her rüyada şiir gibi gözlerin
beni yakar küllerimi savurur
gece gündüz uyanmadan beklerim
emanettir kokun bir gülde durur.

bitmeden bu rüya ölsem yüreğim avuçlarında
uyandırmasan yok olup bitsem dudaklarında.
getireceğim inan güneşi akşamlarına
uyandırmasan asılı kalsam gözyaşlarında

ne diye geldim ki
ya da çok mu geç kaldım
ben mi bulmalıydım seni
sen beni bulmadan
sen beni vurmadan
ya da daha ne kadar zamanımız vardı
daha ne kadar beklemek gerekiyordu sevdiğim
kaç bahar geçmesi gerekiyordu senden habersiz
kaç defa hayalini kurmam gerekiyordu düşlerimdeki prensim
daha ne kadar beklemem gerekiyordu gülüm
sana kavuşabilmek için
gülüm diyebilmek için
oysa sen sevemedin beyaz gülleri
oysa ben ne çok severdim gülümü
acıyı hüznü gözyaşını çeker alırdı
bir senin gözlerin kalırdı parıldayan
o beyaz güller gibi ışık saçan
sen hep kırmızı güle aşıktın
bense sana...
sen kırmızı gülleri düşünür
aşk derdin
bense sana takılan hayatımı düşünüp
kan ağlıyor yüreğim derdim
tıpkı senin benden bile çok sevdiğin
kırmızı güllerin gibi...
şimdi bende seviyorum o kırmızı gülleri
şimdi benimde beyaz gülüm artık kırmızı..
yüreğimle ıslattım kanattım
gözyaşlarımla yıkamaya çalışıyorum
beceremiyorum
tıpkı kalbimin senden geçemediği gibi
ya sen? sen geçebildin mi benden?
sus gülüm anlatma...
nasıl olsa sende bakamadın gülüne değil mi
sende soldurdun al rengini..
geriye saf bir beyazlık kaldı dimi..
kolundaki yabancının gelinliği gibi
aşkımın kefeninin rengi
tıpkı bir zamanlar benimde sevdiğim gibi
beyaz gül dimi
nasıl olsa sende bakamadın gülüne
sende soldurdun gençliğimde beni ...

kimse senin halini sormaz dostum
sevdalanıp ziyan olsan bile
candan severek biri bulunmaz dostum
sen onun uğruna yansan bile

sevme sevilsen bile dostum
seversen yanarsın yıllarca
kimseye seviyorum deme dostum
birkere dersen ağlarsın yıllarca

mutluluğu ararsın yalnız gecelerde
tek sırdaşın elindeki sigaran olur dostum
acınla gözyaşınla boğulursun senelerce
tek sevenin yine kendin olursun dostum
yine kendin dostum yine kendin