İnsanı en çok kendi ölümü mü, yoksa yakınlarının ölümü mü korkutur?

Neden 'ben birgün öleceğim' deyince pek önemsemeyiz de, mesela 'annem birgün ölecek' cümlesini aklımıza bile getirmek istemeyiz?

Düşüncelerinizi merak ediyorum..

sonuçta sen öldüğün zaman kendine üzülme gibi bi şansın yok ama annen veya baban öldüğünde üzülme gibi bişey var annen baban seni bu yaşa kadar büyüttü besledi ama öldükleri zaman(allah korusun)yola onlarsız devam etmelisin

Bence burada insanı üzen ölümün kendisi değil,sevdiklerimizden sonsuza kadar ayrılacak olmamızdır.

İnsanın kendisi de öleceğini anlarsa gayet tabiki yine sonsuz bir üzüntü duyar. Bununda sebebi aynıdır; sevdiklerinden ayrılıyor olmak.

T U N Ç yazdı:Bence burada insanı üzen ölümün kendisi değil,sevdiklerimizden sonsuza kadar ayrılacak olmamızdır.

İnsanın kendisi de öleceğini anlarsa gayet tabiki yine sonsuz bir üzüntü duyar. Bununda sebebi aynıdır; sevdiklerinden ayrılıyor olmak.

Evet ender abi çok haklısın yoksa insan ölünce kendisine üzülemez tabi her an korku ile ben ölecem ben ölecem diye yaşayamaz insan yoksa delirir...

Nekadar acı Anenin ölümü düşünemiyorum bile Annem benimdert ortağım tüm canları Güzel ALLAHIM herkesi sevdiklerine bağışlasın esirgesin sahip çıkanı olsun.

ŞahımAlidir yazdı: İnsanı en çok kendi ölümü mü, yoksa yakınlarının ölümü mü korkutur?

Neden 'ben birgün öleceğim' deyince pek önemsemeyiz de, mesela 'annem birgün ölecek' cümlesini aklımıza bile getirmek istemeyiz?

Düşüncelerinizi merak ediyorum..

Ölümü tanıdığım kadar,kimseyi tanımadım,Ölümün acilarını yaşadıgım kadar,başka acı tanımadım. Çölde kalmış Ceylan gibi,çok avcılar gördüm, geçdim, avlana avlana
Ölüm oklarını dan , başka okları tanımadım.

10 yaşıma kadar, Baba ne oldugunu bilmedim, 11 yaşımda Annemi karalar giymiş bir şekilde, kara tirenle mahşer yoluna Uğurladım ve son görüşüm oldu.

Bedenimin sayıbını kaybetdik den son, Acilara,kedere,çilelere, beden olmakdan başka hedefim kalmadı hayat da.