Sivas hatırası





Tuna Kiremitçi / VATAN

Isabel Fonseca’nın “Beni Ayakta Gömün” diye bir kitabı var. Avrupa Çingenelerinin tarihinden bahsediyor.

Diyor ki Fonseca, bu Çingene millet bir nevi “Unutma Sanatı” icat etmiş. Acıları ve zulümleri hatırlamamak için.

Mesela, Hitler’in Yahudilerle beraber ilk kurbanının Çingeneler olduğu bugün kim hatırında?

Hatırlamıyoruz, çünkü Çingeneler de hatırlamıyorlar. Hayata devam edebilmek için unutmayı seçmişler.

Öldürülen çocuklarını, kabuk bağlamış yaralarını, oradan oraya savrulurken başlarına gelen felaketleri...

Hepsini unutmuşlar. Başka şansları olmadığını düşündükleri için.

Garibanlar herhalde “hatırlayacağız da ne olacak?” demiş: “Kalkıp bize bunları yapanlardan hesap soracak halimiz yok ya...”

Oysa Yahudiler hatırlamayı seçmiş. Soykırım müzeleriyle, filmleri, şarkıları ve kitaplarıyla, kendilerine koskoca bir hatırlama endüstrisi kurmuşlar...

Her şeyi, ince detaylarına kadar hatırlıyorlar. Çocukları geçmişi eksiksiz öğrensin ve gelecekte aynı şeylerle karşılaşmasınlar diye.

***

Bizse “ne orada ne burada” olmayı çok sevdiğimiz için, bu konuda da tam ortadayız.

Ne eski hesapları unutup hayata beyaz bir sayfa açabiliyoruz, ne de adam gibi hatırlayıp muhasebesini yapabiliyoruz.

Oysa Metin Altıok, Behçet Aysan ve Asım Bezirci’nin Madımak Oteli’nin merdiveninde çekilmiş son fotoğrafları işte orada duruyor.

Basamaklara oturmuş başlarına gelecekleri bekliyorlar. Yüzlerinde derin bir endişe.

O resmi kim unutabiliyor?

Ya da kim doğru düzgün hatırlayabiliyor?

İkisinden birini yapabilsek, kendi tarihimize karşı samimi bir duruşumuz olacak. Geçmişteki fenalıklardan ders çıkarmak yolunda bir adım atmış olacağız.

Ama hiçbir konuda samimi olamayan bizler, Sivas’ı da hafızamızın yarı karanlık odalarında, yarım yamalak saklıyoruz. Yüzleşmediğimiz için unutamıyoruz. Unutacağımız da yok bu gidişle.

Tuna Kiremitçi