Bir zamanlar üç arkadaş varmış...Aşk, DostLuk ve Güven...
Üçü bir arada oldumu harikaymış herşey...Gün gelmiş Aşkın işi çikmış...Eh meslek bu kolay mı?Ama dostlarından ayrılmadan önce söz vermiş onlara.

Beni özlediginizde gelin demiş; uzaklarda olmayacagım. Nerde gözleri arzuyla dolu birbirlerine bakan bir çift görürseniz ben ordayım. Ve ayrılmış yanlarından...

Peki demiş DostLuk Güvene; madem öyle ben de yoluma düşeyim...
Görev çagırır... Ama merak etme, nerde birlikte aglayan iki insan görürsen işte beni orada bulursun...

Güven agzını açmış veda etmek için ama DostLuk ayrılmış arkadaşının yanından onun son sözünü dinlemeden...
Ve gitmiş uzaklara...
[COLOR="Purple"]
Güven sessizce içinden geçirmiş elinde olmadan...
"Beni kaybederseniz,bir daha aslaa bulamazsınız..."

son derece dostlugu güvenı ve aşki
kaybetdıgımızde gerıye dönüp baktıgımızda hepsının nasılda avuclarımızın
arasından kayar gıbi yok oldukları görmek keşkeleri ah o keşkeler cok gec oldugunu
cok iyi anlatmiş arkadaşim

dostluğu güveni ve aşkı çok iyi anlatmışsın ablacim saolasınnn...:)

GÜvenin olmadığı yerde aşk da dostluk da barınamaz zaten!...

Dostluk Zincir Halkalari Gibidir.......halkalar Sağlam Eklenmelidir.......yoksa Ne Zaman Kopacaği Belli Olmaz......dostluğu,sağlam Yapanda Güven,saygi,hoşgörüdür......aşk Bana Göre çok Daha Farklidir......hani Aşkin Gözü Kördür Derlerya ........ben Bu Sözü Neden Bilmem çok Severim

güven insanı her yöne şekillendiren en doğru dürtü...arkasından gelen aşk ve dostluk zincirin kopmaz parçaları...öyle ki, zincirin ilk halkası ne kadar sağlam olursa arkasından geliceklerde onu takip edicektir zaten....