Atatürk-çanakkale
Canlar ben sürekli şunu düşünüyorum.Biz hergün rahat rahat yemeyimizi yiyoruz, ailemizle mutlu mutlu yaşıyoruz, yuva sıcağında büyüyoruz ama bizden sadece 50-60 yıl önce durum böyle değildi.Ülkede yokluk, yoksulluk, açlık ve savaş vardı.Çocuklarını elleriyle savaşa yollayan vardı.Öleceğin bile bile düşmanın üzerine hücum eden gencecik askerler vardı.Hepsi canlarını bizleri yani Türkiye'yi bu günlere getirip yükseltmek için canlarını verdiler ama biz ne yaptık? Onlar için ne yaptık söyleyin.Şuan İstiklal Marşı'nı bile okumaya üşenen var yada utandığı için kısık sesle okuyan var.Canlar niye utanıyorsunuz? Bu bizim en büyük coşkumuz.Düşünsenize bu marş ile askerlerimiz yüreklendirilmiş, savaşa yollanmış.Ben o günleri düşünüyorum ve içim sızlıyor.Allah tüm şehitlerin ana-babalarına sabır versin.Bir çocuğu tüm zorluklarla dünyaya getirip ellerinle savaşa yollamak hiç basit değil.Bu duyguyu bilmiorum ama empati kurarak anlayabiliyorum .Arkadaşlar her geşen gün bu cennet vatandan bir parça gidior ve biz boş boş izlioruz sanki canlarını feda edenler olmamış, hayatının baharındayken katledilen gençler yokmuş gibi davranmamalıyız .Tabiki devletin başındakiler kötü adamlar ama bu bizim vatan,Atatürk sevgimizi yok etmemeli.Şuanki gençlerimizi Atatürk hakkında bilgilendirmelidirler.İmkanınız el veriyorsa Zöhre Ana'ya getirmeniz gerekmektedir çünkü Zöhre Ana Atatürk sevgisini en doğru bir biçimde çocuklara aşılayan kişidir.O ATATÜRK'TÜR, ALİ'DİR.