ßloqun hayirlii olsun abicimm...

Okumaktan keyif aldığım bir şiiri sizinle paylaşmak istiyorum...

Mor güller içindesin, al gülümsün sen benim
Dökersen yaprağını dallar darılır sana.
Girmezsen dost bağına, çok geç açar güllerim
Bülbüller figan eder, diller darılır sana.

Her Güneş vurduğunda ala döner bedenin
Adına türkü yakmam terk edip de gidenin
Derdime derman olur sendeki bitmez demin
Eser dağlardan rüzgar, yeller darılır sana.

Bir can var bende saklı, sen varsan ’can’ diyecek
Destan olup dağlara ebedi ölmeyecek
Sen yoksan gece hüsran, sabahlar olmayacak
Açılır perde perde, tüller darılır sana.

Gezdiğim her bahçede sen diye açar güller
Ben kıymazken tutmaya nasıl koparır eller
Gözyaşı derya olur, almaz çağlayan seller
Yıkar bendini sular, seller darılır sana.

RABATLI gün dönümü, ay bitti gün dönümü
Ateşlere atsalar, dağlasalar tenimi
Mevlam sensiz koymasın, bir zerrecik anımı
Dönersen yüzün bana, kollar darılır sana.

Ertürk DEMİRCİ-Öğretmen

abi bloğun yazmadığından bloke olmuş azıcık kullan paylaşım yap tekrar hayırlı olsun iyi paylaşımlar dilegiyle...

Toplumumuzda cemiyet yerine cemaat odaklı bir yapılanmanın oluştuğu günümüzde, cemaatler içinde de bireylerin özgür ve kişilikli bir kimlik geliştirebilmeleri olanaksızdır. Cemaatlerde birey yoktur, çünkü birey olmak her açıdan özgür olmaktır, oysa cemaatlerde insanların özgür istençleri olması olanaksızdır, istençleri de kimlikleri de topluluk ruhu içinde erimiştir. Doğma, büyüme, çoğalma, fiziksel ihtiyaçlarını tatmin etme ve ölme döngüsünde bir klan hayatı söz konusudur. “Her cahil kendi açıkgözünü yaratır” denir. Bir toplumda cahil ve aldananlar ne denli çoksa, inancı kullanan uyanıkların sayısı da o denli çoktur.

Prof. Hıfzı Veldet Velidedeoğlu şöyle yazıyor: “Türk aydınının görevi, sadece kendi iç dünyasını daha ışıklı düşüncelerle aydınlatmakta devam etmek değil, bununla birlikte, hatta bundan daha çok, kendi yakın ve uzak çevresini, olanak ve yetenekleri ölçüsünde, aydınlatmaya ve mümkünse kendi kendisini aşmaya çalışmaktır.”

Türk aydını gibi bizlerin de görevi önce kendimizi daha sonra çevremizi aydınlatmak olmalıdır.Zira biz çevremizi aydınlatamazsak bizim bıraktığımız boşluğu başkaları menfi düşüncelerle doldurur. Niye mi söylüyorum !.. Bugün bu durumu yaşıyoruz da ondan...

Farabi, en yüksek erdem olarak akıl ve bilimi göstermiş ve bunların kaynağının Tanrı olduğunu söylemiştir. Akılla dini uyuşturmaya çalışmış “insan ruhu kandil, bilim onun aydınlığıdır” demiştir.

Mevlana da “Aklın amacı Tanrısal özü görmek, O’nun birliğine ulaşmaktır.” fikrinin sahibidir.

“İlim kendini bilmektir” diyen Yunus’ a göre de akıl ruhla bedenin çatışan taleplerini çözmekte kullanılmalıdır.

Bloğun hayırlı olsun Ali Hıdır Hocam.

[FONT="Century Gothic"]Şerefle bitirilmesi gereken en asil görev hayattır, bir lokma ekmek icin şerefini çiğnetmeye, bir anlık eğlence için servetini tüketmeye, bir zamanlık mevkii için el ayak öpmeye, insanlari ezip geçmeye, günlük menfaatler için onurunu terk etmeye, bir kısım insanlara kızıp tüm insanlara düşman olmaya değmez bu hayat..