Batı Teozofisi
[COLOR=#009900]**** Ansiklopedi
[COLOR=#009900]
Teozofi sözcüğü Grekçe'de "tanrı" anlamındaki "theos" sözcüğü ile "bilgelik, bilgi" anlamındaki "sophia" (sophos) sözcüğü birleştirilerek türetilmiştir.

Bir yandan ezoterik ve okült tradisyonlara, bir yandan sezgisel medyumlukla alınan bilgilere dayak bir felsefi sistem olan Batı teozofisi, kaynağını önemli ölçüde Doğu tradisyonlarından almış olmasına karşın, 'Hint teozofisi ne kıyasla daha tutarlıdır ve Hint teozofisinde rastlandığı kadar anlaşılması güç kavramlar içermez, fakat Hint teozofisi gibi, Batı teozofisi de monoteist değildir.
Batı teozofisinin kurucusu ya da teozofiyi Batı'da kurumsallaştıran kişi H. P. Blavatsky'dir, Hint teozofisini, Doğu'nun ezoterik metinlerini ve Batı'nın okült kitaplarını çok iyi biçimde incelemiş olan Blavatsky, 1875'de New York'ta, H. S. Olcott ve William Q. Judge (1851-1896) ile birlikte Teozofi Cemiyeti'ni kurmuştur.
Kurumun başlıca üç ilkesi vardı:
1 - İnsanlığın evrensel birliği için; ırk, renk, inanç ve cinsiyet ayrımı yapmamak;
2 - Din kuralları, felsefe ve bilim sınırlarının ötesinde çalışabilmek;
3 - Doğanın keşfedilmemiş yönlerini ve insanın bilinmeyen yeteneklerini araştırmak.

Teozofi Cemiyeti'ne sonradan üye olanlar arasında William Crookes), Thomas Alva Edison, William Butler Yeats ve Rudolf Steiner gibi ünlü isimler sayılabilir. Teozofi Cemiyeti'nin başına daha sonra, 1907'de Annie Besant geçmiştir.

Batı teozoflarının görüşleri, ruhun varlığı, fizik bedensiz ruhlarla irtibat kurma, ruhun tekâmülü, ruhun tekrar bedenlenmesi (reenkarnasyon), varlığın iradi eylemleri sonucunda beliren yaşam planı ('karma'), farklı tekâmül düzeylerindeki ruhların evrenin başka gezegenlerinde de enkarne olması gibi pek çok noktada spiritualist görüş ile az çok ortak prensiplerden hareket etmekle birlikte, bazı noktalarda spiritualist görüşten ayrılmaktadır. Bu noktalardan biri de ruhun madde ile irtibatıdır. Batı teozoflarının kendi aralarında da görüş ayrılıkları bulunmaktadır.
Bununla birlikte, ruhun madde ile irtibatı konusunda, Batı teozofisinin farklılık gösteren görüşlerini iki grupta toplamak mümkündür;


1- Blavatsky'nin öğrencisi Annie Besant'in savunduğu görüş:

Batı teozoflarının büyük çoğunluğu Annie Besant'ın savunduğu görüşü benimsemiştir. Bu görüşe göre, varlığın anatomik yapısı 7 plânda ya da düzeyde ele alınabilir. Bu yedi plânın en alttan itibaren dördünde, ruhun dört bedeni bulunur:
- Fizik beden; - Esiri beden; - Astral beden; - Mantal beden;

Ruh yükseldikçe, (-burada ruhun kendisinin yükselmesi değil, konsantrasyonunu üst plânlara birer birer kaydırması sözkonusudur-) bu bedenleri sırasıyla, bir daha giymeyeceği giysiler gibi, birer birer terkeder. Spiritüalistlerin bu görüşte en çok karşı çıktığı nokta, ruh ile fizik beden arasındaki irtibat aracının esiri, astral ve mantal bedenler olarak birbirinden kesin sınırlarla ayrılan tabakalar biçiminde düşünülmesi ve ruhun irtibat aracının ruhun yükselmesine paralel olarak, kısım kısım terkedilmesi fikridir.


2- C. W. Leadbeater'ın savunduğu görüş:

Bu görüşe göre, ego (ruh) ve maddi beden dışında, insanı oluşturan bir unsur daha vardır. Leadbeater'ın "elemantal cevher" adını verdiği bu üçüncü unsur, içgüdüyle hareket eden, ruha ters yönde bir tekâmül göstererek gitgide daha yoğun maddi ortamlara ulaşmaya çalışan ve ruhun her plândaki bedenlerini canlandıran bir unsurdur. Neo-spiritüalizmin kurucusu Bedri Ruhselman'a göre, burada, ruh ve maddeden ayrı, üçüncü bir cevherin, yani başka bir antitenin (varlığın) mevcudiyetinin sözkonusu edilmesiyle ruh-madde düalitesi karışık bir duruma sokulmaktadır. Kimi teozofların Leadbeater'dan biraz daha farklı olarak açıkladığı bu unsura elemantaller de denilmektedir.