KİMSESİZLERİN KİMSESİ TUNCAY ÖZKAN’A İTHAFTIR.

Kimsenin mecali kalmadı kıpırdamaya
Saklandıkları delikten çıktı ruh yiyenler
Birer birer saldırdılar insana, imana, inanca.
En önce en çok korkanları yediler
Kimsenin mecali yoktu kıpırdamaya
Bir o baktı olanlara
Anladı durdukça duracakları yok
En aydınlık ruhtu yanı başında
Aşkını, bitirdiler keyifle
Düşündü şimdi sıra kimde
Kimsenin mecali yoktu davranmaya
Yorgundular, çaresizlik ve güvensizlik içindeydiler
Duruyorlardı öylece; satılmıştılar, uyan çoktu hain iğvasına
Korkmuştular
Yok oldukça aralarından birileri
Öylece baktılar
Ama bir o düşündü
Şimdi sıra kimde
Sonra ruhları, etleri, kemikleri
Yenen insanları düşündü
Aslında hepsini severdi
Ama mecali yoktu kimsenin;
Durun, yeter artık demeye
Korku
Kuşku
Şüphe
Güvensizlik
Hepsi birden binmişti üstlerine
Bir anda açıldı o düşünen birinin ağzı
Yeter, “durun artık” dedi, gür bir sesle
Ruh yiyiciler inanamadılar
Şaşırdılar
Ne oluyordu öyle!
Allah, Kuran böyyük diye diye, kutsalların üzerinden
Güzel güzel devam ederken yok etmeye
Nereden çıkmıştı bu böyle
Düşünen,
Durun
Yeter artık diyen
Kalktı ayağa
Onu görenler baktılar önce
Sonra onun ruh yiyicilerce
Dövülüşünü izlediler.
Ellerinin kelepçelenişini,
Sonra götürülüşünü
Ama o bağırıyordu hala
Artık Yeter, Yeter, durun
Öylece duranlar ayağa kalktılar öylece
Sessizce
Aslında yoktu enerjileri
Kimsenin yoktu isteği
Korkmuşlardı,
Güvensizleştirilmişlerdi
Ama o biri düşününce başlarına geleni
Kimsesizliklerini ve aslında
Dayanışma içindeki sessizliklerini
Kimsenin isteği ve mecali yokken
Yok oluşlarına itiraza
Ruhlarını yiyen karanlığa
Şimdi tutuştular elele
Başladılar düşünmeye
Bu dava Vatan
Bu dava Namus
Bu dava Ahde Vefa
Ruhlarımız olmazsa nasıl yaşarız
Çocuklarımız nasıl yaşar
Bu dava sen, ben, o değil
“BİZ” olma davası
Kimsenin dermanı yoktu dizinde ama
Ayağa kalkınca durduklarını fark ettiler
Kimsenin seslenmeye sesi yoktu ama
Sessiz de bağırabildiklerini hissettiler
Kimsenin karşı çıkmaya cesareti yoktu ama
Karşı çıkanlar yok edildikçe
Aslında ne kadar çok kişi olduklarını
Keşfettiler
Kimsenin eli yoktu sanki yanındaki yok edilirken
Ama şimdi elele tutuştular
Ellerini keşfettiler
Gözleri görmüyordu sanki
Akılları prangalı
Kulakları sağır
Gönül gözlerinin kerameti alınmıştı.
Bir büyük büyü yapılmıştı.
Şeytanın nefesiydi onları uyutan
Uykuda tutup, ruhlarını yutan
Bir anda silkindiler; yalana, iftiraya, entrikaya
“BİZ” dediler
Birimiz hepimiz
Hepimiz birimiz
“BİZ”
Mustafa Kemal’in neferleriyiz
Kimsenin mecali yokken
Ruhlarını yitirirken
Biri onlara hatırlattı
İlle de zulüm değil kaderimiz
Ya istiklal ya ölüm hedefimiz
Ya aşk ile var olacağız memlekette
Ya zulüm ile yok olacağız
Yaşamak, aşktan; özgürlük ve hürriyet aşkından
Daha değerli değil dedi götürülen mahpustan
Zindanlar dolsa ne olur
Ayaktadır ehli vatan.
Onurlu, namuslu, erdemli insan
Dönülmez bu yoldan, korksun ruh yiyiciler
Korkuyu, zulmü, çaresizliği, yalanı, iftirayı
Sileceğiz, yemin olsun, şart olsun
Karanlığın üstüne güneş gibi doğacağız
Anadolu’dan

Devrim Damar

Rahmetli Can Yücel Deniz Gezmiş için "Aşk olsun çocuk,aşk olsun"demişti.
Bende Şiirinizi okuyunca Can Yücel'in affına sığınarak 'Aşk olsun,DEVRİM
DAMAR AŞK OLSUN".Emeğine,yüreğine sağlık.
Sevgili TUNÇ kardeşim böyle güzel bir şiiri bizlere sunduğun için teşekkür
ederim.
Aklıma şimdi geldi.Gecenin 2.30 unda ben bu satırları yazarken acaba
Tuncay ÖZKAN ne yapıyordur,uyumuşmudur acaba,yoksa uyanıkta durumu
na bakıp kahırlanıyormudur acaba.İnsanın içi burkuluyor.
Haksız yere tutuklanan Tuncay Özkan,Mustafa Balbay ve diğer değerli
şahsiyetlerin tümüne ŞAHIM MERDAN ALİ'M YARDIM etsin.
Birde şu var bu adam gibi adamların çektikleri onca çileyi bu millet birgün
takdir edermi?Malum bir söz vardır'ATEŞ DÜŞTÜĞÜ YERİ YAKARMIŞ'.
KESER DÖNER SAP DÖNER,GÜN GELİR HESAP DÖNER
---------------------ŞAHIM ALİ BÜYÜKTÜR---------------------------