Bir şiirinde “Üç yüz onda gelmişim cihana” diyen Aşık Veysel 1894’te Sivas’ın Şarkışla ilçesinin Sivrialan Köyünde doğdu. Yedi yaşında geçirdiği çiçek hastalığı nedeniyle sol gözünü, daha sonra da bir kaza sonucu sağ gözünü yitirdi. 13 yaşında saz çalmaya başladı ve Çamşıhlı Ali Ağa’dan dersler aldı. 1919 ve 1928’de iki evlilik yaptı ve yedi çocuğu oldu. Sivas, Tokat, Yozgat ve Kayseri köylerinde türkü söyleyerek dolaştı. 1931’de folklor araştırmacısı Ahmet Kutsi Tecer’in keşfettiği Aşık Veysel 1933’te Cumhuriyet’in 10. yılı nedeniyle geldiği Ankara’da “Cumhuriyet Destanı” adlı şiirini okudu. Daha sonra İstanbul Radyo’sunda türküler söyledi.
1941-1946 yıllarında sırasıyla Arifiye, Hasanoğlan, Çifteler, Kastamonu, Yıldızeli, Akpınar Köy Enstitülerinde halk türküleri ve saz dersleri verdi. Aşık Veysel’e 1952’de büyük bir jübile yapıldı ve 1965’de türkçeye ve milli birliğe yaptığı hizmetler nedeniyle TBMM’nin çıkardığı özel bir kanunla maaş bağlandı.

Halk Ozanı Aşık Veysel Şatıroğlu 21 Mart 1973’te Sivas’a bağlı Şarkışla ilçesinin Sivrialan Köyü’ndeki evinde akciğer kanserinden öldü ve vasiyeti gereği türküler söylenerek toprağa verildi.


Aşık Veysel’in şiirleri Ümit Yaşar Oğuzcan’ın düzenlemesiyle Dostlar Beni Hatırlasın (1970, 1971) adlı kitapta toplandı. Yaşamı, senaryosunu Bedri Rahmi Eyüboğlu’nun yazdığı ve Metin Erksan’ın çektiği Aşık Veysel’in Hayatı/Karanlık Dünya (1952) adıyla filme alındı.
Halk şiiri geleneğinde özgün bir yeri olan, şiirleri ve türkülerinin sürekli yeni besteleri ve yorumları yapılan Aşık Veysel her yıl haziran ayında Şarkışla’da düzenlenen bir şenlikle anılır.

KIZILIRMAK

Daima bulanın, asla durulman,
Nedir bu sendeki hal, Kızılırmak?
Çağlayıp akarsın, hiç mi yorulman?
Seni zapteyleyemez göl, Kızılırmak.

Bahar gelir, bulanırsın, coşarsın,
Dalga vurur, kenarlara taşarsın.
Dünya kurulalı böyle yaşarsın,
Tükenmez ömrün var bol, Kızılırmak.

Toplanır suların yayladan, köyden,
Kuvvetler alırsın çeşmeden, çaydan.
Fariğ olup vazgeçmen mi bu huydan?
Kimseye vermezsin yol, Kızılırmak.

Yel estikçe dağlar karın eritir,
Güneş olur, çayır çimen yürütür;
Dünyada bâkisin, hükmün câridir,
Sana kuvvet verir sel, Kızılırmak.

Zara dağlarından toplaşın gelin,
Sivas'ın kenarın dolaşın gelin,
Yıldız ırmağına ulaşın gelin,
Göksu'yu beraber al, kızılırmak.

Kızıldağ'dan doğru çıkıp gelişin,
Kayseri'de Karasu'ya karışın,
Cahdın nedir, yola devam çalışın,
Delice ırmağın bul, Kızılırmak.

Ulu sular ile akıp gidersin,
Tavşanlı dağına bakıp gidersin,
Uğradığın yeri yıkıp gidersin,
Git Karadeniz'e dol, Kızılırmak.

Veysel'in gözünden çağlayan sular;
Derdim gizli durur, yüzlerim güler,
Seni tutsun beni tutan uykular,
Derin uykulara dal, Kızılırmak.

Aşık Veysel ŞATIROĞLU

SAKLARIM GÖZÜMDE GÜZELLİĞİNİ

Saklarım gözümde güzelliğini
Her neye bakarsam sen varsın orda
Kalbimde gizlerim muhabbetini
Koymam yabancıyı sen varsın orda

Aşkımın temeli sen bir alemsin
Sevgi muhabbetsin dilde kelamsın
Merhabasın dosttan gelen selamsın
Duyarak alırım sen varsın orda

Çeşitli çiçekler yeşil yapraklar
Renklerin içinde nakşını saklar
Karanlık geceler aydın şafaklar
Uyanır cüml'alem sen varsın orda

Mevcudatta olan kudreti kuvvet
Senden hasıl oldu sen verdin hayat
Yoktur senden başka ilanihayet
İnanıp kanmışım sen varsın orda

Hu çeker iniler çalınan sazlar
Kükremiş dalgalar coşar denizler
Güneş doğar perdelenir yıldızlar
Saçar kıvılcımlar sen varsın orda

Veysel'i söyleten sen oldun mutlak
Gezer daldan dala yorulur ahmak
Sen ağaç misali biz dalda yaprak
Meyva çekirdeksin sen varsın orda

Aşık Veysel ŞATIROĞLU

Tanrı ancak bu adar güzel anlatılabilinirdi... Bu muhteşem şiirini muhteşem bir besteyle de bütünleştiriyor Aşık Veysel... Her dinleyişinde de Bilim'in gönlünü çalıyor...
Aaah, Ah...