Ali almış sancağını eline
Çekilip giderler mahşer yerine
Hasan'ı Hüseyin'i almış yanına
Ah ümmetüm diyü ağlar Muhammed

] Kıyâmet kopıcak cânlar uyanır
Kâmil derviş mürşide dayanur
Yüzün yere koymuş Hakk'a yalvarur
Ah ümmetüm deyü ağlar Muhammed

Uryân olmış yatar ol zaif tenler
Sararmış benizler söylemez diller
Mahşer yerine cem olmış erenler
Ah ümmetün deyü ağlar Muhammed

Yunûs eydür gelin kadrin bilelüm
Fırsat elde iken tevhid idelüm
Rûhu için çok salâvât virelüm
Ah ümmetüm diyü ağlar Muhammed

Yunus Emre ]

Canım kurban olsun senin yoluna,
Adı güzel, kendi güzel Muhammed.
Şefaat eyle bu kemter kuluna,
Adı güzel, kendi güzel Muhammed.

Mumin olanların çoktur cefası,
Ahirette olur zevk ü sefası.
Onsekiz bin alemin Mustafa'sı,
Adı güzel, kendi güzel Muhammed.

Yedi kat gökleri seyran eyleyen,
Kürsünün üstünde cevlan eyleyen,
Mi'racda ümmetin Hak’dan dileyen,
Adı güzel kendi güzel Muhammed.

O çariyar onun gökler yaridir,
Onu seven günahlardan beridir.
On sekiz bin alemin serveridir,
Adı güzel, kendi güzel Muhammed.

Yunus n'eyler iki cihanı sensiz,
Sen Hak Peygambersin şeksiz, gümansız.
Sana uymayanlar gider imansız,
Adı güzel, kendi güzel Muhammed.

Yunus Emre

Dervişlik dedikleri hırka ile taç değildir ,gönlünü derviş eyleyen hırkaya muhtaç değildir.

YUNUS EMRE

AŞK MAKAMI ALİDİR

Aşk makamı alidir, aşk kadim ezelidir,
Aşk sözünü söyleyen cümle kudret dilidir.

] Diyen o, işiten o, gören o, gösteren o,
Her sözü söyleyen o, suret can menzilidir.

Suret söz nerde buldu, nerde sözü iş oldu,
Suret kendi dil geldi, dil hikmetin yoludur.

Suretler ün diyemez, söz kendisi söylemez.
İşler hicapsız olmaz, risalet hasılıdır.

Bu bizim işretimiz, odur bu lezzetimiz,
İçip esridiğimiz, aşk şerbeti gülüdür.

Onu ona dersin onun, söyleyen o, söz onun,
O bizimdir, biz onun, gayrı tesbih dilidir.

Yunus sözün tak kılan, görmedi münkir olan,
Ömrün zulmete salan marifet yaksuludur.

Yunus Emre [COLOR=#1C1E21]]

Yunus Emre'nin Dervişlerle Mağaradaki Sohbeti

Erden sana nazar ola
İçin dışın pür nur ola
Beli kurtulmuştan ola
Şol kişi kim gammaz değil

] Yunus bu sözleri çatar
Sanki balı yağa katar
Halka matahların satar
Yükü gevherdir tuz değil

Yunus Emre ]

Yunus birgün Mevlâna’ya: ’Mesnevi’yi sen mi yazdın?’ demiş. Mevlâna ’Evet’ deyince, ’Uzun yazmışsın! Ben olsam:
’[COLOR=#800080]Ete kemiğe büründüm
[COLOR=#800080]Yunus diye göründüm ’
derdim, olur biterdi! ’demiş.


Mevlâna ve Yunus
Yunus, Konya’da bulunduğu yıllarda Hz. Mevlâna’nın büyük oğlu Sultan Veled ile arkadaşlık etti. Her ikisi de Mevlâna’dan ders aldı. Mevlâna vefat edince Yunus çok perişan oldu. Ardından içli gözyaşları döktü. O günlerde Mevlâna’nın mübarek mezarı üzerine bir türbe yapılıyordu. Yunus, bu inşaatın gönüllü ırgatı oldu. Sabahtan akşama kadar omuzunda taş, tuğla taşıdı. Bir seher vakti, erkenden baş mimar inşaatı kontrole geldi. Bir de ne görsün, bir işçi yerden bir tuğla alıyor ve ’Allah – Hakk’ diyerek yukarı fırlatıyor. Tuğla havada bir kaç devir yaptıktan sonra kubbede yerini buluyordu. Bu işçi Yunus’tan başkası değildi. Mimar bu durum karşısında hayretler içinde kaldı. O işçinin yanına yaklaştı ’Kimsin sen?’ diye sordu. Bu sırada o işçi yerden aldığı tuğlayı yukarıya fırlattı. Fakat bu tuğla yerine varmadan yere düşüp parçalandı. Böylece Yunus’un kerameti meydana çıktı. Artık oralarda kalamazdı ve Konyayı terk etmeye karar verdi. Sultan Veled’in elini öpüp ayrılacağını bildirdi. Sultan Veled de O’na ’Git Yunus Git’ Sen artık türbe değil de gönül binaları yap.’ diyerek onu uğurladı’