Varlığınla yokluğun arasında kalmayacağım artık,
~ вєйiм нiç sєй`iм oLмaмış giвi.. sadece olmayacaksın..

Sensiz kalma ihtimalı olmayacak, alayına kurulmuş cümlelerin sonunda..

Belki bir kaç satır arasında unutulacaksın, bir müddet sonra..
İçinde olmayacak , boş bir kağıdın gölgesine sığınmayacak sana sitemlerim..
Hani hep kızardın ya, konuş konuş derdin...

Haykırabilirmiyim..?
Korkaklığını..
Bıraktığın bu mavi düşLerLe mavi yalnızlığı,
artık sahiplenilmeyecek olmanın burukluğunu yaşarken,
Haykırabirmiyim..?
dersin..
Susarmıyım, gülüp geçermiyim yoksa...??

Aslında alıştırmalıyım kendimi hiç dönmeyecekmişsin,
dönülmeyecek bir yerdeymişsin gibi..

Farzetmeli, unutmalı..
[COLOR=dimgray]S [COLOR=dimgray]eni hiç tanımamış gibi, yaşamımı sürdürmeliyim..
Var olduğum her yer aşkın şehri olmalı artık yeniden...
Sevmenin sevilebilmenin yeri her yer.
Zamanı yaşanan ve gelecek tüm zamanlar olamalı benim için..

Evet sayfalardan koparıp bir bir
savurmalıyım ]seni ..
Yaşanmış tüm zamanlara, uzaklaşan her adımla
hapsetmeliyim bu anılar sokağına..
Kopan takvim yaprakları, sensiz
geçen günleri saymamalı, yokluğunun güncesini tutmayı artık
bırakmalıyım..

Kabullenmeli,
hazmedilmeli,
aldırmamalı,
hatta sana hak
verebilmeliyim..

Bu satırlarla büyümeye başlamalıyım..
Sırf seni ve çocuklaşan bir ]aşkı kolayca unutabilmek için..
Zira yoksun sanki

Sanki biz hiç yaşamamışız..
Sanki ]aşk denen o hoyrat sarkıyı mırıldanmış
ve
sonra yarım bırakmışız gibi..

Nedenini bilemediğim bir arzuyla bugün hergünkünden daha çok istedim yanımda olmanı..

Kolay değil, sensiz olmak..

İçinin yarısını boş tutmak..

Bu ayrılığın bir süreliğine oluşu, teselli ediyor yüreğimi..

Her ne kadar bilemesemde bu sürenin uzunluğunu sonunun olduğunu bilmek umutlandırıcı..

Zaten herşey umut edebilmekle başlamadı mı ?

"Biz" olabilmek için uğraşmadık mı?


ÇOK ÖZLEDİM SENİ..!

"Biz"i..

Yokluğunda yok olmaktan korkuyorum...

Gözyaşlarınla yıka yaralarımı..


Hadi durma..!

ÇOK ÖZLEDİM SENİ..!

Gözlerimden akan yaşlar artık kalbimi acıtıyor...

Ellerim boş kaldı..

Bugüne kadar hep gecelere isyan ettim..

Ama;

Anladım..

Suçlu ; "gündüzler"

Artık güneş doğsun istemiyorum..

Çünkü her doğan güneş beni hergün yeniden başlayan üzüntülere itiyor..

Tamam..

Dediğin gibi yapıyorum.. ;

Her gün doğduğunda gülüyorum..

Ama bu tebessümler beni hayata bağlamıyor..bağlayamıyor..

Neden hata bende olsun ki ?

Neden acısını doğan günden çıkarmıyorsun ki?

Neden her seferinde bana yükleniyorsun?

Artık acıları sırtıma yüklüyemiyorum,

Eskisi gibi..Çünkü taşıyamıyorum!

Ağzımdan çıkan her bir kelime bir haykırış ama duyanım yok..

Oysaki ben herkesi duyabiliyorum..!

Sen bana sensizliği yükledin..

Ta-şı-ya-mı-yo-rum..

SENİ ÇOK ÖZLEDİM.

....

Çaresizliğime ver;

Sensizim belki,omuzlarımda inanılmaz bir ağırlığı taşımaya çalışıyorum..

Yeni bir sevdayı yasakladığım kalbime, söz geçirmek..

Çaresizliğime ver işte..

Gün gectikçe daha çok seviyorum seni..

Hani unutmam gerek ya ;

Bense her geçen gün dahada sıkı bağlanıyorum "sensizliğine.."

Yaşamın verdiği bıkkınlıkla..

Sürekli bir duvara çarpıyorum..

Olmuyor..

Senin giderken yıktığın gibi yıkamıyorlar bu bedeni..

Kalbin olmak istiyorum..

Sen olamayınca ben olamayan,

Ben olamayınca sen olamayan bir kalp..

HADİ SON VERELİM ARTIK..

Sarılalım birbirimize...

Sımsıkı..

Çok özledim seni..

"Biz"i ..

Ve devamını yüreğinle sen yaz..

Bir Kez Daha Düşlerimi Hecele!
[COLOR=darkslategray] . . . [ Kim Olduğunu Söyleme Sen Çimen gözlerimde saklısın çünkü] . . .

Uydurduğum masalların inanırlığı kalmadı artık
]Kuyruklu bir yalandım ben