• Hiddetle kalkan nedâmetle oturur.
  
• Hocanın (imamın) dediğini yap (söylediğini dinle), arkasından gitme (yaptığını yapma).
  
• Hocanın (öğretmenin) vurduğu yerde gül biter.
  
• Horoz ölür gözü çöplükte kalır.
  
• Horozu çok olan köyün sabahı geç olur.
  
• Huy canın altındadır.
  
• Huylu huyundan vazgeçmez.
  
• Ihlamurdan odun olmaz, beslemeden kadın olmaz.
  
• Irmak kenarına çeşme yapılmaz.
  
• Irmaktan geçerken at değiştirilmez.
  
• Irz insanın kanı pahasıdır.
  
• Isıracak it dişini göstermez.
  
• Isıramadığın eli öp de başına koy.
  
• Isırgan ile taharet olmaz.
  
• Islanmışın yağmurdan korkusu olmaz.
  
• Ismarlama hac, hac olmaz.
  
• Issız eve it buyruk.
  
• Işığını akşamdan önce yakan, sabah çırasına yağ bulamaz.
  
• İbadet de (mahfi) gizli, kabahat da.
  
• İçi beni yakar, dışı eli.
  

• İğneyi kendine,çuvaldızı ele batır.
  
• İğreti ata binen tez iner.
  
• İki at bir kazığa bağlanmaz.
  
• İki baş bir kazanda kaynamaz.
  
• İki cambaz bir ipte oynamaz.
  
• İki deliye bir akıllı.
  
• İki dinle (bin işit) bir söyle.
  
• İki el bir baş içindir.
  
• İki karpuz bir koltuğa sığmaz.
  
• İki ölç, bir biç.
  
• İnsan beşer, kuldur şaşar.
  
• İnsan doğduğu yerde değil, doyduğu yerde.
  
• İnsan göre göre, hayvan süre süre (alışır).
  
• İnsan insanın şeytanıdır.
  
• İnsan kocar, gönlü kocamaz.
  
• İnsan konuşa konuşa,hayvan koklaşa koklaşa
  
• İnsan sözünden,hayvan yularından tutulur.
  
• İnsan yedisinde ne ise, yetmişinde de odur.
  
• İnsanoğlu çiğ süt emmiş.
  
• İntikam eskir ama asla yaşlanmaz.
  

• İp inceldiği yerden kopar.
• İslam`ın şartı beş, altıncısı insaf demişler.
• İstediğini söyleyen,istemediğini işitir.
• İstemek bir ayıp, vermemek iki ayıp.
• İsteyenin bir yüzü kara , vermeyenin iki yüzü kara.
• İş insanın aynasıdır.
• İş olacağına varır.
• İşine hor bakan (sanatını hor gören) boynuna torba takar.
• İşleyen demir ışıldar.
• İşten artmaz, dişten artar.
• İt derisinden post olmaz.
• İt ite buyurur, itte kuyruğuna.
• İt iti ısırmaz.-İt itin ayağına (kuyruğuna) basmaz.
• İt kağnının gölgesine yatmışta, ne koyu gölgem var demiş.
• İt utansa don giyer.
• İt ürür, kervan yürür.

İti an çomağı hazırla. İti, öldürene sürütürler.
İtle çuvala girilmez. İtle yatan bitle kalkar.

• İyi dost kara günde belli olur.
  
• İyi evlât babayı vezir, kötüsü rezil eder.
  
• İyi insan lafının üzerine gelirmiş.
  
• İyi olacak hastanın hekim ayağına gelir.
  
• İyiliğe iyilik her kişinin kârı, kötülüğe iyilik er kişinin kârı.
  
• İyilik (muhabbet) iki baştan.
  
• İyilik eden iyilik bulur.
  
• İyilik et, denize at, balık bilmezse Hâlik bilir.
  
• İyilikle uslanmıyanın sonu kötektir (Dayak).
  
• Kabahat da gizli olmalı, ibadet de.
  
• Kabahat ölende değil, öldürendedir.
  
• Kaçan balık büyük olur.
  
• Kaçanın anası ağlamamış.
  
• Kadı anlatana göre fetva verir.
  
• Kadı ekmeğini karınca yemez.
  
• Kafirden hacı, elden bacı olmaz.
  
• Kakma el kapısını el ucuyla, yiterler kapını var (olanca) gücüyle.
  
• Kalaylı bakır küflenmez.
  
• Kalem kılıçtan üstündür.
  
• Kalıp kıyafetle adam, adam olmaz.
  

• Kalp kalbe karşıdır.
  
• Kanaat gibi devlet olmaz.
  
• Kanatsız kuş uçmaz (olmaz)
  
• Kanı kanla yumazlar, kanı su ile yurlar.
  
• Kâr, zararın kardeşidir (ortağıdır).
  
• Kara haber tez duyulur.
  
• Karamanın koyunu, sonra çıkar oyunu.
  
• Karaya sabun, deliye öğüt neylesin.
  
• Kardeş kardeşi atmış, yar başında tutmuş.
  
• Kardeş kardeşi bıçaklamış, dönmüş yine kucaklamış.
  
• Karga bülbülü taklit edeyim derken, ötmeyi unutmuş.
  
• Karga yavrusuna bakmış, “benim ak-pak evlâdım” demiş.
  
• Karga, kekliği taklit edeyim demiş; kendi yürüyüşünü şaşırmış.
  
• Karnıyın doymayacağı yere, açlığını bidirme.
  
• Kartala bir ok değmiş, o da kendi yeleğinden.
  
• Kasap et derdinde koyun can derdinde.
  
• Kasap sevdiği postu yere vurur.
  
• Kaşıkla verip, sapıyla gözünü çıkartma.
  
• Katıra “baban kim?” demişler, “dayım attır” demiş.
  
• Katranı kaynatsan olurmu şeker, cinsi batasıca mutlaka cinsine çeker.
  

• Kaynayan kazan kapak tutmaz.
  
• Kaz gelecek yerden Tavuk esirgenmez.
  
• Kaza geliyorum demez.
  
• Kazanmayanın kazanı kaynamaz.
  
• Kazma kuyuyu, kazarlar kuyunu.
  
• Keçi nereye çıkarsa oğlağı da oraya çıkar.
  
• Keçinin canı sopa isteyince, çobanın değneğine (sopasına) sürtünür.
  
• Keçiyi yardan uçuran bir tutam ottur.
  
• Kedi uzanamadığı (yetişemediği) ciğere pis (murdar) der.
  
• Kedinin boynuna ciğer asılmaz.
  
• Kel ölür sırma saçlı olur, kör ölür badem gözlü olur.
  
• Kel yanında kabak anılmaz.
  
• Kele, köseden yardım gelmez.
  
• Kelin ilâcı olsa başına sürer.
  
• Kem göz, kalp akçe sahibinindir.
  
• Kenarına bak bezini al, anasına bak kızını al.
  
• Kendi düşen ağlamaz.
  
• Kesilen baş yerine konmaz.
  
• Keskin sirke küpüne zarar verir.
  
• Kılavuzu karga olanın burnu boktan kurtulmaz.
  

• Kılıç kınını kesmez.
  
• Kır atın yanında duran ya huyundan ya suyundan.
  
• Kırk hırsız bir çıplağı soyamaz.
  
• Kırk yıl ecel yağsa, eceli gelen ölür.
  
• Kırk yıllık Kâni, olur mu Yani.
  
• Kırkından sonra azanı teneşir paklar.
  
• Kısmetinde ne varsa kaşığına o çıkar.
  
• Kızı gönlüne (keyfine) bırakırsan ya davulcuya varır, ya zurnacıya.
  
• Kızım sana diyorum, gelinim sen anla.
  
• Kızını dövmeyen, dizini döver.
  
• Kimi yer, kimi bakar.
  
• Kıyamet ondan kopar.
  
• Kiminin parası, kiminin duası.
  
• Kimse ayranım (yoğurdum) ekşi demez.
  
• Kimseden kimseye hayır yok (gelmez).
  
• Kimsenin âhı kimsede kalmaz.
  
• Kişi refikinden azar.
  
• Kişiyi nasıl bilirsin, kendin gibi.
  
• Koça boynuzu yük değil.
  
• Komşu komşunun külüne muhtaçtır.
  
• Komşunun tavuğu komşuya kaz görünür.