[FONT="Century Gothic"][COLOR="black"]Acı neydi
Hep sorarım kendime
Acı annenin bababının zamanı geldiğinde ölüp gittikten sonra arkasında ağlanmasımıydı
Acı dostun arkadaşının seni sırtından vuruşumuydu..
Yoksa acı yoksuluk fakirlikmiydi..
Acı bunların hiç birisi değildi..
Evet anne baba eşi bulunmaz varlıklar ve değerlerdi anne baba en büyük servetti ama ölüm allahın taktiriydi
zamanı geleçek hepimiz öleceğiz akıp gideceği hayattın içinde.kimi acısıyla kimi sevinçlerini yarıda bırakarak kimis ise yapamadıklarının üzüntüsüyle çekip gidecek bu hayattan
Evet dostun seni kahbece sırtından vurmasıda çok acı bir olay ama onuda unuttursun zamanı gelince
Yoksulluk fakirlik zor bir durum bir lokma ekmeğe muhtac olmak. hele birde evliysen çoluk çocuk sahibiysen gerçekten çok bir zor durum heleki çocuğunun istediği şeyi alamamak ona boynu bükük kalmak ağlanacak bir olay ama içinde bir ümit var yinede yarın öbür gün yada öbür hafta hep içinde zengin olmaya hayali var çünkü zamanın ne getireceğini bilemesin..
Bence acı yani en büyük acı delice sevdiğin ve uğruna ölümü bile göze alaçağın insanla olamamaktı.
Ve onunla hayattın güzeliğini paylaşammaktı el ele tutuşamamaktı göz göze bakamamaktı dünyadaki bütün güzel sözleri kulağına fısıldıyamamaktı öpememekti al yanağında ve dalından bir çiçek koparıp vermemekti o narin ellerine
Heleki onu başkasıyla görmekse ölümden beterdi.
Başka eller değerken onun elline başka gözler bakarken onun gözlerine .
Ölmemek içten değildi
Evet acı buydu aslında sevgilinin yanında olamamktı alıp saramamaktı kolarınla.ve artık anlıyor insan bu ellerinin bu gözlerinin ve ayaklarının boş olduğunu anlıyor
Kendini insan bir hiç sayıyor bu dünyada bir sararmış yaprak gibi ..çürümeye yüz tutulmuş eski bir ayakabı misali yada karalanmış bir köşeye atılmış bir kağıt gibi his ediyor insan kendini
Alıp başını gitmek istiyor hiç bilemdiğin şehre doğru
Unutmak için ama bırakıp gitmekte bir care olmadığını anlıyorsun .çünkü unutamıyorsun nereye gitsende… ve sen onu unutmak için sevmedinki .zaten unutsan bunun adı sevgi olmazdı
Çünkü yüreğinde o gözlerinde değilki
Çünkü o bedeninde teninde değilki
O senin ellerinde değilki söküp atasın
O senin yaşam kaynağı olan kalbinin en temiz köşesinde
Artık onu unutamıyacağını anlıyorsun
Ve bu hayat böyle devam edecek içinde acı üzüntü dert keder kalacak sadece mutlu olan
Seven ruh olacak

] Bloğun çok güzel olmuş hazel kutlarım...

Bana Aşk Borçlusun...


Adam genç kadına seslendi: Bana gözyaşı borcun var... Genç kadın sordu: Nasıl ödeyebilirim? Adam gözlerini kırptı: Hadi gülümse... Gülümsedi genç kadın. Adam cebinden mendilini çıkarıp, borcunu sildi. Ve mendilini özenle katlayıp, yine kalbinin üzerindeki iç cebine koydu. İki tane beyaz gül vardı genç kadının elinde. İkisi de bahar kokuyodu. Biri ilkbahar diğeri güz... Adam seslendi yine: Bana mutluluk borcun var... Genç kadın biraz mahcup, biraz şaşkın sordu: Nasıl ödememi istersin? Heyecanlandı adam: Hadi yat dizlerime... Genç kadın, bi kedi uysallığında yattı dizlerine usulca. Adam şefkatle saçlarını okşamaya başladı kadının. Saçları güneşe ve yağmurlara hasret, hiç yaşanmamış baharlara benziyodu... Çaresizliğini ördü sıra sıra... Sonra saçının her teline mutluluğun çığlıklarını bağladı adam... Yetmedi, gizli düğümler attı!.. Ağladı... Hava kararmak üzereydi, dışarda yağmur yağıyodu... Adam sürekli borç defterlerini kurcalıyodu. Genç kadının gözlerinin içine baktı: Bana yürek borcun var... Borcunun farkındaydı sanki genç kadın, şaşırmadı: Bunu nasıl ödeyebilirim? Adam kollarını uzattı: Hadi tut ellerimi... Gül kokusu sinmiş ellerini uzattı genç kadın. Elleri öyle sıcaktı ki, eriyiverdi borcu avuçlarının içinde... Genç kadın gidiyodu... Adam son kez seslendi: Bana can borcun var... Kadın irkildi: Can mı?.. Sigarasından derin bi nefes çekti adam: Evet, evet... Can borcun var, sensizlik öldürüyor beni... Sözler hoşuna gitmişti kadının: Peki bunu nasıl tahsil edeceksin? Adam biraz yaklaştı: Yum gözlerini... İkisi de yumdu gözlerini... Masumca bi öpücük kondurdu kadının titreyen, ince dudaklarına... Bu ne şimdi diyerek, çattı kaşlarını genç kadın. Adam pişmanlıkla mutluluk arasında gidip geldi, kekeledi: Hayat öpücüğüydü... Kısa bi sessizliğin ardından bu kez kadın öptü adamı şehvetle... Adam şaşırdı: Ya senin yaptığın neydi? Genç kadın kapıya yöneldi: Veda öpücüğüydü!.. Kalan borçlarına karşılık, yürek dolusu çaresizlik ve bi de beyaz gülleri masanın üzerine bırakıp gitti genç kadın. Adam koştu peşinden, gülleri geri verdi kadına: Ne olur iyi bak umut çiçeklerime solmasınlar. Genç kadın gülleri aldı: Merak etme gün aşırı sularım çiçeklerini... Adam sevindi: Güneşe, suya gerek yok; gülümse yeter. Kadın gözden kaybolurken haykırdı adam: UMUTLARIMI KEFİL YAPTIM... UNUTMA, BANA AŞK BORÇLUSUN AŞK!.. Haykırışı yağmura karıştı, kadın yağmuru hissetmeyen kalabalığa...


zeki kayhan coşkun

[FONT="Times New Roman"]

[FONT="Fixedsys"][COLOR="Purple"]