Benim hiç öyle masum çoçukluk anılarım yok ama olanları şizlerle paylaşmak isterim.
Birgün bahçemizde oynarken neyapsam ne etsem diye düşünüyordum.
O anda yoldan geçen komşumuzun oğlunu gördüm.
Onların evi hemen bizim evin üstündeydi, eve gitmek için bizim evin önünden geçmek zorundaydı.
Onun için istesede istemesede benimle hergün karşılaşmak zorunda kalıyordu...
Birgün aklıma bu çocuğu dövme fikri geldi.
Ben erkek çocuklarını pek sevmezdim çünkü..
Yine birgün pusuya yatmış o çocuğu bekliyorum,kafasını kırmaya karar vermiştim çünkü...
Zavallı çocuk olacaklardan habersiz bana doğru yaklaşırken ben taşı alıp çocuğa doğru attım tamda çocuğun kafasına denk geldi kafası kırıldı kanamaya başladı...
Çocuk ah anam kafam diye bagırdı bende kanı görünce çok korktum
Tabii ben tabanlara kuvvet yokuş aşağıya öyle bir koşuyorumki
ayağımdaki terlikler biryere fırladı ben yalınayak,arkama bile bakmadan kaçıyorum ...ayağıma dikenmi batmış ,cammı hiç gözüme görünmüyor öyleki kaçıyorum

Annem beni bir yakalasa bukez kesin dövecek hiç kurtuluşum yok.
Yaramazlıklarım bir degil on degil kadın bıkmış artık hergün yeni bir macera...
Ogün akşama kadareve gitmedim. belki yedi ,sekiz saat bekledim öyle durakta babamın işten dönmesini
Annemin beni dövmesini engellesin diye
neyse biz eve geldik ,annem olanları anlattı babam hemen oksijen suyu ve pamuğu aldı çocuğun evine gitti.
kafasını pasuman etti ,ailesinden özür diledi ,banada biraz kızdı,konu böylece kapandı

Tabii onlar öyle sanıyor
Ertesi gün ben yine pusuya yatmış o çocuğu bekliyorum yine kafasını kıracağım
Çocuk yine ufukta göründü ben yine nişan aldım taşı attım yine çocuğun kafasına isabet etti,çocuk ah anam kafam diyene kadar bekliyordum öyle bağırdığı zaman kafasının kırıldığını anlıyordum. ondan sonra yine tabanlara kuvvet başlıyordum kaçmaya , saklanmaya...
Akıllanıyormuydum ...hayır..
birkaçgün sonra yine aynı şeyleri yapıyordum.
Böylelikle belki on defa o çocuğun kafasını kırdım. Bende keskin nişancı gibiydim tek gözümü kapatıp nişan alıyordum hiçte ıskalamıyordum. bu arada evdeki oksijen suyu ve pamukta o çocuğun kafasında bitti.
Hergün yeni bir taktik geliştiriyordum, çoçuk beni görünce kaçar diye kıyı ,köşe saklanıp bekliyordum.
allahtan büyüdükde çocukda ,mahallelide ,evdekilerde kurtuldular yaramazlıklarımdan şimdi yaşamanın tadını çıkartıyor hepsi.