] İki seyyah bir şehirden diğerine gidiyormuş. Derken yollarının
üstüne taşkın bir dere çıkmış. Tam suyu geçecekler, az ötede korkudan
tir tir titreyen yapayalnız ve gencecik bir kadın görmüşler. Adamlardan
biri hemen kadının yardımına koşmuş. Onu sırtına almış, suyu öylece
aşmış. Sonra kadını derenin öteki yakasında yere bı... rakıp iyi günler
dilemiş. Böylece yollarına devam etmişler.

Ancak yolun kalan kısmında öteki seyyahın ağzını bıçak açmamış.
Suratından düşen bin parça. Somurttukça somurtuyor. Bir kaç saat böyle
surat astıktan sonra suskunluğunu bozup şöyle demiş:

- Ne demeye o kadına yardım ettin? Bir de üstelik ona dokundun. Seni
ayartabilirdi, baştan çıkarabilirdi! Olacak iş mi ? Ayıp Yahu! Olmaz ,
bize yakışmaz!

Kadını sırtında taşıyan seyyah sabırla gülümsemiş:

- İyide dostum ben o genç kadını derenin karşısına geçirip orada bıraktım, sen ne demeye hala taşırsın?
Hiç düşündünüz mü biz nelere takılıp surat asıyor, kendi
korkularımızı başkalarına yansıtıyoruz,Kendi zihinlerimizde ki pas ve
kiri başkalarının zihinlerine bulaştırıyoruz

Biri İnsanlığı taşıdı, Diyeri Şeytanlığı Taşımakdan, kendisini kurtaramadıgının farkında deyil . İnsanlar, İnsanlar