Dem gerek genel olarak Ortadoğu’da ve özel olarak Anadolu Alevi-Bektaşiliğinde önemli bir yeri vardır. Ömer Hayam’dan tutun da Osmanlı sarayında ki şairlere kadar, hemen hemen herkesçe farklı anlamlar çerçevesinde kullanmışlardır. Dem yazısını ele almamdaki en önemli sebep farklı toplum ve de farklı inançların ortak olarak kutsal kılmalarıdır. Bütün inançların gerek dini rintlerinde; gerek efsanelerinde; gerekse de şiirlerinde sık rastlamaktayız.

Sözcük ya bazı şairlerce yerinde kullanılmaması nedeni ile ya da okuyucunun anlamı farklı algılaması nedeni ile zaman zaman özünden uzaklaşmış, gerçek anlamından saptırılmıştır. Bilgi eksikliği ve batini anlamdan uzaklaşılması nedeni ile sadece bir meyhane terimi haline getirilmiştir. ışin en üzücü taraflarından biri de meyhane sözcüğü bile anlamından uzaklaştırılıp farklı bir anlam kazandırılmasıdır.

Büyük tasavvuf ustalarına yazılarına baktığımızda; (gerek rubaileri gerekse de şiirlerinde) ilk bakışta görünen bir sarhoşluk terimidir. Gerek diğer din alimleri gerek yazar ve eleştirmenler bu ilk görüntüye göre hareket edip eleştirilerini ve Dem ile ilgili yazılarını bu çerçevede yazmayı tercih etmişlerdir.

Tabi bu kabuk görüntüsü altına onu derinlemesine araştırmayan da yok değil. Birçok etimolog, morfolog ve Antropologlar bu sözcüğün farklı anlamları üzerinde durmuşlardır