Çağımızda bütün insanların barış içinde, birbirini sevip sayarak yaşama isteği, her gün biraz daha artmaktadır.

İnsanların mutlu olması, onların birbirine yaklaşmalarına, birbirini sevip saymalarına bağlıdır. Aralarında bu sıcak ilişkiler geliştirildikçe; insanlar ihtiyaçlarını gidermek için birbirine destek olacaklardır.

Kurtuluş savaşları gibi halk savaşları da bir çok yıkıma ve ölüme yol açmaktadır. Onun için günümüzde her türlü anlaşmazlıkların ,görüşmeler yoluyla çözüme kavuşturulması istenmektedir.

Atatürk; “Zorunluluk olmadıkça, savaş bir cinayettir.” Demekle,temelde barıştan yana olduğunu hemen belirtmiştir. Bu düşünceye bağlı olarak, sadece yurdumuza saldıran düşmanlara karşı, Türk ulusu ile savaşmıştır. Daha sonra yapılan barışı izleyen yıllarda bu devletlerle, barış içinde yan yana yaşamamızı sağlamıştır.

Yine aynı düşünceyi dile getiren; “Yurtta barış, dünyada barış.” Sözünün de Atatürk’e ait olduğunu biliyoruz.

Atatürk, yalnız Türk Milletinin huzur ve güvenliğini değil tüm dünya milletlerinin mutluluğunu isteyen ve özleyen bir liderdi. Bu düşüncelerini her fırsatta dile getirirdi. Nitekim 1931 yılında yaptığı bir konuşmada; “İnsanları mutlu edeceğim diye onları birbirine boğazlatmak, insanlıkla ilgisi olmayan son derece üzücü bir sistemdir. İnsanları mesut edecek yegâne vasıta, onları birbirlerine sevdirerek, karşılıklı maddi ve manevi ihtiyaçlarını temine yarayan hareket ve enerjidir. Dünya barışı içinde bütün insanlığın hakiki saadeti, ancak bu yüksek ideali taşıyan yolcularının çoğalması ve başarılı olmasıyla gerçekleşecektir.”demiştir.

Görüldüğü gibi Atatürkçü düşüncenin ulusal boyutunun yanı sıra evrensel bir boyutu da bulunmaktadır.

Atatürkçülüğü yürekten benimsemiş olan Türk toplumu, birbirleriyle olduğu kadar, öbür toplumlarla da barış içinde mutlu yaşamak istemektedir.

Her toplum, bu düşünceyi paylaşıp destekledikçe, Atatürk’ün bu düşüncesi, dünya çapında gerçekleşme fırsatı bulacaktır.

İNSAN SEVGİSİ



Varlıklar içerisinde en şerefli ve en mükemmel olanı insandır. Allah onu en güzel şekilde yaratmış ve yeryüzüne göndermiştir. Bundan dolayı sevgiye en lâyık olan da insandır.

Sevgili Peygamberimiz (S.A.V.) de iyi ve sevgiye lâyık insanın kim olduğunu bir hadisinde şöyle belirtmiştir: “İnsanların en hayırlısı, insanlara faydası en çok dokunandır.”

Atatürk, insan sevgisine büyük önem vermiştir. O, bir asker ve devlet adamı olarak tarihin çok çalkantılı bir döneminde yaşamıştır. Birinci Dünya Savaşı’nın acımasızlığını ve İstiklâl Savaşı’nın olumsuz şartlarını görmüştür. Savaşın ne denli acı ve kötü olduğuna çok yakından şahit olmuştur. Bu yüzden, “Yurtta barış, dünyada barış.” diyerek, tüm dünyaya barış ve sevgi dersi vermiştir. Atatürk’ün barışa önem vermesinin altında insana olan sevgisi yatmaktadır. Tek dileği, yeryüzünde barış ve esenliğin kurulmasıydı.

Atatürk, bir konuşmasında şöyle diyordu: “İnsan, mensup olduğu milletin varlığını ve mutluluğunu düşündüğü kadar, bütün dünya milletlerinin huzur ve refahını da düşünmelidir. Kendi milletinin mutluluğuna ne kadar önem veriyorsa, bütün dünya milletlerinin mutluluğuna hizmet etmeye, elinden geldiği kadar çalışmalıdır. ”

O, kimseye kin tutmaz, düşmanlık beslemezdi. Herkese karşı hoşgörülü ve iyi kalpli idi. Engin bir insan sevgisine sahipti. Bir konuşmasında, bu sevgiyi şöyle dile getiriyordu: “Biz kimsenin düşmanı değiliz. Yalnız insanlığın düşmanı olanlara düşmanız.”

Gelecek nesillerin Atatürk’ün hayatından alacakları çok büyük dersler vardır. Zaten büyük insanlar, karanlıkları aydınlatan ışık gibidirler.

Atatürk,şark seyahatinden Ankara'ya dönerken,Ceyhan'a uğruyor.Ceyhan'lılar O'na mütevazi çay sofrası hazırlıyorlar,Neşeli bir şekilde çayınızı içelim diyor.Atatürk'ü görmeye gelen halk orayı hınca hınc dolduruyor.Sohbet edilirken,Bir ara,bir erkek sesi:
-Paşam,Paşam! diye feryat ediyor.
70 yaşında gözleri görmeyen ,beli iki büklüm,yüzü gözyaşı içinde kalmış bir amca yaklaşmaya çalışıyor,ona mani olmaya çalışanlara karşı Atatürk,işaretle onları menediyor.
Paşa karşında diyorlar,ihtiyar adam hıçkırıklarla Paşa'nın omuz başlarını,kollarını,dizlerini yokluyor.
Atatürk bir evlat yumuşaklığıyla amcanın sırtını okşuyor ve soruyor;
-bir isteğin mi var baba
İhtiyar adam;
-oğlum,etrafındaki insanlar ne bahtiyar insanlarki yüzünü görebiliyorlar,halbuki ben bundan mahrumum.Senden bir dileğim olacak,yerine getirirsen ahrete de "bakar kör"olarak gitmem belki der.
Atatürk ,dileğini söyle baba der
-görmekten mahrum olduğun yüzünü öpmek istiyorum
Atatürk,ihtiyarın ak saçlı başına elini koyar,hafifce eğilir ve yanağını yaklaştırarak-buyur öp baba der
İhtiyar adam içini çeke çeke Paşanın yüzünü öperken Atatürk
-buradan da öp diyerek diğer yanağını çevirir.

Atatürk,birgün İzmir kemalpaşa'ya gider(nif).Yolu şaşırırlar ve yolda,tarlasını sürmekte olan köylü ihtiyar bir amcaya rastlarlar.İhtiyar Atatürk'ü görür görmez
-dur bakalım sakın sen bizim Gazi Paşamız olmayasın der
Atatürk de ;
-evet ben Gazi Paşayım
deyince,ihtiyar
-dur senin önce bir ayaklarını öpeyim,der ve Atatürk'ün ayaklarına kapanır.
Atatürk;
-Kalk baba elimi öp der
-olmaz ayaklarını öpeceğim der ısrarla
yolu sorarlar,ihtiyar tarif eder
Atatürk;
-Salih ,babayı memnun et der.Salih 200 lira çıkarır;
-al baba çocuklarına şeker alırsın der.
İhtiyar Atatürk'e dönerek;
-Paşam sen ne yapıyorsun,sen bizim çoluğumuzu çocuğumuzu,namusumuzu,yurdumuzu,dinimizi,ırzımızı kurtardın,bir de üstüne para mı veriyorsun diyerek parayı geri iter.
Atatürk,çocukların var mı diye sorar
2 tane çocuğu olduğunu öğrendikten sonra,okutabiliyormusun diye sorar tekrar.
İhtiyar da mahsulü aldıktan sonra düşündüğünü söyler.
Atatürk;
-Salih, babanın adresini al,çocuklarını Ankaraya aldıralım,biz okutalım der.
Ve babanın güneşten tunçlaşan sevimli yüzünü öptükten sonra,oradan ayrılır.

BU ASLANA KIYILMAZ

Atatürk,1920-1922 seneleri,Ankara istasyonu ve civarında iki katlı,küçük bir evde kalır.
Uyku ile uyanıklık arasında,yatak odasının kapısı zorlanarak açılır ve içeriye silahlı 3 kişi girerler.Atatürk,silahını almaya çalışırken,sesinin bütün şiddetiyle ve kuvvetiyle bağırır;

-Siz kimsiniz, ne istiyorsunuz?

bu adamlar geldikleri gibi birer birer odadan çıkarlar ve içlerinden biri;

-BU ASLANA KIYILMAZ der

ve bu şahıslar 2 saat sonra yakalanır.Atatürk sorar;

-Ne için odama girdiniz ve neden çıkıp gittiniz.
İçlerinden biri,seni öldürmek için gelmiştik,aslan gibi kükreyen sesinden şaşırdık,gözlerinden çıkan ateş gözlerimizi kamaştırdı ,karar veremedik ve sana kıyamadık ve savuştuk der.

Bu kişileri Çerkez Ethem kandırmış,Atatürk'ü öldürüp,hükümetin başına geçmeyi düşünüyormuş.

’İnsanları mutlu edeceğim diye onları birbirine boğazlatmak, insanlıkla ilgisi olmayan son derece üzücü bir sistemdir.'

utan Amerika

’İnsan, mensup olduğu milletin varlığını ve mutluluğunu düşündüğü kadar, bütün dünya milletlerinin huzur ve refahını da düşünmelidir. Kendi milletinin mutluluğuna ne kadar önem veriyorsa, bütün dünya milletlerinin mutluluğuna hizmet etmeye, elinden geldiği kadar çalışmalıdır. ’

Bir kez daha utan