Kurtuluş Savaşı'nın başarıyla tamamlanmasından hemen sonraki haftalar...
Atatürk,başyâveri Cevat Abbas Güver'i,annesi ve kardeşini Ankara'ya getirmekle görevlendirilir.
Ankara'ya gelen Zübeyde Hanım,hasta olmasına rağmen giyinir kuşanır;oğlunu karşılarken iyi görünmeye çalışır.
Atatürk,yıllardır,yüzünü çok az görebildiği annesine sarılır,defalaca elini öper.
Biraz sonra Zübeyde Hanım,
''Kemal,oğlum''der,''Senden bir ricam var,bana elini verir misin?''
Atatürk,elini hemen annesine uzatır.
Zübeyde Hanım,kendisine uzatılan eli kapar ve hızla önce dudaklarına,sonra alnına götürür.
Çok şaşıran Atatürk,elini çekmeye çalışırken,
''Anne...Anne...Ne yapıyorsun anne?''der şaşkınlıkla.
Zübeyde Hanım,gülümseyerek bakar oğluna.
''Ben senin annenim,''der,''Elimi öpmen vazifen ve terbiyen gereği.Öte yandan,ben aynı zamanda bu milletin bir ferdiyim.Bu milletin bir ferdi olarak,bu vatanı kurtardığın için senin elini öpmek de benim vazifemdi.Şimdi çok bahtiyarım.''

Onlar sadece elleri öpülesi değil,ayaklarını bastığı yerlere niyaz edilesi mübareklerdir.

[COLOR=Purple] MUSTAFA KEMALIN Ayağının tozuna kurban olurum ayağını bile öpmek büyük bir mutluluktur.