Sensizliği ben yaratmadımsa tadacağın bensizlikte benim eserim olmayacak..

Hiç bir kitap yazmaz böyle bir gidişi..Ve yazmaya yürek dayanamazdı asla..
Kim görmüştür bu kadar kansız bir cinayet..?
Arkasında izler bıraksada bulunamayan katili..?
Koskoca ay bile şahit edilirmi yalan aşka..?
Yada hiç üstüne yeminler edilirmi daha büyütülmemiş bir küçük sevdaya..?
Hiç olmadığını bildiğimiz bir yerde yaşanırmı sevda..?
Yada sözler söylenirmi öylesine bomboş bu soğukta..?
Hiç bir kitap yazmaz böyle bir gidişi..Bir yazar düşünemez böyle kirlenmişliği..
Giden gittiğiyle kalır uzakta..
Herşeye rağmen masum yaşamaya çalıştımsada,
Kalbimden tutupta beni asmaya kalktın dar ağıcına..
Hiç bir insan bile bile inanamaz yalana..
Göz yummak gerekir,sabır gerekir..
Hatta o gözleri yok edip,sabırı taşırmak gerekir..
Bunu yapmak elbette marifet değildir..
Daha bu sabah açtırmış olduğum çiçeklerden yana baktımda sana..
Hala güzelliğin çıkmıyor ortaya..
Sadece kalbimden baktığımda sana,masum görüyorum hala..
Hiç hiçliğe ağlamamıştım,bu sabahta bunu keşfetmişim aslında..
Bulamadığın,belkide hiç aramak istemediğin yangınlarım çıkıyor ortaya..
Önce çiçekleri yanıyor,sonra bedenleri..
Bilirsin herşey sırayla bu hayatta..
Küçükten alıştırmaya başlarlar seni..
Önce ayrılığa,sonra yüz üstü bırakılmaya.
Alışırsın sırayla..
Küçükken küçüktür dertlerin..Umurunda değildir dünya..
Büyüdükçe tadarsın acıyı,bu acı tat sana güzelliği anımsatmasada..
Hepsi sırayla..
Yaşıyorum acıyı ama sırası yok bende..Birdenmi büyüdüm ne..?
Hep yanlışmı yaptım?
Yoksa baştanmı ayrılıklar yazıldı kaderime..?
Böylesini bilmek acı versede içime..
Ayrılık kelimesini katmışlar ömrüme..
Ve sen gidince anlıyorum bu kelime,basit değilmiş meğerse..
Hiç bir kitap yazmaz böyle bir gidişi...
Ve hiç bir insan isteyerek inanmaz yalana..
Yoksa ben aşıkmıydım sana?
Hani gelip geçiciydi..Hani kalıp gidicekti..?
Bu kadar misafirlik olmaz aşk çıkıp gitmelisin hayatımdan,yaşamaya çalışmalıyım bana kalanla..
Zaten ne bıraktınki bana..
Kalp desen o yaşamıyor,göz desen o hiç görmüyor..
Dudaklarım bu suskunluk mühürünü tanıyor..
Hiç bir şair yazmaz böyle bir gidişi..
Çünkü o hep buluttan bakar ağlamaya..
Hiç bir insan acımadan canı,akıtamaz bu kadar gözyaşını..
Yazık değilmiydi onlara..?
O yürekten kopan dağılmalara..
O inci beyazlığındaki saf,duru gözyaşına..
Neden hepsi mahkumdu kurumaya..?
Şimdi yürek yenilerini akıtmak zorunda..
Gidişini anlattığımda yağmura,inanır mısın o bile inanmadı bu duruma..
Olmaması gerekirdi aslında...
Ama ben tutamazdım seni daha fazla..
sensizliği ben yaratmadımsa, tadacağın bensizlikte benim eserim olmayacaktır aslında..

Yüreğindeydim yüreğimin yangınıyla. Hayatımın son demindeyim belki son haykırışlarımla.. İçimdeki tarifsiz acıyı anlatma mümkün değil. Sensizliği sana anlatmak, imkansız…

Derin bir nefes alıyorum,kalbim yaşlandığını anlıyorum. Aslında sensiz hayatımda bile her şeyin sen olduğunu anlıyorum. Yemek yesem aklımda sen,uyusam,yürüsem… Yağmurda bile sen varsın. Hayatımın her deminde, bedenimin her hücresinde sen varsın. Atamıyorum seni içimden.. Söküp fırlatamıyorum bir kenara.

Gece yatağıma uzanıyorum… Korkuyorum yalnız yatmaktan. Gece lambasını yakıyorum ve sol yanıma bakamıyorum. Baktığım zaman yokluğun bir kez daha yakıyor içimi.. Sensizlik yine acıtıyor yüreğimi. Yorgana sarılıyorum ama senin tenin gibi kokmuyor. Uyuduğum uykuda sen hariç her şey var anlayacağın. Kabuslar,huzursuzluk… Bir sen yoksun,bir tek sen…

Artık yemek yemiyorum. Yediğim hiçbir yemek senin yaptıkların kadar lezzetli değil. Yaptığım hiçbir yemekten de zevk almıyorum. Eğlenceli gelmiyor artık bana. Yine yokluğunu hissediyorum. Bir kez daha yanıyorum yokluğunda…

“ Biz aşkı meleklerden çaldık..” diye bağırıyor dışarıdan biri. Senin olmayacağını bildiğim halde penceremden bakıyorum. Yoksun. Halbuki lisede biri öyle bağırsa bilirdim ki o sendin. En çok dinlediğimiz şarkıydı diyorum ve dinlemeye başlıyorum. Sadece hoş bir melodi doluyor kulaklarıma. Yine bulamıyorum seni.

İşten geldikten sonra evi toplu halde buluyorum. Her şey bıraktığım yerde. Bu ev aslında benim değil farkına varıyorum. İçinde yaşayan insanlar sana hiç benzemiyor. Odama kaçıyorum. Duvarlara bakıyorum çeşitli posterler asılı ama hani bizim geçen yaz çektirdiğimiz resim? Kitaplığıma yöneliyorum bunlar senin kitapların değil.

Derin bir nefes daha alıyorum, yaşlı kalbim ağrıyor. Gözlerimde yağmur bulutu ve bir efkar sigarası. Hani seninle de içerdik ya hani Sezen abla söylerdi biz dinlerdik. Sonra bizde eşlik ederdik ona.

Yokluğuna alışmak zor be Bebişim. Sensiz bir evde yaşamak çok zor. Sensiz bir ömür çürütmek bi o kadar acı. Yağmurun yağması bile anlamsız geliyor artık. Islanmak gelmiyor içimden sen olmadan. Gittiğinden beri iki kalp iki ruh taşıyorum bedenimde. Ağırlığında eziliyorum aşkın.