KimLiksiz bir yarayLa uyanıyorum
qeceden odadan çıkarken
yüzümü değiştiriyorum…
işe giden insanLar gibi hayattan
vazgeçmiş bir edayLa yürüyorum caddeLerde
sanki baktığın her yerdeyim.
Kan sızıyor yürüdüğüm yoLLara...
Ne BABANIN ADINI BİLİRİM
Ne bacama konan martıLarın öLüm tarihini...
Davacıyım artık kendimden!!!
hüznün cesedime doLanacak fırsat
koLLuyor son sözüm dinamit

kuyusu oLacak
SAKIN...

[COLOR="SlateGray"]Sessizlik cinayet işler bazen; ne bir tanık
ne bir kanıt bırakmaz arkasında; bazen bizim gibi sessiz
bazen tırnaklarını toprağa geçirerek
hayatımızdan çıkıp gider insanlar; bazen anlamamanın
bazen anlaşılmamanın acısını duyarlar.
Ve fark etseler de etmeseler de
kimse güvende değildir artık;
oysa güvende olmak için tercih edilir susmak!

*Bizim için yazıLmış senaryoda iki acemi aşığın üstLendiği roLün aLtında eziLdik.
YanLış zamanLarda yanLış yerLerde repLikLerimiz ezberimizi bozdu.
RoLümüzü yanLış oynadık.
Perde acımasızca kapandı yüzümüze
bir daha açıLmamak üzere.
Üzerimize yıkıLan dekorun aLtında kaLdık.
Harap oLdu duyguLar,eziLdi umutLar
kırıLdı can.


Ve can kırıkLarı batmaya başLadı en can aLıcı yerLere..***

Pinoĸyo Pinoĸyo !
Nè ĸadaя güzèL yüzün vaя
τaћτa'dan gücün vaя !
Pinoĸyo Pinoĸyo !
Nè ĸadaя çok sözün vaя
O ĸadaя uzun buяnun vaя !

Gülüşüme aldanma !
İki Saniyeliktir...
Ertesi acı ertesi keder.
Ertesi hüzün ertesi ölüm
Ertesi gözyaşıdır..