[FONT=Franklin Gothic Medium]Şeytanın bir gün seveceği, âşık olacağı tutar. Şeytan bu ya, anında bir melek olur; en meleğinden. Benim şeytan olduğumu bilen hiç kimse bana, inanmaz diyerek başka bir şehre gider. Bir yer aradı kendine; yediği yemişlerin, kırdığı cevizlerin, yalanlarıyla birbirine düşürdüğü insanlardan uzak bir şehir. Aslında onun kötülüğünün erişmediği bir yer yoktu ama O doğduğu topraklara gitmeye karar verdi. Çünkü bilmiyordu köylüleri O’nun şeytan olduğunu. Köyden ayrıldıklarında mini minnacıktı yani henüz fitne düşmemişti, olmayan yüreğine.

[FONT=Franklin Gothic Medium]Ansızın çıkageldi bir gün, dedesinin toprak evine. Öyle bir geldi ki herkes anlattı; bin cami yaptırmış, bin hayrat yaptırmış, bin fakire analık yapmış diye. Etrafta melek olduğuna dair söylentiler yayıldıkça, daha bir masumlaşıp güzelleşti(!) çevrenin gözünde artık kanatsız bir melekti O. Gerçi bu “melek” kelimesine deli oluyordu ama artık köprüyü geçene kadar sabredecekti. Buraya bir amaç için gelmişti. Öyle ufak sebeplerden dolayı sivri kuyruğunu, insanlara göstermek istemiyordu. Aşık olmalıydı, aşık… Hayatta her şeyi yapmış ama şu aşk denen, kızların baygın baygın anlattıkları şeyi bir türlü yaşamamıştı. “Ben” dedi kendi kendine, “Öyle bir aşık olacağım ki; bundan sonra aşk denilince ben akla geleceğim.”.

[FONT=Franklin Gothic Medium]…

[FONT=Franklin Gothic Medium]Aradan günler, aylar geçti. Melek yüzlü şeytanın işveli halleri bütün erkeklerin dilinde dolaşır oldu. Sıkı dostlar, ahbaplar, sözüm ona kankalar; sattılar birbirlerini O’nun uğruna. Güzel sözler unutulup küfürlerle başlar oldu cümleler ve kuyuları kazılır oldu arkadaşların, kanatsız meleğe kavuşmak için. Kanatsız melek ise masumu oynamayı çok iyi bildi. Bazen iki kardeşin ikisine de âşık olmayı denedi, sırasıyla. Bazen evlilere sarktı, bazen ili kınalı yeni nişanlılara. Hep güzel sözler söyledi, bıyığı yeni terlemiş delikanlılara. Neden böyle daldan dala atladığını soranlara ise hep mantıklı cevaplar vermeye çalıştı: Hadi benim nasibimse, ne biliyorsun? Birbirine düşman oldu birlikte oynayarak askere gidenler. Karanlık, zulmet kapladı ortalığı. Öyle ki; çeşmeler bile kinlenip akmaz, toprak mahsul vermez oldu. Ama işbirlikçilerinin de yardımıyla kimse meleğimize suç bulmadı.

[FONT=Franklin Gothic Medium]Bir gün bir haber duyuldu: Şehirde meleğimiz âşık olmuş, diye. Ondan sonra kimse görmedi melek yüzlü şeytanı bir daha. Ve âşık olduğu delikanlıyı da… O günlerde çöpçüler farkına varmadan bir ceset attılar, şehir mezarlığına.

[FONT=Franklin Gothic Medium]…

[FONT=Franklin Gothic Medium]Başka bir ilde, başka bir belde kaynadı aylarca. Ve bir süre sonra oranın çöpçüleri de bir ceset bıraktılar farkında olmadan, mezarlığa.

[FONT=Franklin Gothic Medium]Binlerce gencin kanına giren şeytan anlayamadı bir türlü, âşık olamayacağını… Anlayamadı; eğer âşık olursa başka bir varlığa dönüşeceğini. Hala devam ediyor, bilmediğimiz bir şehirde bilmediğimiz gençlerin kanına girip , “Ne biliyorsunuz belki benim nasibimdi” demeye…

[FONT=Franklin Gothic Medium]

[FONT=Franklin Gothic Medium][COLOR=#800080]Bir varmış bir yokmuş. Zamanın birinde güzeller güzeli bir memleket varmış. Öyle güzel bir memleketmiş ki görenler hayran kalırmış. Nasıl hayran kalmasınlar? Dünyanın en güzel kirazları, vişneleri, çilekleri, dağı ve gölü bu memleketeymiş. Herkes dillere destan olan bu güzel memlekete gelmeye başlamış.


[FONT=Franklin Gothic Medium][COLOR=#800080]Günlerden sonra bir gün eşeğine ters binmiş, koca kavuklu, sevimli mi sevimli bir adam bu güzel memlekete gelmiş. Bu memleketin güzelliklerine ve insanlarına hayran olan bu sevimli adam buraya yerleşmeye karar vermiş. Kıvrak zekası ve hazır cevaplılığıyla herkesin neşe kaynağı olmuş. Olur olmaz işler yapsa da işin içinden kıvrak zekasıyla hemen sıyrılan bu sevimli adam kısa zamanda halkın sevgilisi olmuş. Ünü ilden ile , ülkeden ülkeye duyulmaya başlamış. Fakat gel zaman git zaman derken halkın ve çocukların sevgilisi olan bu adam arkasında fıkralarını, öğütlerini ve dünyaya mal olan adını bırakarak bu fani dünyadan göç etmiş.Halk bu duruma çok üzülmüş.Sadece halk mı üzülmüş? Bu güzel memleketin mağrur bakışlı, civan gibi dillere destan dağı Hıdırlık da çok üzülmüş. Hele başı sıkışınca dertleşmeye gittiği, üzerine belki tutar diye maya çaldığı, dert ortağı göl de çok üzülmüş. Zavallı gölün gözyaşı dökmekten neredeyse suyu kurumuş. Bu güzel memleketin dağı, taşı adeta insanlarla üzüntüde yarışmış.
[FONT=Franklin Gothic Medium][COLOR=#800080]Hayatın doğal bir gerçeği olan bu kötü durum zamanla unutulmuş. Halk yine normal hayatına devam etmeye başlamış. Fakat bu ölümle gelen duygusal durum yeni bir aşkında başlamasına sebep olmuş. O zamana kadar birbirlerinin farkında olmayan Hıdırlık ile Göl arasında büyük bir aşk başlamış. Hıdırlık gecenin ayazını kovan, etrafa gülücükler saçan güneşle birlikte uyanır ve biraz utangaç bir tavırla Göl’ün güzelliğini seyredermiş. Göl ise bu yakışıklı sevgiliye vefasız davranmaz, güneşin üzerine gelen ışığını Hıdırlık’a doğru yansıtarak adete ona gülücükler gönderirmiş. Bu bakışmalar aylarca, yıllarca sürmüş. Fakat Göl ile Hıdırlık’ın aşkını Güneş kıskanmaya başlamış. Günlerden bir gün Güneş :
[FONT=Franklin Gothic Medium][COLOR=#800080]-Sizi ısıtan, birbirinize güzel gösteren benim. Sen ise tembel Göl’ü seviyorsun. Oysa sevmen gereken benim,demiş.
[FONT=Franklin Gothic Medium][COLOR=#800080]Hıdırlık yumuşak bir sesle :
[FONT=Franklin Gothic Medium][COLOR=#800080]-Teşekkür ederim ama sen benim en iyi dostumsun. Gönül kimi severse güzel odur, demiş.
[FONT=Franklin Gothic Medium][COLOR=#800080]Güneş sinirlenerek :
[FONT=Franklin Gothic Medium][COLOR=#800080]-Her şeyi ben yapayım,Siz yattığınız yerden mutlu olun. Ben size gösteririm demiş.
[FONT=Franklin Gothic Medium][COLOR=#800080]Fakat Hıdırlık pek oralı olmamış. Ne var ki bu duruma sinirlenen Güneş sıcaklığını artırmaya başlamış. Kıskançlığı artıkça sıcaklığı da artmış. Memlekette kuraklık belirtileri görülmeye başlamış. Fakat aşkın ateşi Güneş’in sıcaklığından daha da yakıcıymış. Hıdırlık da Göl de çok acı çekiyormuş. Kuraklık artınca köylüler de gölün sularını bir bir kesmeye başlamışlar. İki sevgili Mecnun ile Leyla olmuş, çöl sıcaklarına sabrediyorlarmış. Ama gölün durumu çok kötüymüş.
[FONT=Franklin Gothic Medium][COLOR=#800080]Çünkü aşırı sıcaklar köylünün gözünü açmış, Göl’ü besleyen dereler bir bir engellenerek göletler yapılmaya başlanmış. Hatta bazıları daha da ileri giderek Göl’ün ciğerini söker gibi açtıkları kaçak kuyularla onu iyice halsiz bırakmışlar. Artık Göl hem sıcaklarla hem de açlıkla pençeleşiyormuş. Birkaç parça kuru ekmeğe dilenen dilenciler gibi birkaç damla suya muhtaç duruma gelmiş. Hıdırlık boynunu bükmüş, fakat elinden hiçbir şey gelmiyormuş. Bu hazin son halkın umurunda bile değilmiş. Bazı okumuş cahillerde küresel ısınma canım bizim elimizden ne gelir demişler.
[FONT=Franklin Gothic Medium][COLOR=#800080]İnsanlar son anlarını yaşayan göle hiç acımadan derelerin önünü kesmeye, kaçak kuyular açmaya devam etmişler. Son vuruşu da Güneş’e bırakmışlar. Günlerden bir gün şehir halkı büyük bir çığlıkla uyanmış. Bu gökleri yırtan, dağları yırtan ses Hıdırlık’ın sesiymiş. Artık her şey bitmiş, can çekişen göl gerçekten ölmüş. Memleket yasa bürünmüş. Her ölenin arkasından söylendiği gibi gölün arkasından da güzel şeyler söylemişler, keşkeler sıralamışlar. Ama artık göl ölmüş ve büyük aşk bitmiş. Gölün feryadına kulaklarını tıkayan insanlar kendilerinde hiç suç bulmayarak :
[FONT=Franklin Gothic Medium][COLOR=#800080]-Küresel ısınma canım zaten ölecekti, demişler.
[FONT=Franklin Gothic Medium][COLOR=#800080]Hıdırlık’ın dünyası yıkılmış. Dertleşeceği kimse kalmamış. Halk Hıdırlık’a da vefasız davranmış. Bu yüzden Hıdırlık da kendini içkiye vermiş. Her gün içip içip bağırıyormuş. Etrafı, üzeri içki kokularından, şişe kırıklarından geçilmiyormuş. Artık üzerini hiç temizlemiyormuş. Hıdırlık’ın üstü başı pislik içerisindeymiş. Çünkü onu yaşama bağlayan hiçbir şeyi kalmamış. Halk da Hıdırlık’a sahip çıkmamış. İnsanlar Hıdırlık’ın bakımsız, perişan halini görüyorlarmış ama hiç kimse ona yardımcı olmuyormuş. Galiba Hıdırlık’ı kimse sevmiyormuş. Ama Hıdırlık her şeye rağmen yaşamaya devam ediyormuş.


[FONT=Franklin Gothic Medium]]TABİ BUNA YAŞAMAK DENİRSE