düşlerimde
ve içine senli benli kelimeler koydum
belkide ömrümce hiç sahip olmayacağım seni koydum orta yerine düşlerimin
içim acıdı
eskiden hep aşk acıtır sanardım insanın içini
meğer senin hasretinde acıtıyormuş
sen benim de belkide hiç sahip olamayacağım bir düşümsüm
bebeğim...
ancak hayallerimde yaşattığım kadar varsın........


(alıntı)