Benim yüzüm budur sanıyorum
Çirkin mi diyorum değil korkulu
Tarife göre bir atımlık tedirgin
Gününe göre azıcık anlaşılmaz
Geceye sorarsanız bir yere yolcu.

Belki bir sevme olayında kayıp
Bakınca anlaşılır gözlerimin çokluğu
Şarabıma gidiyorlar tek kelimeyle
Her şarap bir bitendir tarife göre
Yani bir aşk mevsimidir bardağın sonu.

Bütün yüzler budur sanıyorum
Çok kaybettim niye olduğumu
Oynasam kazanırdım kendime göre
Belki de bir Tanrı bulup sığınır ellerime
Büyütür dururdur korkunçluğumu.

Onu gezdiriyorum şimdi; o garip anlaşılmaz
Ben ki ölmedim daha ölümün yüzü bu
Bir çiçek kırılsa bir dal eğilse
Yok diyecek doğrusu ölümün zaferine
Yani bu uzaklık zorunlu

Bir adam kendi tiyatrosunda tamam
Bir köpek sokak değiştirdi korkak
İçi süt dolu bir lokanta ve kapandı
Ben ağzıma geleni söyledim öyle
Gene bir ağaç öttü bu kaçıncı.

Sevişsek olmaz mıydı varan bir
Elbette olurdu bir kır çiçeği bir bulut
Bir gülüş kanamak üzere ve gizli
Ve çabuk tarafından bir şey şarap
Aşk gene kelime değiştirdi vahşi.

Güneşe çıktık bunu unutma varan iki
Ne uzak bir sesimiz vardı efsane
Gelince Çile geliyordu bir çay
Oysa biz iki demiştik varan üç
Gözler ki demeye kalmadı derin.

Kim bilir ne seviştik ki saat kaç
Elleri tetikte bu gazetelerin.

Gül renginde basıyordum yere. Kaçırdım gözden
Küçük serüvenini su kuşunun
Bana kendini sundu sazlıkların arasından ve kendini okşadı
Biraz da abartaraktan gördüm bir ara
Köprüyü de gördüm tarihle işledi beni ve yaklaştırdı
Orada bulunmayanların tarihini bana
Kokmayı paylaştım kır çiçekleriyle
Ve şaşırtıcı olmayı
Ve biçimlendirici bir de.

Portakal ağaçları portakal ağaçları!
Unutur muyum hiç
Ellerim de sizsiniz ellerim de..

Hiçbir pul hiçbir zarfa yakışmıyor
Hiçbir zarf üçbeş satıra
Ne zaman yanyanayız işte o zaman
Doyamıyoruz tenlerimizin bitmez tükenmez sorgusuna.

Bırakmak bırakılmak demeyelim
Durmadan yer değiştiriyor anlamlar da
Ben ki bir boşluk kadar büyümüşüm bu yüzden
Sanki kış aylarında bir uçurumda.

Anlarım sedir ağacının dilinden
Ve usta bir aslan terbiyecisinin ruhundan da
Hiç anlamaz olur muyum öpüşünü de kalbimi
O öpen sensen bir de dalgaları çekiştiren bir kız çocuğuyla.

Hepsini biliyorum hepsi aklımda
Hepsi de hiç kımıldamayan bir duman gibi havada

Bir ağaç sürüsünün üstünden
Çok ağaçlı bir ağaç sürüsünün üstünden
Kesilmiş limon dilimleri gibi düşüyor güneş
Votka bardağımın içine
Benim olmayan bir sevinç duyuyorum.
Kesiyorum durduğumuz yeri ortasından
Ey görünüş! seni bir yerinden hiç anlamıyorum
Dibimde değil ayaklarımın damarlarında
Derinliğini orda tutan orda harcayan
Uçsuz bucaksız bir uçurum.
Zamanla değil bir yerde
Benim olmayan bir şeyle yaşlanıyorum
Geçiyorum ilk şeklimi tüketerekten
Ağır ağır yanan bir tuğla harmanını
Billurdan sarkaçlarıyla.
Kalbim sersemliğim benim..

Ben mişim---neymiş?---su sesiymiş
Oymuş---cam kırıkları gibi gövdemi yakan---
Yanağında sardunya kokusuyla yazdan
Kimmiş o gelen ya giden kimmiş
Bir yabancı mı yoksa bir ermiş
Değilmiş bir çağrı bile yokmuş uzaktan.

Güneş mi batarmış bir özel isim bitirir gibi
Yanmış bir ağacın yaprakları mıymış kımıldayan
Ne kalmış bir önceden ya da bir sonradan
Kim koparmış dalından bu yabani incirleri
Ya kimmiş kıyıya çeken hayalet gemileri
Ne yazılmış nereye bu garip kargaşadan.

Yıldızlar büyülü ülke adımı unutturan
Bir kaya bir ot bir akarsu
Hangi yaz şarkıcılarının ürpertili korosu
Ki bütün ölüleri sağa çıkaran
Ve kenti bir ölüm derinliğine salan
Yani bir gül solarken bir gülün açma korkusu.

Şiirler yazdım kitaplar okudum
Elime bir bardak aldım onu yeniden oydum
Derinlerde kaldım böyle bir zaman
Kim bulmus ki yerini kim ne anlamış sanki mutluluktan
Ey yağmur sonraları loş bahçeler akşam sefaları
Söyleşin benimle biraz bir kere gelmiş bulundum.

On kalır benden geriye dokuzdan önceki on
Dokuz değil on kalır
On çiçek on güneş on haziran
On eylül on haziran..
On adam kalır benden onu da
Bal gibi parlayan kekik gibi bunalan
On adam kalır.

Ne kalır ne kalır
Tuz gibi susayan nane gibi yayılan
Dokuzu unutulmuş on yüz mü kalır
Onu da unutulmuş bir şiir belki kalır
On çizik on çentik on dudak izi
Bir çay bardağında on dudak izi
Aşklardan sevgilerden
Suya yeni indirilmiş bir kayık gibi
Akıp geçmişsem gidip gelmişsem
Bir de bu kalır.

Ne kalır benden geriye benden sonrası kalır
Asıl bu kalır.

On yerde adam geçse geçmese
Dağlardan tepelerden inen bir düzlüktüm
anlaşılır.

Akşam olur bir günden dibe çökerim
Su içerdibe çökerim
İyimser bir duvarcıyım her gün bir tuğla
düşürürüm elimden
Bu yüzden gecikirim
Size bu sıkıntı kalır.

Ne kalır

Kahvelerde kalın kalın kayısı vakti
Dişleri kesmeyenin en az kayısı vakti
Dişleri hiç kesmeyenden
Gün geçer kendi kalır
Kahvelerde kayısı.

Gezginim açık denizlerden yanayım
Biraz da Akdenizliyim bu işte böyle kalır
Akdenizli herkes konuşur duyarlığını
Başka ne kalır
Biz ki bir konuşuruz geriye on şey kalır.

Ben buyum dersin arkadaş
Sevgilim ben buyum
Yüreğim vurgun dişlerim altın
Ceketim sol omzumda
Vakit vakit incelen vakit.