HAYRETTİN Baba'dan

Müslüman sayılır Allah bilmiyo
Yolunu yitirir nere gidiyo
Cümle mahlûk yaradana geliyo
Kuzusun yitiren koyun meliyo

Bir çiçek misali açıp solarsın
Görünmez köylere kendin yorarsın
Burada duymazsın birgün duyarsın
Sahipsiz kalırsın insan ararsın

Muhammed üstadım Pirim Ali’dir
Kırkların evinde cemde yeridir
İmam ikrar bir karar verilir
En sonunda cesat yere serilir

Götürür ahbabın sonunda seni
Akibet toprağı bedeni teni
Cehennem kapısı şeytanın yeri
Kullar azmış Zöhre haber ver Ali

Bu dünya fanidir insan göçüyo
Bile bile dervişlere ürüyo
Ömür bitmez gibi hele yürüyo
Kahkaha atarak niye gülüyo

Bilmez görmez bu alemde yaşayan
Dünya dolar taşar suları coşan
Kanatlar Ali’ye dervişler uçan
Her taraf bezenmiş kokuya saçan

Ahret gömleğini sırtına almış
Giden gelen var mı topraktan kalkmış
Mustafa tacını kimlerden takmış
Kara deve gelmiş kapıya ıkmış

Zahir batın okudanım Ali’dir
Her dervişin zaten adı delidir
Hem gezinir hem şalında velidir
Şahımerdan ismi billah Ali’dir

Sorgular sorular birbir divanda
İllâ Ali illâ Seyfe Merdan’da
Yeşil Zülfikarı gezer havada
Oniki imam soyu yazar burada

Cennet kapısında Fatıma Zöhre
Şefaat isterim ulaşsın bize
Mim yazar elleri şimdiden pire
Bu dünya sahibi göçüyo kime

Uzak mıdır Yemen gerçek er isen
Kırkların içinde Hakka var isen
Oniki İmam sultanına Pir isen
Ekilmiş ekeni mürşid veliysen

Kırmızı gül teni verir açıyo
Kokusu cennetten Pir’e saçıyo
Katar katar durna gökte uçuyo
İman ikrar bitmiş erden kaçıyo

İki elin almış yanına yatar
İşi gücü bitmiş yolunu tutar
Sanki bir ejderha Azrail yutar
Et kemik cesatta kaldırır atar

Onsekiz yaşını yel gibi geçer
Yirmisine gelmiş libasın seçer
Ahreti düşünmez gün biter göçer
Herkes ektiğini önünde biçer

Taput derler bunu kimler yapıyo
Evinden yerinden dışa atıyo
Kararmış ışığı nasıl yakıyo
Bir zaman inanmaz kafir atıyo

Cevheri satalım Zöhre Ana’dan
Dervişler ayrılmaz Hüsnü Rıza’dan
Kerbela sözleri döker Hüdadan
Sen seni bilmezsin bilir yaradan

Kara giymiş derviş hakka gezinir
Gece yatmaz gündüz kula ezilir
Kırkların darına duran dizilir
Hz. Hüseyin niye kesilir

Musalla taşına uzanır kalkmaz
Bir zaman gezinir dünyadan korkmaz
İyi kötü günler geçirir bıkmaz
Ahbap dostu yoktur yüzüne bakmaz

Yalan düzen durmaz dili dönüyo
Tatlıdır, naziktir canın veriyo
Nerede bu köyler herkes geliyo
İnanmaz Allah’a kafir ürüyo

Yaradan yücedir kimsin bilemez
Toprağa yatanlar geri gelemez
Ölüyor cesatın niye dirilmez
Azrail başında çöktü görünmez

Birer birer can cesetten çıkıyor
Ecel teri döker uruf bıkıyor
Dünya kadar malın olsa ıkıyor
Direnmiş bedenin kimler yıkıyor

Kimi suyun döker kimide kefin
Akibet mezardır bilirdir yerin
Bir zaman yapardın boşudu evin
Çağırsam duyar mı acaba Pirin

İmansız Kuransız birgün gelirsin
Hakikat hakkını Hakka verirsin
Domuz gibi cesat yere gerersin
Şu dünyada ölmez gibi gezersin

İçilmez suların zehire döndü
Komşu akrabalar bak seni gömdü
Mekke Kabe derler kıbleye yönü
Abdest namaz geze geze övündü

İbret irşat eder kullar sürünür
Dermansız dertlere düşen dövünür
Bir zamanlar kızım oğlum övünür
Yatar yere vallah toprak üğrünür

Şu dünyada üç beş arşın bezine
Eyvah çeken birgün vurun dizine
Sen inanman niye Zöhrem sözüne
Sonun gelmez dokunduysan gözüne

Zöhre Ana Zöhre Ana dillerde
İkrarı bütündür vermiş pirlere
Kimi kafir kimi körler nerede
Sultan Süleyman’a eren erlere

Kötü iyi demez bir bir gidiyo
Malı mülkü bitmiş kime veriyo
Hem gezinir hem oturur biliyo
Yoktur ibadeti şeytan gözlüyo

Allah yoktur diye isyan edenler
İbadet edemez yolsuz gezenler
Hergün bin adamı yolcu görenler
Boşunamı göçer bir bir gidenler

Kimi abdest kimi namaz övünür
Hakka yapmaz ibadeti görünür
Kıblem Muhammed’dir Kabem Ali’dir
Yeşil ırmak Abû Kevser gölüdür

Ben okurum benim Hocam Ali’dir
Bir ismi Zöhre Ana biri Velidir
Çok kafir var çamur atar peridir
Hacı Bektaş Veli kırklar cemidir

Ay güneş içinde nuru görene
Bezenmiş şallara Hakka gezene
Kıyamet ahiri pire gidene
Varolsun cihna böyle gelene

İbadet yapalım Allah yoluna
İman eyle Oniki imam soyuna
Birgün yola düşen pişman sonunda
Yakasız gömleği dakan dalına

Taş dikilmiş mezarının üstüne
Kuşlar konmuş öter Allah ses vere
Bu dünyada insan dolar körğine
Göremez gözleri ahret nerede

Nice insan yatmış sesi gelmiyo
Uğradım mezara selam vermiyo
Çağır bağır boşa geri dönmüyo
Bile bile münkir Hakkı körlüyo

Kaynamış bedeni aşk ateşine
Kimi mahluk düşmüş dünya işine
Bu dünya boşuna güvenme gine
Akibet zamanı koyarlar yere

Gündüzü bilinmez gecesi bitmez
Vade yetmeyince eceli yetmez
Tohumu ekmezse tarlası bitmez
Bülbüller yerinde kargalar ötmez

Hüdaiyim bilinmez Musa’dır adım
Kırkların içinde varıdı tadım
Yobazlar daşladı bi zaman yadım
Sen bildir Zöhre Ana haberim saldım

Muhammed Ali’nin var oldu yolu
İmam Hüseyin’e bağlıdır kolu
İt ürür kervana köpeğin sonu
Kerbela şehidi imamlar oğlu

Cebrail’e Mekail’i bildiren
Dört kitabı gökyüzünden indiren
Hasan ile Hüseyin’i sildiren
Akibette Zöhrem bizi güldüren

Durnalarım gelir senle ötüşür
Düşmanlarda daha bekler pekişir
Düğün aşı gibi çorba pişirir
Darda koymaz birgün Hızır yetişir

Dağlar duman oldu tepesi yüce
Dervişler kelamı okuyor hece
Karadır yazısı hocalar nere
Ak kalem nurdandır İmam Ali’de

Karadan okumuş bilemez ağı
Ahraz dillenmiyor Allah’tır varı
Her kul göçer ama boşadır salı
Muhammed Ali’dir sırları arı

Hüdai’yem ben Zöhrem’e kavuşam
Aşikere ummanlarda konuşam
Cümle alem diller Hakta dolaşam
Bozatlı Hızıra hümmet ulaşam

Büyümüş bedeni bilemez kendi
Yedi yaşlı oğlan devidi bendi
Şimdide Zöhre Ana dillenir dili
Ummanlara dalar yatar bedeni

Derya Umman dalar yatar bilinmez
Dervişlik makamı boşa verilmez
Bir abdes namaza kulluk edilmez
Şahımerdan derler kolay görünmez

Sorun beni şu sorgumu vereyim
Hızır derler ben atına bineyim
Dünya dolu boşa gamım nideyim
Ulu mevlam pervanesi döneyim

Şu cihanda ulu derler Ali’ye
Gönül verdim Hacı Bektaş Veli’ye
Oniki İmam yolu Haktır gidene
Arşa dikmiş yeşil güneş direğe

Hak dediler Muhammed’in nefesi
Necefte ötüyo bülbül kafesi
Pir dalında gördüm pirin heybesi
Hüseyin’e vermiş postun hibesi

Has bahçede çiçek kokusu kokar
Kerbelada Fırat suları akar
Od olmuş sinamı ataşı yakar
Hüseyin davası Kerbela çıkar

Nurdan bezetmişler kundağı belli
Geziyor erenler adları veli
Baharda akıyor bulanık seli
Gördüm zemheride esiyor yeli

Sana diyom, sana utanmaz kafir
Savaşa katılmış Muhammed bedir
Allah’ın yoluna giderim nedir
Sırı sır oluyor hikmeti gelir

Cumaya dizildi bir bir duranlar
Kerbela adını anmaz yobazlar
Kuşlar bile öter Ali’Ye çatlar
Üç kulfu bir elham cennete zorlar

Muhammed adını bilse diyemez
Kırkların sohbetin kalbi veremez
Don değişir Ali Arap göremez
Fatıma Zöhre’den şefaat gelmez

Üst üstte yapılır binası uzun
Mim yazılır elde sohbeti hüzün
Allah’ı bilmezsin karadır yüzün
Bir engür şerbeti içilir üzüm

Bildiren: PİR ZÖHRE ANA

] Mürşide varmağa talib olursan
İbtida insandan rehber isterler
Verdiğin ikrara doğru gelirsen
Aht ile peymandan rehber isterler

] Mürşidin nazarı müşkülü seçer
Kâmil olan rehber Sıratı geçer
Can kuşu kafesten akıbet uçar
Tenden uçan candan rehber isterler

] Mürşidin var ise olursun insan
Mürşidin yok ise kalırsın hayvan
Arasat gününde kurulur mizan
Açılan mizandan rehber isterler

] Muhammed Ali’nin nurun görmeğe
On iki İmamların yolun sormağa
Erenlerin divanında durmağa
On iki erkândan rehber isterler

] Şah-ı Merdan bir yol kurmuş kuluna
Yola giden rehberinden biline
Gitmek ister isen mü’min yoluna
Din ile imandan rehber isterler

] Marifet babına girmek dilersen
Hakikat güllerin dermek dilersen
Erenler sırrına ermek dilersen
Ahd ile peymandan rehber isterler

] Teslim Abdal söyler bu hikâyeti
Nefsini bilmektir gücün gayreti
Yirmi dokuz huruf yedi ayeti
Bilmeye insandan rehber isterler

Virani Baba

Virani'yem Âli dost
Gümansızım beli dost
Çağırırım gece gündüz
Medet senden Ali dost

] Virani'yem Âli dost
Gümansızım beli dost
Didar ona müyesser
Her kim olur Âli dost

Virani Âli dostu
Oluptur beli dostu
Âli aşkına gibiydir
Eğnine şalı, postu

Viranı Âli dostu
Oluptur beli dostu
Âli'den gayri bilmenem
Budur sözümün dürüstü ]

En üstün ibadet;
Sıkıntılı anında, Sabırla kurtulmayı beklemektir..!

- Hz. Muhammed

Kulak verdim dört köşeyi dinledim
Ardımızdan gıybet eden çoğumuş
Ben dünyayı sonsuza dek bellerdim
Meğer dünya dört sultanlık yerimiş


Karşıda uzanır yapraklı dağlar
Hastanın derdini bilemez sağlar
Her nere vardıysam dertliler ağlar
Gezdim şu alemi dertsiz yoğumuş

Karac'oğlan der ki dosta sarılam
Su değilem bulanıp da durulam
Bu dünyada sevdiğine sarılan
Ahirette sorgu sual yoğumuş

Karacaoğlan

Erenler serveri gerçekler piri
Hünkar Hacı Bektaş erleriyiz biz
Balım Sultan Abdal Musa şahımız
Seyid Ali Sultan gülleriyiz biz

Kaygusuz Sultan'dır bir serdarımız
Kara donlu candır türbedarımız
Kanber Ali Sultan şehsüvarımız
Necef deryasının güheriyiz biz

Sarı İsmail Hacım Sultan ulumuz
Şah-ı Horasan'a çıkar yolumuz
Muhammed Ali'den kokar gülümüz
On iki tarikatın serveriyiz biz

Türabi üçlerin birisi oldu
Yedilerle kırklar meclise güldü
Horasan erleri azmedip geldi
Muhammed Ali'nin kullarıyız biz

Turabi Baba

] Teslim Abdal

] Mürvetim var Hak Muhammed Âli'ye
Daha sizden gayrı kimim var benim
Hızır ile Hacı Bektaş Veli'ye
Daha sizden gayrı kimim var benim

Bundan geri durdum işlemez yolum
Astılar kollarım kestikler elim
Hasan, Hüseyin'e malumdur halim
Daha sizden gayrı kimim var benim

Bundan geri kabul ettim ölümü
Ya Zeynel Abidin sen al elimi
İmam Bakır'a arzeyledim halimi
Daha sizden gayrı kimim var benim

İmam Cafer hallerimden bilesin
Durduğumuz yerde elim alasın
Kazım Musa carımıza gelesin
Daha sizden gayrı kimim var benim

İmam Rıza'dan ola inayet
Ol İmam Taki'den bize hidayet
Şah İmam Naki'den bize emanet
Daha sizden gayrı kimim var benim

Oniki İmamlar'dan bir tuttuk daman
Ondört Masum'u Pak, ya sahip zaman
Hasan'ül Askeri Mehdi el aman
Daha sizden gayrı kimim var benim

Teslim Abdal eyder hasıl-ı kelam
Carımıza yetiş ya Şah-ı Merdan
Mürvet Celal Abbas ya Rabbü'l -lem
Daha sizden gayrı kimim var benim..

Allah Allah Ya 12 İmamlar..
( Seyyid Teslim Abdal )