[FONT="Courier New"] Cebeci Köprüsü

Cebeci köprüsünün üstü
Karınca yuvasına benziyor
Hamallar körler topallar
Oturmuş nasibini bekliyor.

Cebeci köprüsü yüksek
Altından tren geçiyor
Ya benim aklımdan geçenler?
Kimse bilmiyor.

Şu dünya güzelim dünya
Tıkır tıkır işliyor
İnsanlar insanlar insanlar
Neden böyle çekişir durur
Aklım ermiyor.

Cebeci köprüsünün korkulukları
Kara boyalı
Daha böyle köprülerden geçersin çok

Çürüyen Otlar-II

Senin oturdugun sehirde
Gökyüzü mavidir benimkinden
Çiçekler daha taze
Kuslar bile güzeldir birbirinden.

Sarkilar daha neseli daha mahzun
Aksamlar daha garipsi
Umut alabildigine genis
Umutsuzluksa denizler gibi;

Trenler bile daha sevinçli
Daha kederli gelir gider.
Gençler bütün hasari
Yaslilar büsbütün kederlidirler.

Kadinlarin sütü daha gür daha ak
Çocuklarin istahi yerinde
Gemiciler bile daha sarhostur
Dogup büyüdügün sehirde.

Garibim! Nazlim! Öksüzüm
Hayal rüzgarlariyla emzir beni de
Uzak ya kokunu duyuyorum
Gül gibi açildigin sehirde.

[FONT="Times New Roman"]Doğu
Yüzlerce binlerce bit vardı
Çarşaflar giysiler üzerinde
Kimi yayılırdı koyun sürüsü
Kimiyse yanaşık düzende...
İşte Doğu bu. Bit deprem ve acı.
Mutluluk dediğin bir lavaş ekmek.
Bir avuç ateştir umut dediğin.
Gerisi kar çamur ve aaaek.

Kara kan akar gecelerden.
Ölüm akar çaresizlik akar.
Yalazlanan ıık köpek sesleri
Horoz sesleridir toz gibi kalkar.

İşte Doğu bu. Kalmışık suskunluk ve acı.
Gül dediğin orda kır çiçeğidir
Işkındır çaırdır yemiş dediğin
Ecel şerbetidir yarin elinden
İçtiğin içeceğin.

İşte Doğu bu. Kesilmiş koyun başı
Gibi bakar orda insan gözleri.
Sevdalar sıcaklık yumuşaklık
türkülerde kalmış bin yıldan beri.

[FONT="Courier New"] Dost

Bir gece habersiz bize gel
Merdivenler gıcırdamasın
Öyle yorgunum ki hiç sorma
Sen halimden anlarsın
Sabahlara kadar oturup konuşalım
Kimse duymasın
Mavi bir gökyüzümüz olsun kanatlarımız
Dokunarak uçalım.

insanlardan buz gibi soğudum
işte yalnız sen varsın
Öyle halsizim ki hiç sorma
Anlarsın.

[COLOR="SlateGray"]Dostlara Türkü

Dostlar bilin ki burda
Bir fakir Cahit Külebi
Garaja çekilmiş hurda
Paslanmış kamyonlar gibi
Bekler durur Ankara'da.

Ne kadın ne aşk ne kumar
Ne çalismak akşama dek;
Yüz vermez oldu sokaklar
Bir bardak su biraz ekmek
Yaşa yaşadığın kadar!

Gel be dünyalık hevesim
Sokul bir parça yanıma!
Toplasalar çıkmaz sesim
Bütün kızları başıma
Gelmez elimi süresim.

Hasreti yeşerten ufak
Ufak esen mavi rüzgâr
Nerde rüyalı ve uzak
Bildir gezdiğim tarlalar!
Dul bir kadın kadar sıcak!

[FONT="Century Gothic"]Hasret
Şimdi tarlalarda güneş vardır
Karlar donmuştur otların uçlarında
Artık akşamları dinlenemem
Başım avuçlarında.

İçi korku dolu kış gecesi
Hiç yatağın yok mu sıcak!
Dağları dolduran kır çiçeği
Hangi rüzgarlar seni koklayacak!

Saçlarımı kesip rüzgara atacağım!
Ta ki haber götürsün bir gün sana!
İçimde bir şeytan var diyor ki:
Aklına ne gelirse yapsana.

Ben bu şiiri yazdım atlı talimde
Bulunduğum şehir İstanbul’du.
Ağır ağır kar yağıyordu
Atımın yelesi bulut renginde.

[FONT="Courier New"] Hikaye
Senin dudakların pembe
Ellerin beyaz
Al tut ellerimi bebek
Tut biraz!

Benim doğduğum köylerde
Ceviz agaçları yoktu
Ben bu yüzden serinliğe hasretim
Okşa biraz!

Benim doğduğum köylerde
Buğday tarlaları yoktu
Dağıt saçlarını bebek
Savur biraz!

Benim doğduğum köyleri
Akşamları eşkiyalar basardı.
Ben bu yüzden yalnızlığı hiç sevmem
Konuş biraz!

Benim doğduğum köylerde
Şimal rüzgarları eserdi
Ve bu yüzden dudaklarım çatlaktır
Öp biraz!

Sen Türkiye gibi aydınlık ve güzelsin!
Benim doğduğum köyler de güzeldi
Sen de anlat doğduğun yerleri
Anlat biraz!