Ata belinden bir zaman anasına düştü gönül

Haktan bize destur oldu hazineye düştü gönül

Orda beni can eyledi et ü sünek kan eyledi
Dört ü on gün diyiceğiz deyritmeğe düştü gönül
Yürür idim anda pinhan Hak buyruğu vermez aman
Vatanımdan ayırdılar bu dünyaya düştü gönül

Beni beşiğe urdular elim ayağım sardılar
Önden acısın verdiler tuz içine düştü gönül
Günde iki kez çözerler başıma akça dizerler
Ağzıma emcek verirler nefs kabzına düştü gönül

Bu nesneyi terkeyledim yürümeye azmeyledim
On ki süneğin yazarlar elden ele azmeyledim
Oğlan iken sultan kopar kim elin kim yüzün öper
Akıl bana yoldaş oldu sultanlığa düştü gönül

Bu çağ ile sakal biter görenin gülmesi tutar
Güzeller katında biter sevisiye düştü gönül
Hayırdan şerri çok sever işlemeğe becid iver
Nefsinin dileğin kovar nefs evine düştü gönül

Kırk beşinde suret döner kara sakala ak iner
Bakıp şeybetin göricek yoldurmağa düştü gönül
Yola gider başaramaz yiğitliğe eli varmaz
Bu nesneleri koyuban yuvanmağa düştü gönül

Oğul aydur bund'ölmez kız aydur yerinde durmaz
Hiç kendi halinden bilmez halden hale düştü gönül
Öliceğiz şükrederler sinden yana iletirler
Allah adın zikrederler çok şüküre düştü gönül

Su getürüler yumağa kefen sararlar komağa
Ağaç ata bindireler teneşire düştü gönül
Eğer varısa amelin yegin olur senin sinin
Eğer yoğısa amelin oddan şarab içti gönül

Yunus anlayıver halin şuna uğrayısar yolun
Burda elin erer iken hayr işlere düşgil gönül

Sözcükler:

Sünük: kemik,

Becid: önemli,

Yuvarmak: ağır davranmak,

Uğrayısar: uğrarsa