Ey Hayat!!!
Bütün öfkem sana bilesin!
Bu damarı çatlayan ar senin
Günahını benim kanımda arama!... /


En fazla sen gibi, en az sen kadar bu ömrüm
Adadığım adaklar dünlere,
Yarın, gözlerine yazılmış güzel bir şarkı gibi...
Sensiz dinlersem, bil ki gözlerini unutmadım...
Ne çok direndim oysa,
Cevabını bilmek, sorunun can yakıcı ağırlığını hafifletmiyormuş
Zaman sadece bir süs kolumda,
Tut ki gece yorulsa, düşürse ruhumu bir yıldız kayarken
Sen mi kaybolursun ben mi?


Söyleme!


...
..
.


Volta atıyorum, içimdeki virajlarında
Sadece bir an körkütük sarhoş olsam kederinle
Kontrolden çıkar gözyaşlarım, sende paramparça olurum
Tutuyorum tüm yolları,
Gelmiyorsun..
Gitmiyorum..


Varlığına deliyken
Yokluğuna delir(e)memek
Susuzluktan dudakları çatlamış bir ağıt gibi yakıyor beynimi.
Tut ki, alev alsa senli bildiklerim
Sen mi kül olursun ben mi?

...
..
.

Özlem sadece bir kelime,
Adının yanında devrik bir cümleye dönüşen!
De ki özleme, özlemek haram
Aslı yok, gördüğü rüyanın hükmü yok,
Hadi boşa tek celsede senimi benden!




Hangi bakışa dokundun da
Gülüşünü saklamadın bana?
Benimdi sandım, kadife bir uykuda büyütürken huzurumu,
Sanmalarım hangi yabancı söze vuruldu böylesine?

...
..
.



En fazla sensiz gibi, en az sensizlik kadar bu ömrüm...
Küf kokuyor caddeler, virajlarında boğuluyorum.
Ağıtlar kendi kendini yakıyor!
Kırılıp dökülüyorum, yavaş yavaş


Toplama!

...
..
.



Parmağımı basıyorum acımın en kanayan yerine
Öfkem alnının ortasından vuruyor hayatı,
Avuçlarımdan düşüyor yüreğin...
Şimdi sen mi kanıyorsun ben mi?




/.. Ey Hayat!
Oluk oluk kanatsan da ömrümü
Varlığın, burnumda ince bir sızıdan ibaret.../

Yüzümüzü sulara bıraktık
hayallerimizi sıvası dökülmüş duvarlara
önce miydi, sonra mıydı,
kar mıydı?
yağmur muydu?
bilemedik?


Hep sancısını çektik kahreden hayatın
ne giysek yakışmıyor hüzünden başka
her akşam tanımadığımız bir hicran
görmediğimiz bir ıstırap çaldı kapımızı...


Kalbimizi bir vefasız,
ömrümüzü bir hayırsız aldı
hayatın çıkmazında hep teselli aradık
buruk gülümsemeler dindire bilir mi hüznü ah! Yar


Her baktığımız göz yuttu gönlümüzü
hançerini sapladı her tuttuğumuz el ...
nereye gidebiliriz ki, yüreğimizden başka
sokaklar çıkmaz sokak ömrümüzde


Çıktığımız her yolculukta
düştüğümüz her kalabalıkta
ıssız bir kıyıda üşüdü gözlerimiz
alıp yalnızlığımızı bastık bağrımıza


Yetimdik mevsimlerin koynunda,
yaralıydık
acılarla yattık, acılarla kalktık
bir ömür acılara acılar kattık,
kurudu gözpınarlarımız,
karanlığı siper edip gözlerimize
yüreğimizle ağladık .


Kimsesiz bir çocuğun yüreğine çizip resimlerimizi
kayıp mezarlara gömdük,
yüzümüze siper ettiğimiz gülüşlerimizi
ve kaygılarımızı yükleyip sevdalı bir kuşun kanadına
ardında el açıp aşka ve acıya ağladık


Hep yüreğimizde saklı tuttuk sevgimizi,
gözlerimizde, yüzümüzün hüznünde saklı tuttuk...
gökyüzünü doldurup soluğumuza
isyanımızı kilometrelere zincirleyip
kayıp bir vadide idam ettik geçmişimizi


Yitirdik ümitlerimizi ...

Bu yol nereye gider
Bir kuğunun boynuna dokunurken...
Yol bir yere gitmez
İçerde
Düz saçlara uğrar
Ayak üstü bir akşamüstü
Her plansız ürperişin sonu
Hüsran
Ve hüsran
Çok sanat müziği bir kelimedir

Yol bir yere gitmez
O bir durma biçimidir
Yol yoluyla gidebilir yare
Yoldan çıkabilir apansız
Ve ömür bitebilir yoldan önce
Ama yol bir yere gitmez
O bir durma biçimidir

Yaşamak
Hızlı bir ölme biçimidir
Düşünce ışıktan yavaşsa
Erken gidilmeiidir
Gerdan sözcüğüne
Bir kuyumcuda da rastlayabilirsin
Bir kasapta da
Kalbin sızlamaz
Bir kuzu yüreğini vitrinde görünce

O bir beslenme biçimidir
Ama korkarsın
Kurdun sevdiği havadan
Ayakkabı yaparsın yılandan

Yol bir yere gitmez
O bir durma biçimidir
Her garantiyi istersin hayattan
Oysa ölümle yaşam arası
Uzun malum ince bir yol
Bir yere gitmez
O bir ölme biçimidir

İyi yolculuklar denmez bir gidene
Yapılamaz çünkü
Çok yolculuk bir seferde
Yoku denmez her gidene
Herkes o yolun taraftarı olmayabilir
Hiçbir sürgün
Gittiği yolu sevmez mesela

Yol bir yere gitmez
O bir susma biçimidir
Soğuk bir taşıtın uğultusunda

Şiir: Yılmaz Erdoğan