Sinüslerden birinin ya da daha fazlasının ivegen ya da süreğen biçimde yangılanması. En fazla yangılanan sinüse göre sinüzit alın sinüziti, çene sinüziti, burun sinüziti türlerine ayrılır.

Hastalık yapan bir mikrop (genellikle streptokok ya da stafilokok) bir sinüsün zarına yerleşerek yangılanmaya yol açar. Çoğu kez, mikrop ya burun boşluklarından. ya da çene sinüzitinde olduğu gibi ikinci ön azı dişi çürümüş kökünden yayılır. Bunlardan başka bölgesel bir darbe (travma) de sinüzitin oluşmasını kolaylaştırabilir.

Sinüzitin oluşmasını ve süreğen biçim almasını çoğu kere, genellikle doğuştan olan burun yolları tıkanıklığı da destekler. Bu tıkanıklık, mukozanın salgısının gereken biçimde ve yeteri kadar akıtılmasına engel olur. Bu yüzden salgı sinüs içinde kalır ve irinlenmeye yol açan mikroplara elverişli bir ortam hazırlamış olur. İvegen sinüzitin başlıca belirtileri baş ağrısı, ışıktan rahatsız olma, ateş, burundan irinli sümüksü madde akması, göz çukurunun üst ve iç köşesine baskı yapıldığı zaman acı duyulmasıdır.

Sinüzitin teşhisi güç değildir. Bunun nedeni, genellikle .burun mukozasının ivegen yangılanması (rinit) ile birlikte görülmesi ya da bu yangılanmanın kısa bir süre önce geçmiş olmasıdır. Zaten burun yangısı çoğu kez sinüzite yol açan mikropların odağıdır, Teşhisi doğrulamak için röntgen çekilir.

Sinüzit süreğen biçim aldığı zaman, sürekli baş ağrılarına yol açar ve kana mikrop ve toksin karışmasına olanak hazırlayan bir odak oluşturur. Bu mikrop ve toksinler vücutta sık sık ateş yükselmelerine yol açtıktan başka, böbrek hastalıklarına (nefrit) ve kalp hastalıklarına (endokardit, miyokardit) neden olurlar. Sinüzitin tedavisi antibiyotiklerle yapılır; ağır durumlarda cerrahi müdahale gerekir.