Yıl 2005..okuldan yeni mezun olmuşum.. İngilizce öğrenmeye Malta'ya gitmişim..yabancı kültür,yabancı insanlar...

ama ne hikmetse bizlerin en iyi anlaştığı millet de italyan ve ispanyollar..(herhalde akdeniz kanı çekiyor.)

onlar bizi yemeğe çağırıyorlar bizlerde onları..ama italyan kızlar çok iyi yemek yapıyor..sanki orda bir aile gibi olmuştuk.. pizzaları , spagettileri muhteşemdi..

bizlerde onlara Kenan doğulunun aşkım aşkım parçasını öğretmiştik..





yemek dedim de bizi bir akşam yemeğe çağırmışlardı..işte o yemeklerden bir görüntü...inanılmaz güzeldi..




soldan sağa doğru tanıtıyim..

Fatih, Martina,Manuella, Concy, ben, Risa ,Emire, Ernoyan, ve Mustafa..

yemek de nohut ve pilav...

Bu resimde de oda arkadaşım ve ben..

Odaya ilk geldiğimde odayı dağınık bir halde bulmuştum..bana anahtarı vermişlerdi. ilk geldiğim an yoktu bende içimden ne kadar dağınık bir çocuk diyordum..neyse yol yorgunluğu vardı bende duş alıp uyudum..baktım kapı çalıyor..dedim bizim eleman geldi herhalde..

kapıyı açtım saçları bir tuhaf çocuk "hi " dedi hi dedim..benim adım kosta isviçreden geliyorum ama yunanım dedi.

bende Eren türkiyeden geliyorum ve Türküm dedim.. biraz konuştuk falan ..ama ben o zaman yes ve no dan başka birşey bilmiyorum..ama allahtan almanca kursuna gitmiştim kendimi anlatacak kadar biliyordum..ama çocuk 5 dil biliyordu..




neyse ben almanca dedim ki" türkler yunanlıları sevmez bunu biliyorsun demi "dedim.. Ama çocuğun birden şekli değişti..
balkona gitti sıgara içmeye başladı sanki içinden "ulan bu adam nerden geldi" der gibiydi..

sonra ben yanına gittim ve şaka yaptığımı söyledim..onunla yaklaşık 3 ay beraber kaldık ama giderken sen benim kardeşimsin dedi.. beni isviçreye davet etti..(vize alabilsem hemen giderim de ) gerçekten inanılmaz bir diyalogumuz vardı..
düşünün ben askerdeyken bile aradı ne yapıyorsun diye.. bu yaz türkiyeye gelecek..




bu resimde de alışveriş yaparken...

soldan sağa.... Kosta,Ernoyan,Ben, Kim (G.Koreli) ,Natsuga(G.Koreli),mustafa,fatih..






Risa bir japon arkadaştı..bizim beraber takıldığımız arkadaş grubundan... resimde okulun veda partisi...

Resimler harika eren abi

İsyanlardayım

Küçük bir sokak …Evler ,apartmanlar bahçeler …Her şey yerli yerinde…Uzakta çamlar arasında bir ev…Camları kırık duvarları çatlak …Üstelik bir de mevsimlerden kış .Belli ki biri var;ama yapayalnız.Gecenin karanlığında sadece bir odanın ışığı yanıyor ve belli ki düşünüyor,hayata isyan ediyor .Dışarıda rüzgar esiyor …Her yerde isyan edercesine uğulduyor.Evdeki adam ise iliklerine kadar donuyor…Ne yapacağını bilmiyor!Düşünüyor ve yine isyan ediyor…
Sabah kalktığında bir ekmek bir zeytin…Bir şeyler yiyor ;ama yinede isyan ediyor.Umutsuzca evden ayrılıyor ve geri dönmek istemiyor…Hava yağmurlu gökten boşanırcasına yağıyor ve adam baştan aşağı çoraplarına kadar ıslanıyor,her yeri sırılsıklam oluyor.Düşünüyor ve isyan ediyor.Bütün gün dolaşıyor gülümsemek için tanıdık birini arıyor masum gözler.
Akşam oluyor …Yağmur dinmiş ve her yeri hafiften bir beyazlık kaplamaya başlamıştı.Her yer beyaz bir çarşafa bürünüyor…Adam camdan bakıyor cama isyan yazıyor.Vakit geç ve oda buz tutuyor.Son damla mürekkebi olan bir kalem ve bir kağıt buluyor.Önce düşünüyor sonra gözleri yaşlı yazmaya başlıyor Hem yazıyor hem de gözyaşları harflere düşüyor ve yazıyı dağıtıyor .Son sözlerini yazıp masaya bırakıyor .Ve yine son isyandan sonra kendini beyaz çarşafın üzerine atıyor…Gözlerini kapamadan son kez düşünüyor gecenin karanlığında buz gibi havada
Sabahın erken saatlerinde biri tebessümle bulutların arasından bakıyor .Her yeri ısıtıyor ama bir o adamı ısıtmıyor…Birkaç ayak geliyor masanın yanında duruyor .Eller uzanıp buz gibi zarfı açıyor;yazı ise hayata isyan ediyor…

Okuyacağınız bu hikaye gerçektir...


[COLOR="Indigo"]Lise yıllarında aynı sınıfta iki genç vardır..Erdal ve Özgür.. Her ikisininde anne ve babaları öğretmendir..Ama ailelerinin tayin istemesi sonucu Beypazarına yerleşirler..İki aileninde doğulu ve aynı siyasi görüşü taşımaları yaşadıkları yobaz ortamda ilişkilerini ve birbirine olan desteklerini daima güçlü tutar..

Özgür çok güzel bir kızdır..Hem tatlı, sıcak özellikle gözleri siyah inciye benzer..Erdal içten içe Özgürden hoşlanmaktadır..Okulun dağılmasından sonra beraberce eve gitmektedirler...Konuştukça daha birbirine ısınırlar..Zaten aileleri sık sık biraraya gelirler..

Özgürün kendinden başka iki ablası daha vardır..Onlarda Erdal ve Özgürü birbirine yakıştırmaktadırlar..Ailelerde bu iki genci çok severler..Bazen Erdal Özgür'ün evine gittiği zaman Özgürün annesi Erdal'ı çok beğendiğini Özgüre yakıştırdığını imalı laflarla ifade eder..

Bütün bunların sonunda Erdal hislerini Özgüre söylemek ister..Kendince onunda kendisinden hoşlandığını düşünür..Ama Erdal bu hislerini onun yüzüne söyleyemez..Özgürün bir arkadaşına hislerini ona söylemesi için anlatır..Ama Özgür Erdalı bir kardeş gibi gördüğünü , hislerinin karşılığının olmadığını Erdal'a yine aynı arkadaşı vasıtasıyla ifade eder..Erdal şok olmuştur..Özgürün kendisinden hoşlandığına emindi ama maalesef Özgür onun hislerine karşılık vermemişti..

Bu olayın sonucunda Erdal için gerçekten zor bir dönem başlar ..Çünkü aynı sınıftadırlar, aileleri birbirini tanır, ve hergün okul çıkışında aynı yolu kullanmak zorundadır..Erdal Özgürün yüzüne bakamaz..ve onunla karşılaşmamak için yolunu değiştirmek zorunda kalır ve nerdeyse onunla karşılaşmamak için 3 km fazla yol yapar..Bazen sınıfta gözgöze geldikleri zaman Erdal mahçup birşekilde başını öne eğer..Sınıfta birgün bir eğlence düzenlenecektir.Bu arada Erdal müzik konusunda çok yeteneklidir..Ve arkadaşları Erdala eğlencede müzik yapmasını ister..Eğlencede herkes bir parça okuyacaktır..Özgürde [B]" Cesaretin varmı aşka " adlı parçayı seçer söylemek için..Ama Erdal ondan çekindiği için o parçayı bilmediğini söyler..Aslında çok iyi bilmektedir ama.. Özgür bu duruma çok üzülür..

Birgün Erdal yolda yürüken Özgürün babası Erdalı eve çağırır..Erdal şok olmuştur..Kendince bahane üretmeye çalışır ama Özgürün babası çok ısrar eder..Erdal çaresizce arabaya biner ve onunla karşılaşınca ne yapacağını düşünür..Çünkü aylardır ondan birşekilde kaçarken biranda onunla daha yakın bir ortama girmek zorunda kalacaktır..

Erdal eve gelince Özgürle selamlaşırlar..Ama Erdal çok çekinir ne yapacağını bilemez..Evde konuşulur sohbet edilir..Özgürün ablaları hınzırca planlar peşindedir..Çünkü Özgürün hisleri değişmiştir ve bunu ablalarına anlatınca onlarda bu duruma olumlu birşey yapmak istemedikterler..Erdal sıkılmasına rağmen garip bir huzur duyuyordu..En azından onun yüzüne bakma fırsatı bir şekilde yaratılmıştı..

Bu ev ziyaretleri Özgürün ablasının müzik merakı yüzünden sıklaşmıştı..nerdeyse 2 günde bir Erdal Özgürün evine davet ediliyordu..Zaten Erdalında canına minnetti..Ve birgün salonda hep beraber oturularken ablaları ve özgürün annesi onları yanlız bırakmıştı..Hani sözler biterde bakışlar konuşur ya..İşte öyle bir andı..Özgür Erdala o kadar sevgiyle bakıyordu ki bunu anlamamak için kör olmak gerekti..İkiside içten içe söyleyemedikleri güçlü bir aşka tutulmuşlardı..

Bazen Özgürün annesi Erdalın bulunduğu ortamda "o benim damatım olcak" diyordu..İki aşığın yüzü o anda kızarıyordu..

Ama o yaz Erdalın ailesi Ankara merkeze , Özgürün ailesi ise İzmite taşındı..Birbirilerinden uzak kalacaklardı..Ama işin en garip yanı hislerini birbirilerine açık açık söyleyememişlerdi..

Bu sırada telefonlarla görüşmeye devam ettiler ama bir zaman sonra aralarındaki irtibat koptu.. Özgür üniversite için Afyona Erdal ise başka bir ile okumaya gitmişti.. Yaklaşık 4 yıl birbirilerinden haber alamamışlardı..

Ve birgün Erdal sıkıntılı bir gece geçirmişti.Nedensizdi ama sanki kötü bir haberin önhazırlığı idi..Erdalın babası Erdalı aramıştı..

- Oğlum biliyormusun Polat amcanın kızı Özgür varya...

- Ne oldu baba anlatsana..

- Oğlum sakın üzülme tamam mı?

- Baba ona birşey mi oldu.?

- Oğlum trafik kazasında bir araba çarpmış ve Özgür vefat etmiş..



Erdal bu olayı duyunca yere yığılmış.Ve bir an Özgürün öldüğünü anlamaya çalışmış ama şok olmuş...

Yüzüne ona "seni çok seviyorum" diyemedi ...ve onun siyah inci gözlerini bir daha göremeyecekti....

Erdalın babası Özgürün babasını arar başsağlığı için.. Özgürün babası Erdalın babasına şunu söyler." Kızım Erdalı hiç unutmadı hep onun ismini söyledi" [/B]

çok duygulandım...
Allah kimseyi,sevdiğinden ayırmasın..çok acı..

ALİ_İRFAN yazdı:çok duygulandım...
Allah kimseyi,sevdiğinden ayırmasın..çok acı..

[COLOR=Sienna] Amin ,Amin ,Amin , Amin ----------------------------------:'(