Bir gece Atatürk ada'da yat kulübünde konuşurken, yanındakilerden birinin sportmen oldugunu anladı. Ona su suali sordu:

- spor nedir?

Muhatabı, sporu herkesin bildiği gibi tarif etti. "

Gazi dedi ki:

- bana daha açık, bariz bir tarif bulabilir misiniz?"

Belki en güzel cevabi bulabilmek için düşünen sportmenin ufak bir tevakkufu üzerine gazi su hatırasını anlattı:

"Ariburnu kumandanı idim, iki tarafın ateş hatları arasında elli altmış metre mesafe vardi. Birbirine en yakın hatlar arasında dolasan Türk ve İngiliz kessaflarindan ikisi gecenin kara kesafeti içinde ellerindeki uzun silahları istimal edemeyecek kadar burun buruna temas etmişler. Her iki cesur kessaf, silahlarını atmışlar doğrudan doğruya birbirini boğazlamak için ellerini kullanmak zaruretini hissetmişler.

İngiliz kessaf yumruklarını sıkmış, boks denilen idmanı, Türk neferinin vücut ve kalbi üzerinde tatbik etmeye başlamış. Bu mahirine yumruk idmanını bilmeyen Türk neferi kalbine maddeten; vicdanına manen vurulan darbelerin tesiri altında iki elinin ötekinin boğazına uzatmış, var kuvvetiyle düşmanın gırtlağını yakalamış. Düşman neferinin boğazı iki demir pençesinin mengenesinde sıkısınca bizim nefer, boks darbelerinin iptida hafiflediğini biraz sonra zail oldugunu görmüş.

Nefer, esirini sürükleyerek benim yanıma getirdi. Gece yarısından sonra idi. Evvela düşman neferini isticap ettim.

- ne oldu? Sen niçin buralara kadar geldin?

- spor, cevabini verdi. "

Bizimkine sordum:

- nasil oldu?

Nefer, esirin verdiği ilmi cevabi anlamamış olmaktan korkarak:

- bilmiyorum, dedi. Ben birinci ilmi ve fenni değil, ikincinin cehilden ziyade edep ve terbiyesi üzerinde fazla durmadım.

- sen sportmen misin?

- evet, çok iyi... "
- bizim neferi nasil buldun?

- bilmiyor dedi.

Türk neferine döndüm:

- işitiyor musun, senin için bilmiyor, cahildir, dedi. "

Kısaca;

- huzurumuza getirdim efendim, cevabini verdi. "

Gazi devam etti:

- ben spor nedir, diye sorulursa vereceğim cevap sudur:"

"spor; vatanin, milletin ali menfaatlerine tecavüz edenleri gırtlağından yakalayıp memleket ve millet hadimlerinin huzuruna getirebilmek kabiliyeti maddiye ve maneviye sidir. "

Atatürk'ün nükteleri-fıkraları-hatıraları
Sh 51-52