Atilla Karaduman

Gaziantep Şehitkamil İlkokulunda okuyorum...

İşte o dönem yaşadığım bir olaydan bahsetmek istiyorum bugün..

Mahallemizde sürekli şık giyinen, hergün tıraş olan, güzel kızlarını okutan bir beyefendi vardı...

Mahallemizin "yerlileri" bu beyefendi adam yoldan geçerken bizlere işaret ederlerdi: "Bu Alevi" diye!"

Adama hayranlık duyuyordum...

Bizim "yerliler" özellikle kız çocuklarını okutmaz, iyi giyinmez, sürekli küfürle konuşur çoğunluğu okuma-yazma bilmezdi.

Bu uzun boylu beyefendi adamı elinde bir gün gazetesiz görmedim.

Bir gün evinden çıkıp işine giderken yanına gidip "Amca ben de Alevi olacağım" dedim!

Adam gülümseyerek "Sen Halil Beyefendinin oğlusun" değil mi? diyerek başımı okşadı.

Bunu niçin yapmıştım. Çünkü adam, giyimi, kuşamı, konuşması bıraktığı izlenim ile bende Atatürk imajını yaratmıştı.

Bizim yerli mahalleliler halen ayaklarında şalvarla gezerken o adam yelekli takım elbise giyiyordu.

Bunu niçin mi yazdım?

Gaziantepli Alevilerin can dostu Zekeriya Gökpınar hakka uğurlanmış hem de semahlar eşiğinde.

"Evvel giden ahbaba selam olsun erenler" demekten başka birşey gelmiyor elden.

KAYNAK : Gaziantephaberler.com

Bize ve gençlerimize ders niteliğinde bir yazı.

Öğretmenliğe başladığım 1997 yılında Hizmet İçi Eğitim Kursuna devam ediyordum.
Derslerden birine gelen müfettiş derse bir soruyla başladı:

- Size göre öğretmenin toplumumuzdaki yeri nedir?

Doğrusu hangi açıdan ele alacağımızı nasıl bir cevap vereceğimizi bilemedik.
Biraz da müfettiş karşısında rahat konuşamamanın sıkıntısını da yaşıyorduk. Sorusuna cevap alamayan müfettiş sınıf kapısına yöneldi, kapıyı açarak şöyle dedi:

- Arkadaşlar öğretmenler toplumumuzda okeye dördüncü adamdır. Okeye dördüncü adamlar dışarı çıkabilirler. Öğretmenlik yapmak isteyenler kalsın sınıfta.
Benim için etkileyici bir sözdü.
Yine de teneffüste bunu arkadaşlarla tartıştık.
Bazı arkadaşlar bu sözü ağır bulmuşlardı.
Ancak ilerleyen yıllarda gerçekten de bazı kahvehanelerin müdavimi ve özellikle okey oynayan bir çok öğretmen gördüm.
Meslek hayatımda hiç bir velim, hiç bir öğrencim beni kahvehanede okeyin başında görmedi.
Çalıştığım her yerde önce çalışkanlığım ve becerimle kendimi ispat ettim, sonra da Alevi olduğumu göğsümü gere gere ifade ettim.
Zöhre Ana'yı tanıdıktan sonra bu konudaki çekingenliğim iyice geçti.
Alevilik benim için bir kimlik, bir gurur kaynağı oldu.
Zöhre Ana pirime şükürler olsun. Allah başımızdan eksik etmesin.

Sadece öğretmen olanlar değil hiçbir alevi kanımca okeye dördüncü adam olmamalı...

ZÖHRE Anam'ı tanıyan bir insan çekiniyorum dediktensonra ayıp olur.
PİRİM'in sohbetinde çekinmemek için bulunuyoruz bende öyleydim çok çekinirdim ve korkardım çok şükür onları aşdım belki çok baskılı Büyüdüğüm için kendiyolumuzdan çekiniyordum belki kendimi ifade edemiyordum ondan çekiniyor olabilirdim Güzel ALLAH'ımın bugünkü gününe şükürler olsun.
Ders niteliğindeki yazılarınız çok güzel kolay gelsin.