Hayatın Ortağı Olmak...

Günümüzün ''ergen dünyasını''nı, bu dünyada geçerli olan
''ergen kültürü''nü anlamaya çalışıyoruz.
Çünkü bu yeni yeni oluşumu anlayamasak
''günümüz ergenleri'' ile
erişkinler arasındaki uzaklık daha da artacaktır.

Yeni ''ergen kültürü''nün özellikleri içindeki
''hedef secememe'',
''geleceyini pilanlayamama''
''sorumluluk almak istememe'',

''kendi hiçbir şeye zorunlu saymadan
çevresini her şeye zorunlu sayma'',

''Çaba harcamadan elde etmek isteme''
Gibi özellikleri nasıl açıklamalıyız?



En önemli etkenler arasında

''sahip olma, elde etme ve kullanma'' ile bunları yapabilmek için
''çalışmak ve kazanmak gereği''
arasındaki bağ kopartan
''tüketim toplumu ideolojisi''dir.
Bu ideoloji henüs çalışmayan ve
kazanmayan gençlere
''kredi kartı vermekte,
cep telefonlarının olması''nın
normal olduğunu söylemekte,
otomabil kullanarak özgürleşme''yi önermektedir.
Gençler de bütün bunlar için yıllarca bekemek yerine,
bütün bunları sağlamanın anne babaların görevi
olduğunu düşünmekte, bunların ''kendi hakları olduğunu''
öne sürmektedirler.

Bizim yaşam kültürümüzün iki özelliği de
''tüketim toplumunun ideolojisi'' ile buluşmaktadır,
''Çocukların aşırı korunmasının ailenin görevi olduğu''na
ilişkin yaygın tutum ile ''çocuklarla gurur duyma isteği'',

Bu iki özellik de çocukların ''yaşam standartları''na
ailelerin -kimi zaman- ekonomilerinin üstüne
de çıksa destek vermelerini sağlayan
bir tutum yaratmaktadır.

Anne babaların şu sözlerini çok sık duyuyoruz

*Biz (ya da ben) çocuklarımız için yaşıyoruz.

*Ne yaparsak onlar için yapıyoruz.

*Biz çok sıkıntı çektik, onlar bu sıkıntıları çekmesin istiyoruz.

*İlerde hayatın birçok haliyle karşılaşacaklar, bari şimdi mutlu olsunlar.

*Mutlu bir çocukluk dönemleri olsun.

*Biz gençliğimizi yaşamadık, onlar doya doya yaşasınlar.

*Bizim yapamadıklarımızı onların yapması bizi memnun ediyor.

*Her şeyleri var, neden çalışmadıklarını anlayamıyorum.

*Hiç sıkıntıya gelemiyorlar, istedikleri hemen olsun istiyorlar.

*Her istediğini yapıyoruz ama o bizim ne istediğimize aldırmıyor bile.

*Çok iyi çocuktur, ama arkadaşlarına uyuyor.

*Aklına hiç kötülük getirmez, ne söylense inanır.

*Böyle giderse nasıl yapacak bilmiyorum. Bu sözlerin hepsi de birbiriylebağlantılıdır.

Bu sözlerin oluşturduğu merdiven basamak basamak çıkılmaktadır.
sonuçta erişilen yer de hiç kimsenin düşünmediği,
hiç kimsenin istemediği biryer olmaktadır.

Neden?


Çocuklarımızı hayatımızın ortağı değil,
refahımızın ortağı yapıyoruz da ondan.
Neden ''hayatlarımızı çocuklarımıza adıyorsunuz?''

Neden ''çocuklarınız için yaşıyorsunuz?''

Neden çocuklarınıza ''istemedikleri ''istemedikleri şeyleri vermek için bunca çaba harcıyorsunuz?''

Neden çocuklarınıza ''hak etmedikleri şeyleri elde etmeleri için yükümlülük
duyuyorsunuz?

Neden çocuklarınıza ''sorumluluk vermiyorsunuz?

''Şimdi almıyorlar çünkü sorumluluk vermekte çok geç kaldınız.
Neden çocuklarınızı, ''yaptıkları yanlışlıkların sonuçlarıyla karşılaştırmıyorsunuz?''
Bu durumda, çocuklar ve gençler ''ailelerin onları her koşulda koruyaçağını''biliyor.
çocuklar ve gençler, kendileri hiç bir şey yapmasada, ailelerin onlar için her şeyi yapaçaklarını öğreniyor.

Çocuklar ve gençler, geleceklerinin aileleri tarafından hazırlanacagına göveniyor.
onun içinde kendine gövenmiyor, sorumluluk almıyor,
kendisini hiç bir şey için zorlama gereğini duymuyor.

Yapılması gerekenler yapılmaz, yapılması gerekenler yapılırsa sonuçlara neden şaşırmalı?

Lütfen biraz düşünür müsünüz?

Erdal ATABEK