Kalbimi kıyıya çektim. Su aldıkça batışını izliyorum..
Bu yüzden ettiğim hiçbir yeminin geçerliliği yoktur. Eski sevdaların da sözlerinin arkasında durup bakmıyorum.
Şimdi, kim hangi gönülde bitmeyecek sandığı sevgisine yeminler ediyorsa, orada kalsın.
Ben bir müddet daha, en azından yeni bir hayata kadar, kimliğimle birlikte hükümsüzüm...

[COLOR="Plum"]Hayat dediğin; Düğüm! Düğüm! "Bir ben var ki benden içeri..!'Gör/düğüm.!Kör/düğüm.! Gördüğümün gösterdiğine körlüğüm,kördüğüm eder gördüğümü..! Mazeretlerle ör/düğüm "

Uzaktan sevmek olur mu diye sorsalar,
Uzak ne kelime, ölümüne severim derim...
Uzaklık bahane değil sevgiye
Gönülden sevdikten sonra...
Sen içimde yanan ateşsin sevgili...
Ateşin yakıyor yüreğimi ama gözyaşım akmıyor.
Yüreğim seni o kadar çok seviyor ki,
Sensiz hiçbir işe yaramıyor....

[BNe geceler ekledim sabaha
Öyle ağır öyle kara
Güneş göz kırptığımda penceremden
Dirildim yine sünger mezarımdan hayata
Canım azrailin elinde değilse
Umudum var hala...HAYAT..

[/B]

Ey sevgili.. Biz seninle bir salkımın iki aşık üzümüyken, başka şişelerde şarap olmuşuz, başka hayallerde harap olmuşuz... !

Mevlana

[B][COLOR="plum"]yüzyıl..
tam yüzyıl oldu
yüzünü görmeyeli
gözlerin içimde durmayalı.. [/B]

GÜLMEK:
“Saftır” denme riskini göze almaktır.

AĞLAMAK ise,
“Duygusal” görünme riskini,
...
AŞIK OLMAK:
'Karşılık görememe' riskini göze almaktır.

SEVMEK ise,
'Terk edilme' riskini..

DÜŞÜNCELERİNİ SÖYLEMEK:
“Dokuz köyden kovulmak ” riskini göze almaktır.

HAYALETMEK:
'' Hayal kırıklığına '' uğrama riskini..

DOĞMAK:
'' Zorlu bir yaşam koşusu'' riskini göze almaktır.

YAŞAMAK ise,
“ Ölme “ riskini..

Ama riskler alınmalıdır.
Çünkü, hayatımızın en büyük riski;hiç risk almamaktır.

Hiçbir risk alamayan kişi, belli korkulardan, üzüntülerden kaçabilir
Ama hiç bir şey hissedemez,öğrenemez,değişemez ve değiştiremez.

Bir düşünürün söylediği gibi,
''Bir gün herkes ölür, ama gerçekten herkes yaşamaz
Garanti arayışlarına zincirlenmiş bir köle olarak yaşarken,
Kazendiklarının bedelini, İnsanlığını özgürlüğünü, kişiliğini, şerefini kaybederek öder.

Şerefle bitirilmesi gereken,
En asil görev hayattır.

Bir lokma ekmek için, şerefini çiğnetmeye,
Bir anlık eğlence için, servetini tüketmeye...

Bir zamanlık mevkii için, el ayak öpmeye,
Günlük menfaatler için, onurunu terk etmeye..

Bir kısım insanlara kızıp;
Tüm insanlara düşman olmaya değmez bu hayat!



Atakan Korkmaz