Alıntı:
[B]Babası öldü.

Yetim büyüdü.

Üvey evlat oldu.
Tutuklandı.
Hapse atıldı.
Sürüldü.
İşsiz kaldı.
Şöyle yazıyordu o sıkıntılı günlerde kaleme aldığı günlüğüne;

'Harcamalarım
fazla değil zira gelirim hep az.'
Hastalandı böbreklerinden.
Vuruldu göğsünden.
Mesleğinden atıldı.
İdama çarptırıldı.
Kardeşleri öldü.
Çocuğu olmadı.
Boşandı.
Karaciğeri iflas etti.

Evet...


Mustafa Kemal Atatürk bu...

Evladı olmayan bir yetimin duygularını anlatın...

Anlatın ki o yetimin evlatlarımıza bıraktığı hediyenin kıymetini anlasın evlatlarımız.

Cumhuriyet çocuklara anlatıldığı gibi folklorik bir müsamere coşkusundan
ibaret değil çünkü...



Anlatın ki kökeninde barınan derin hüznü kavrasınlar.

İşte liste yukarıda.


Kısacık ömründe bir insanın başına ne felaket gelebilirse gelmiş...



Bunu anlatın...


Direnen teslim olmayan ruhu anlatın ..

Korkmasınlar engellerden.
Korkmasınlar yalnız kalmaktan.

Korkmasınlar işsizlikten...
Korkmasınlar parasızlıktan.
Korkmasınlar alçaklardan.
Korkmasınlar doğrulardan.

Yürek dediğin...
Sadece organ değil
Bunu anlayın !!!