güzel bir sabaha açarken günümü
penceremin altında ki
sessizliktin..


ertelenmiş
geç varılmış akşam sohbeti ferahlığında..
yudumladığım
çayımın ılıklığında ve az şekerli..


sende
görüyor musun?
gökyüzünde yavaş yavaş giden beyaz bulutları
sıcaktan bunalan insanları?


sende
arada bir beni düşünüyor musun?


güzel bir sabaha açarken günümü
penceremin altındaki
sessizliktin!


Mor menekşe hüzününe bakarken gözlerim
kırmızı kasımpatı heyecanına
bürünüyordu kelimelerin.


Elim çeneme dayanmış
ne kadar izleyebilirdim seni
bulutları
insanları
ve dahil olmadıklarım
dışımda kalanlar
?


tadılmamış
üzerine çöken öğlen uykusu rehaveti


uzanıpta
dokunmadığın gecenin içindeki yıldızlar


rüzgar uçururken
saçlarının her bir telini dört bir yana
yetişemeyen ellerin


toparlayamadığın bir dağınıklık


hani tanıdık
uysallığın ardında gizli
kabulleniş varılan.


güne açarken ruhumu
pencerimin altındaki sessizliktin
var olduğunu bildiğim..

Ah Gözlerin

Beni alır uzaklara götürür
Gözlerin gözlerin yeşil gözlerin
Kim bilir dünyayı ne güzel görür
Gözlerin gözlerin yeşil gözlerin

Aşk bağının güllerini suluyor
Bakınca kalbime huzur doluyor
Her gece rüyama konuk oluyor
Gözlerin gözlerin yeşil gözlerin.

Hangi kalbe düşse kor gibi yakar
Zamanla birlikte sonsuza akar
Gülüyorken bile hüzünlü bakar
Gözlerin gözlerin yeşil gözlerin

Sessiz adımlarla ruhumda gezer
Asil nazarlarla dünyayı süzer
Cennetler içinde cennete benzer
Gözlerin gözlerin yeşil gözlerin.

Beni mecnun beni divane eyler
Hüzün mak******* şarkılar söyler.
Ne şirin ne şeker ne tatlı şeyler
Gözlerin gözlerin yeşil gözlerin.

Her hüznün yeşili ayrı tondadır
Şans getiren dört yapraklı yoncadır
Sevda çiçeğidir gonca goncadır
Gözlerin gözlerin yeşil gözlerin.

Çizdiğim her tablo her resim yeşil
Baktığım her varlık her cisim yeşil
Dört mevsim bahardır dört mevsim yeşil.
Gözlerin gözlerin yeşil gözlerin

Hayatımın Anlamısın… Her zaman tanıdık yüzlere baktım
Sağımda solumda kıyımda köşemde
Benzetebilir miyim birine diye
Ama sen onlardan değilsin

Sonra bir romandır o dedim kendime
Hani başucumda rafta duran
Odama girenin görebileceği
Herkesin okuyup çözemeyeceği

Okumak için can attığım
Günün geceye el verişini beklediğim
Buna rağmen benimsedikçe
Sabahın ilk ışıklarıyla yok olan

Sıradan üzüntülerin arasından
Boğulmaktan son anda kurtaran
Varlığın bahar çiçekleri açtıran
Yokluğun ayaz geceleri andıran

Sen benim gölgem gibisin
Elle tutulamayan ama her an yanımda olan
Tutmak istedikçe uzaklaşan
Uzaklaştıkça yok olan

Biliyor musun keşfedilmemiş ada gibisin
Hani asırlardır hiç bulunamayan
Bir adım yakın görünsen de
Bir ömür uzağımda olan

Çölde yağan yağmur gibisin
Her bir damlacığında
Vahanın yeşermesine kafi olan
Devamı gelmeyince de ölümü aratan

Damarımda dolaşan kan gibisin
Bir hastalıksın ruhumu saran
Bendeki cansın hep var olan
Ömrüme ömür katan hayatımın anlamısın

bu sonu önce ben yazdım
kimselerin başını bile bilmediği o günlerde
ayrılık sevgiyi hissettiğim ilk anda korkum oldu
seni bulup bulup yitirdim düşlerimde
sonra yeniden buldum yeniden yitirdim
bende kalacağın bir yarın kurgulayamadım
sevgiyi ve korkuyu birlikte yaşadım
bu yüzden bir daha göremeyecekmişim gibi uzun ve derindi bakışlarım
her yeni buluşma ilki kadar heyecanlıydı ve sensizlik hep seninleydi...

bu sonu önce ben yazdım
kimselerin başını bile bilmediği o günlerde
bilseydin ayrılığa yazgılanmış bir sevgiye açar mıydın yüreğini
takvimden günleri birer ikişer çalmama
aylara yıllara yerleşmeme izin verir miydin
görüyor musun farkında olmadan ne çok şey paylaşmışız seninle

bu sonu önce ben yazdım
kimselerin başını bile bilmediği o günlerde
hayallerin ardından serüvenlere sürüklendik seninle
hiç görmediğimiz ülkelerde hayatlar kurar evler döşerdik
kısa vadeler seçerdik hayatlarımızı yenilemeye
o gün gelmezdi bir türlü
vade dolmazdı
birileri çıkar yolumuzu değiştirirdi
yeni hayaller armağan ederdi bize
çocuk olur kanardık
sonuna kadar gidilecek yollar yerine böyle kopuk maceralara tutkunduk
seviyorduk
bir yaz gecesi dolunaydı
bana bakmıştın.
bende korkularımı yenmiştim
bizden başka inanacak kimsem kalmamıştı
yorgunduk kazanmak zorundaydık üstelik
adımlarımıza güç verecek sağlam zeminlerden yoksunduk
içimiz bir kararsa bir daha güneşi göremezdik
birbirimize güvendik bize aşılmayacak dağ taş kalmadı sandık
en güzel günlerimizdi o günler

bu sonu önce ben yazdım
kimselerin başını bile bilmediği o günlerde
sonra her şey değişiverdi
umutlarımızı yitirdik
kendi ayak izlerimizden yürüdükçe birbirimize
dostluğun vermiş olduğu lezzeti üretmekten bıkkın
kışkırtıcı huysuzluklardan medet umduk
ayrı dünyaları özledik
kendi peşimizden koştuk başkaları diye
şimdi şarkılar söylediğimiz birbirimizin gözlerinde eriyip gittiğimiz puslu gecelerin kokusu burnumda tütüyor
beni beni böyle bir gecede öldürmeliydin
bir cennetten bir cennete geçmeliydim
itirazım olmazdı
sürgünleri bana vermemeliydin.
Beni beni böyle bir gecede öldürmeliydin
ayrılık çığlıkları kanımı dondururken
gemilerimi yakacak çılgınlıklarımı gemleyip
kendime ve sana en mutlu bölünmeleri vaat etmiştim
benden armağan olacak bütün bensizlikleri reddettin
ve ben hiç bilmediğim dokunuşlarınla yüreğimden izlerini kazıdım
bu sonu önce ben yazdım